Ablam, ölümcül bir hastalığa yakalanmış 5 yaşındaki bir kızı evlat edindi.

DOLAR

Alış: 47.31

Satış: 47.50

EURO

Alış: 54.44

Satış: 54.66

GBP

Alış: 63.50

Satış: 63.97

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 30.07.2026

Ablam, ölümcül bir hastalığa yakalanmış 5 yaşındaki bir kızı evlat edindi.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Esra’nın sesi titriyordu. “Anne, o geceyi düşündüğüm tek bir gün bile olmadı. Elif’in gözlerine her baktığımda aynı şeyi görüyorum.” Telefonun diğer ucundan annemin ne söylediğini duyamıyordum ama Esra derin bir nefes aldı. “Hayır. Ben bunu vicdanımı rahatlatmak için yapmadım. Bu, yıllar önce verdiğim sözü tutmak içindi.” Kalbim hızla atmaya başladı. Sessizce geri çekilip hiçbir şey duymamış gibi kapıyı kapattım. Birkaç saniye sonra zile bastım. Esra kapıyı açtığında yüzünde her zamanki gülümseme vardı ama gözleri kıpkırmızıydı. O gün hiçbir şey sormadım. Fakat o konuşma aklımdan çıkmıyordu. Bir hafta boyunca uyuyamadım. Sonunda Esra beni aradı. “Konuşmamız gerekiyor.” Akşam evlerine gittiğimde Murat, Elif’i hastanedeki kontrolüne götürmüştü. Salonda yalnız kaldığımızda Esra uzun süre sessizce yere baktı. “Telefon konuşmamı duydun değil mi?” Başımı eğerek onayladım. Gözlerinden yaşlar süzüldü. “Artık bu yükü tek başıma taşıyamıyorum.” Derin bir nefes aldı. “Yıllar önce üniversiteden yeni mezun olmuştum. Gönüllü olarak çocuk hastanesinde çalışıyordum.” Bir gece acil servise ağır yaralı genç bir kadın getirildi. Yanında ise küçücük bir bebek vardı. Kadın, trafik kazasında ağır yaralanmıştı. Doktorlar hayatını kurtaramadı. Ölmeden hemen önce Esra’nın elini tutmuştu. “Lütfen… Kızıma sahip çıkacak kimsem yok.” O sırada sosyal hizmet görevlileri gelene kadar bebeğe Esra bakmıştı. Ancak yasal süreç nedeniyle bebeğin devlet korumasına alınması gerekmişti. Esra o gün hiçbir şey yapamamıştı. “Onu bıraktığım gün kendimden nefret ettim.” Aylarca küçük kızı araştırmış ama izine ulaşamamıştı. Yıllar geçmişti. Esra evlenmiş, hayatına devam etmiş görünüyordu. Ama vicdanındaki boşluk hiç kapanmamıştı. Beş yıl sonra gönüllü olarak yine aynı kuruma destek verirken dosyaları incelerken bir isim dikkatini çekmişti. Elif. Annesinin adı da yıllar önce hayatını kaybeden kadının adıyla aynıydı. Dosyayı açınca donup kalmıştı. Fotoğraftaki çocuk oydu. Aynı bebek. Ancak dosyanın son sayfasında başka bir cümle vardı. “4. evre nöroblastom.” Esra’nın dünyası yeniden yıkılmıştı. “Onu ikinci kez yalnız bırakamazdım.” Evlat edinme sürecini başlatmıştı. Kimseye gerçeği anlatmamıştı. Çünkü herkes bunun suçluluk duygusuyla verilmiş yanlış bir karar olduğunu düşünecekti. Murat’a bile yalnızca hasta bir çocuğa aile olmak istediğini söylemişti. Murat hiç tereddüt etmeden kabul etmişti. “Ben ise ona gerçeği söylemeye cesaret edemedim.” Tam o sırada kapı açıldı. Murat ile Elif eve dönmüştü. Elif yorgundu ama elinde küçücük bir resim vardı

: Resmi Esra’ya uzattı. “Anne, bak.” Resimde üç kişi el ele tutuşuyordu. Altına ise eğri büğrü harflerle tek cümle yazmıştı. “Benim ailem.” Esra gözyaşlarını tutamadı. Aylar geçti. Tedaviler devam etti. Doktorlar umut vermiyordu. Ama Elif her sabah gülümseyerek uyanıyordu. Bir gün hastanede genç bir onkolog dosyayı yeniden incelemek istedi. Daha önce uygulanmamış deneysel bir tedaviden bahsetti. Başarı ihtimali düşüktü. Yine de denemeye karar verdiler. İlk ay hiçbir değişiklik olmadı. İkinci ay tümörlerde küçülme görüldü. Üçüncü ay doktorlar şaşkınlık içindeydi. Hastalık beklenmedik şekilde geriliyordu. Altıncı ayın sonunda yapılan tetkikler, yıllardır görülmeyen kadar olumlu sonuçlar verdi. Doktorlardan biri gülümseyerek şöyle dedi: “Bazen tıp her şeyi açıklayamaz.” Bir yıl sonra Elif anaokuluna başlamıştı. Saçları yeniden uzamış, yanakları pembeleşmişti. Koşuyor, gülüyor, arkadaşlarıyla oyun oynuyordu. Esra her sabah onu okula bırakırken sessizce şükrediyordu. O akşam Murat, Esra’nın yıllardır sakladığı dosyayı tesadüfen buldu. İçindeki mektupları okudu. Esra korkuyla ona baktı. “Her şeyi öğrendin.” Murat dosyayı kapatıp eşinin ellerini tuttu. “Bana neden söylemedin?” “Kaybederim diye korktum.” Murat başını iki yana salladı. “Hayır.” “Ben sana, geçmişin için değil; yüreğin için âşık oldum.” O gece üçü salonda uzun süre birbirlerine sarılarak oturdular. Ben ise yıllardır anlam veremediğim fedakârlığın aslında suçluluk değil, tutulmuş bir söz olduğunu öğrendim. Esra, yıllar önce ölmek üzere olan bir annenin son dileğini kalbine mühürlemişti. Belki Elif’i o gün kurtaramamıştı. Ama kader, yıllar sonra ona ikinci bir fırsat vermişti. Esra bu fırsatı sonuna kadar değerlendirmişti. Aradan beş yıl geçti. Elif artık sağlıklı, neşeli ve hayalleri olan on yaşında bir çocuktu. Bir okul etkinliğinde öğretmeni öğrencilerden “Hayattaki kahramanınızı çizin.” dedi. Çocuklar çizgi film karakterleri, sporcular ve süper kahramanlar çizdi. Elif ise annesini çizdi. Resmin altına da şu cümleyi yazdı: “Benim annem beni doğurmadı. Ama bana iki kez hayat verdi.” O resmi gören herkes gözyaşlarını tutamadı. Çünkü gerçek aileyi oluşturan şey, aynı kanı taşımak değil; en zor zamanda bile verilen sözü tutacak kadar büyük bir sevgiye sahip olmaktı.

Haberin Devamı

Ablam, ölümcül bir hastalığa yakalanmış 5 yaşındaki bir kızı evlat edindi.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Evlatlık kızımın beni huzurevine götürdüğünü sandım