Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.06.2026

Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu. Ama İstanbul Havalimanı’nda, 8 yaşındaki torunum elime katlanmış küçük bir kâğıt sıkıştırıp fısıldadı: — Babaanne, bunu babam görmeden oku. Ona bir şey sormaya fırsat bulamadım. Elif gözlerini hemen yere indirdi, sanki büyük bir suç işlemiş gibiydi. Oğlum Murat ise check-in bankosunun yanında pasaportları sallıyor, etrafta insanlar varken takındığı o kusursuz gülümsemeyle bizi izliyordu. — Anne, hadi. Check-in’e az kaldı. Elimi hafifçe açtım. Mor kurşun kalemle yazılmış tek bir kelime gördüm: “Kaç.” Bir anda havalimanının bütün sesleri kaybolmuş gibi oldu. İnsanlar valizleriyle koşturuyor, çocuklar ağlıyor, bir köşede simit ve çay satılıyordu. Ama ben sadece torunuma bakıyordum. Dudaklarını sıkmıştı, gözleri ise korkuyla parlıyordu. — Elindeki ne? — diye sordu Murat, gereğinden hızlı bir şekilde yanıma yaklaşarak. Avucumu kapattım. — Bir şey değil. Kızın bana küçük bir not verdi. Gülümsedi. Ama gözleri gülmüyordu. — Anne, yine kuruntu yapmaya başlama. Paris uçağı bizi beklemeyecek. Paris… Ona göre beni güzel bir daire, iyi doktorlar, sakin yürüyüşler ve huzurlu bir yaşlılık bekliyordu. Ona göre artık İstanbul’daki evimde yalnız yaşamamalıydım. Özellikle de evi sattıktan sonra. Ona göre yaptığı her şey benim iyiliğim içindi. Ama haftalardır bazı şeyler yerine oturmuyordu. Önce “işleri kolaylaştırmak için” imzalattığı evraklar gelmişti. Sonra benden uzaklaşarak yaptığı telefon görüşmeleri. Ardından Elif sürekli aynı resmi çizmeye başlamıştı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve kapının yanında siyah bir kare. Ona bunun ne olduğunu sorduğumda sadece şöyle demişti: — Oradan çıkmalarına izin vermiyorlar. O gün, bekleme salonunun önünde Murat kolumu gereğinden sert tuttu. — Anne, yürüsene. Derin bir nefes aldım ve elimi karnıma götürdüm. — Kendimi iyi hissetmiyorum. — Yine mi? — Tuvalete gitmem lazım. Saatine baktı. — Beş dakikan var. Eğer uçuşu kaçırırsak yemin ederim ki… Yanımızdan geçen bir aileyi görünce cümlesini yarıda kesti. Sonra yeniden gülümsedi. — Seni burada bekliyorum anneciğim. Yavaş adımlarla tuvaletlere doğru yürüdüm. Koşmadım. Arkama bakmadım. Ama mavi tabelalara yaklaşınca yönümü çıkış kapılarına çevirdim. Otomatik kapılar açıldı. Yüzüme çarpan sıcak İstanbul havası, sanki yeniden hayata döndüğümü hatırlatan bir tokat gibiydi. Kâğıdı çıkarıp tamamen açtım. “Kaç. Uçağa binme. Siyah kareyi bul.” Altında titrek çizgilerle yapılmış bir resim vardı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve küçük siyah bir kare. Telefonum titredi. “Anne, neredesin?” Ardından ikinci mesaj geldi.

: “Saçmalamayı bırak.” Başımı kaldırıp havalimanının camlarına baktım. Murat artık gülümsemiyordu. Olduğu yerde durmuş, gözlerini hiç ayırmadan bana bakıyordu. Bölüm 2 Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu. Ama İstanbul Havalimanı’nda, 8 yaşındaki torunum elime katlanmış küçük bir kâğıt sıkıştırıp fısıldadı: — Babaanne, bunu babam görmeden oku. Ona bir şey sormaya fırsat bulamadım. Elif gözlerini hemen yere indirdi, sanki büyük bir suç işlemiş gibiydi. Oğlum Murat ise check-in bankosunun yanında pasaportları sallıyor, etrafta insanlar varken takındığı o kusursuz gülümsemeyle bizi izliyordu. — Anne, hadi. Check-in’e az kaldı. Elimi hafifçe açtım. Mor kurşun kalemle yazılmış tek bir kelime gördüm: “Kaç.” Bir anda havalimanının bütün sesleri kaybolmuş gibi oldu. İnsanlar valizleriyle koşturuyor, çocuklar ağlıyor, bir köşede simit ve çay satılıyordu. Ama ben sadece torunuma bakıyordum. Dudaklarını sıkmıştı, gözleri ise korkuyla parlıyordu. — Elindeki ne? — diye sordu Murat, gereğinden hızlı bir şekilde yanıma yaklaşarak. Avucumu kapattım. — Bir şey değil. Kızın bana küçük bir not verdi. Gülümsedi. Ama gözleri gülmüyordu. — Anne, yine kuruntu yapmaya başlama. Paris uçağı bizi beklemeyecek. Paris… Ona göre beni güzel bir daire, iyi doktorlar, sakin yürüyüşler ve huzurlu bir yaşlılık bekliyordu. Ona göre artık İstanbul’daki evimde yalnız yaşamamalıydım. Özellikle de evi sattıktan sonra. Ona göre yaptığı her şey benim iyiliğim içindi. Ama haftalardır bazı şeyler yerine oturmuyordu. Önce “işleri kolaylaştırmak için” imzalattığı evraklar gelmişti. Sonra benden uzaklaşarak yaptığı telefon görüşmeleri. Ardından Elif sürekli aynı resmi çizmeye başlamıştı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve kapının yanında siyah bir kare. Ona bunun ne olduğunu sorduğumda sadece şöyle demişti: — Oradan çıkmalarına izin vermiyorlar. O gün, bekleme salonunun önünde Murat kolumu gereğinden sert tuttu. — Anne, yürüsene. Derin bir nefes aldım ve elimi karnıma götürdüm. — Kendimi iyi hissetmiyorum. — Yine mi? — Tuvalete gitmem lazım. Saatine baktı. — Beş dakikan var. Eğer uçuşu kaçırırsak yemin ederim ki… Yanımızdan geçen bir aileyi görünce cümlesini yarıda kesti. Sonra yeniden gülümsedi. — Seni burada bekliyorum anneciğim. Yavaş adımlarla tuvaletlere doğru yürüdüm. Koşmadım. Arkama bakmadım. Ama mavi tabelalara yaklaşınca yönümü çıkış kapılarına çevirdim. Otomatik kapılar açıldı. Yüzüme çarpan sıcak İstanbul havası, sanki yeniden hayata döndüğümü hatırlatan bir tokat gibiydi. Kâğıdı çıkarıp tamamen açtım. “Kaç. Uçağa binme. Siyah kareyi bul.” Altında titrek çizgilerle yapılmış bir resim vardı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve küçük siyah bir kare. Telefonum titredi. “Anne, neredesin?” Ardından ikinci mesaj geldi. “Saçmalamayı bırak.” Başımı kaldırıp havalimanının camlarına baktım. Murat artık gülümsemiyordu. Olduğu yerde durmuş, gözlerini hiç ayırmadan bana bakıyordu.

Haberin Devamı

Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yeni partiyle ittifak