-
- “Ameliyata girmeden iki saat önce bu boşanma kağıtlarını imzala. Eğer masadan kalkamazsan, en azından Pelin’le bürokratik engellere takılmadan evlenebilelim.” Kocası Ali’nin, beyin tümörü ameliyatına girmeden hemen önce İstanbul’daki özel bir hastane odasında söylediği son sözler bunlardı. Gamze, on beş yıllık evliliğinde Ali’yi sadık ve dürüst bir eş sanmıştı. Oysa Ali, Gamze’nin en yakın arkadaşı Pelin ile birlikteydi. Üstelik Pelin’in bir yaşındaki çocuğunun babası olduğunu iddia ederek bu ihaneti soğukkanlılıkla savundu. “Sen bana bir evlat veremedin, o ise verdi. Ben gerçek bir aileyi hak ediyorum,” diyerek elindeki belgeleri Gamze’nin hasta yatağına bıraktı ve imzalatıp arkasına bakmadan gitti. Ancak Ali’nin bilmediği çok hayati bir gerçek vardı: Yaşadığı lüks rezidans, harcadığı limiti yüksek kredi kartları ve ailesinin Bursa’daki marangoz atölyesine her ay gönderilen binlerce liralık destek… Bunların hiçbirini Ali kendi kazancıyla ödemiyordu. Her bir kuruş, Gamze’ye merhum babasından kalan devasa gayrimenkul imparatorluğundan geliyordu. Gamze, kocasının gururu kırılmasın diye bu serveti yıllarca sessizce yönetmişti.
-
- Yedi saat süren zorlu ameliyat başarıyla tamamlandı. Gamze hayata gözlerini açtığında kendine tek bir söz verdi: Bu yalan artık bitti. Taburcu olmadan önce aile avukatı Rıza Bey’i aradı. Ali’nin kullandığı tüm ek kartlar iptal edildi, Bursa’daki atölyeye yapılan aylık ödemeler kesildi ve tüm mal varlıkları hukuki koruma altına alındı. Ertesi gün Ali’nin kartları birbiri ardına reddedildi. Pelin ise hastaneye gelip Gamze’ye nispet yapmaya çalıştı; hatta Gamze’nin vefat eden anne babasının kabrini ziyaret edip “yeni ailelerini” tanıştıracaklarını söyleyerek çirkinleşti. Fakat Gamze istifini bozmadı. Pelin gittikten hemen sonra Avukat Rıza Bey odaya girdi. Elinde kalın bir dosya vardı. “Gamze Hanım,” dedi avukat. “Ali Bey sizin üzerinize olan ticari binayı ipotek ettirip sahte belgelerle kredi çekmeye çalışmış. Ancak yaptığımız araştırmada çok daha büyük bir gerçek ortaya çıktı…” Gamze merakla sordu: “Nedir o?” Avukat Rıza Bey gözlerinin içine bakarak konuştu: “Pelin Hanım hakkında açılmış resmi soybağı davasındaki DNA raporuna ulaştık. O çocuk Ali’nin öz oğlu değil! Üstelik Ali’yi bekleyen tek sürpriz bu da değil…”İki gün sonra Gamze, doktor kontrolünde hastaneden kısa süreliğine ayrıldı. Doğruca Ali’nin çalıştığı İstanbul’daki kurumsal şirketin gökdelenine gitti. Ali’nin bilmediği şey; o binanın mülkiyetinin Gamze’nin aile vakfına ait olduğu ve şirket CEO’su Serkan Bey’in merhum babasının yakın dostu olduğuydu. Gökdelenin lobisine girdiğinde Ali’nin sesi çınlıyordu. Yanına Pelin’i, çocuğu ve Bursa’dan gelen anne babasını almış, iş arkadaşlarına hava atıyordu: “İşte benim gerçek ailem! Bana yük olan eski karımdan kurtuldum!” Tam o sırada Ali’nin annesi feryat etti: “Ali! Bursa’daki atölyenin kredisi kesilmiş, banka haciz koyuyor! Hani parayı sen kazanıyordun?” Ali ne diyeceğini bilemezken, asansörden Gamze, şirketin CEO’su Serkan Bey ve Avukat Rıza Bey indi. Lobi bir anda buz kesti. Ali, Gamze’yi görünce küstahça güldü: “Ayağıma kadar gelip affetmem için yalvaracak mısın?” CEO Serkan Bey araya girdi: “Haddini bil Ali! Bu bina Gamze Hanım’ın aile fonuna ait. Ayrıca şirket varlıklarını usulsüz kullanarak kendi üzerine kredi çekmeye çalıştığın için görevine derhal son verildi!” Lobedeki herkes şoktaydı. Avukat Rıza Bey belgeleri tek tek açıkladı: “Ali Bey’in harcadığı her kuruş, Gamze Hanım’ın kişisel mirasından karşılanıyordu. Bursa’daki atölye dahil tüm mali destekler kalıcı olarak kesilmiştir.” Ali’nin anne ve babası utanç içinde çökerken, Gamze soğukkanlılıkla ekledi: “Bana yıllarca yük muamelesi yaptınız, cömertliğimi zayıflık sandınız. Artık bitti.” Pelin şaşkınlıkla Ali’ye döndü: “Hani milyarderding? Hani bu bina senindi?” Gamze araya girdi: “Pelin, sen de pek dürüst sayılmazsın.” Avukat Rıza Bey mahkeme onaylı DNA raporunu sundu: “Çocuğun biyolojik babası Ali Bey değildir.” O sırada içeri giren çocuğun gerçek babası Murat’ın avukatları da Pelin’e dolandırıcılık davası ihbarnamesini tebliğ etti. Pelin ve Ali lobinin ortasında birbirine girdi. Ali, sahte bir rüya uğruna her şeyini kaybettiğini anladığında Gamze’nin ayaklarına kapandı: “Beni affet Gamze! Ne yaptığımı bilmiyordum!” Gamze kararlılıkla yanıt verdi: “Affetmek, sana gururumu ve hayatımı tekrar teslim etmek demek değildir.” Kısa süre sonra mali şube ekipleri içeri girdi. Kurumsal evrakta sahtecilik ve usulsüzlük suçundan Ali’yi kelepçeleyerek götürdüler. Ali’nin feryatları lüks binanın camlarında yankılanırken, Gamze arkasını dönüp huzurla yürüdü. Aylar sonra Gamze, anne ve babasının kabri başında duruyordu. Beynindeki tümörden kurtulduğu gibi, hayatındaki zehirli insanlardan da tamamen arınmıştı. Yıllarca başkalarını mutlu etmek için ertelediği tek kişiyi, yani kendisini yeniden kazanmıştı.