Oğlum beni emekliliğimin tadını çıkarmam için Fransa’ya götürdüğünü söylüyordu. Ama İstanbul Havalimanı’nda, 8 yaşındaki torunum elime katlanmış küçük bir kâğıt sıkıştırıp fısıldadı:

— Babaanne, bunu babam görmeden oku.

Ona bir şey sormaya fırsat bulamadım. Elif gözlerini hemen yere indirdi, sanki büyük bir suç işlemiş gibiydi. Oğlum Murat ise check-in bankosunun yanında pasaportları sallıyor, etrafta insanlar varken takındığı o kusursuz gülümsemeyle bizi izliyordu.

— Anne, hadi. Check-in’e az kaldı.

Elimi hafifçe açtım. Mor kurşun kalemle yazılmış tek bir kelime gördüm:

“Kaç.”

Bir anda havalimanının bütün sesleri kaybolmuş gibi oldu. İnsanlar valizleriyle koşturuyor, çocuklar ağlıyor, bir köşede simit ve çay satılıyordu. Ama ben sadece torunuma bakıyordum. Dudaklarını sıkmıştı, gözleri ise korkuyla parlıyordu.

— Elindeki ne? — diye sordu Murat, gereğinden hızlı bir şekilde yanıma yaklaşarak.

Avucumu kapattım.

— Bir şey değil. Kızın bana küçük bir not verdi.

Gülümsedi. Ama gözleri gülmüyordu.

— Anne, yine kuruntu yapmaya başlama. Paris uçağı bizi beklemeyecek.

Paris… Ona göre beni güzel bir daire, iyi doktorlar, sakin yürüyüşler ve huzurlu bir yaşlılık bekliyordu. Ona göre artık İstanbul’daki evimde yalnız yaşamamalıydım. Özellikle de evi sattıktan sonra. Ona göre yaptığı her şey benim iyiliğim içindi.

Ama haftalardır bazı şeyler yerine oturmuyordu.

Önce “işleri kolaylaştırmak için” imzalattığı evraklar gelmişti. Sonra benden uzaklaşarak yaptığı telefon görüşmeleri. Ardından Elif sürekli aynı resmi çizmeye başlamıştı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve kapının yanında siyah bir kare.

Ona bunun ne olduğunu sorduğumda sadece şöyle demişti:

— Oradan çıkmalarına izin vermiyorlar.

O gün, bekleme salonunun önünde Murat kolumu gereğinden sert tuttu.

— Anne, yürüsene.

Derin bir nefes aldım ve elimi karnıma götürdüm.

— Kendimi iyi hissetmiyorum.

— Yine mi?

— Tuvalete gitmem lazım.

Saatine baktı.

— Beş dakikan var. Eğer uçuşu kaçırırsak yemin ederim ki…

Yanımızdan geçen bir aileyi görünce cümlesini yarıda kesti. Sonra yeniden gülümsedi.

— Seni burada bekliyorum anneciğim.

Yavaş adımlarla tuvaletlere doğru yürüdüm. Koşmadım. Arkama bakmadım. Ama mavi tabelalara yaklaşınca yönümü çıkış kapılarına çevirdim.

Otomatik kapılar açıldı.

Yüzüme çarpan sıcak İstanbul havası, sanki yeniden hayata döndüğümü hatırlatan bir tokat gibiydi.

Kâğıdı çıkarıp tamamen açtım.

“Kaç. Uçağa binme. Siyah kareyi bul.”

Altında titrek çizgilerle yapılmış bir resim vardı: Bir ev, üzeri çizilmiş bir pencere ve küçük siyah bir kare.

Telefonum titredi.

“Anne, neredesin?”

Ardından ikinci mesaj geldi.