POLİS MEMURU PARKTA YAŞLI BİR ADAMI HERKESİN ÖNÜNDE AŞAĞILADI… KELEPÇE TAKTIĞI KİŞİNİN ÜLKEDE KİMSENİN DOKUNMAYA CESARET EDEMEYECEĞİ BİR ADAM OLDUĞUNDAN HABERSİZDİ.

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 20.09.2026

POLİS MEMURU PARKTA YAŞLI BİR ADAMI HERKESİN ÖNÜNDE AŞAĞILADI… KELEPÇE TAKTIĞI KİŞİNİN ÜLKEDE KİMSENİN DOKUNMAYA CESARET EDEMEYECEĞİ BİR ADAM OLDUĞUNDAN HABERSİZDİ.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Ve Sergan’ın kulağına sadece birkaç saniye sonra söyleyeceği isim, genç polisin yüzündeki bütün rengi bir anda silecekti…” Emekli polis Javier, elindeki topu yere düşürdü ve gözlerini üç siyah araçtan inen adamlara dikti. Takım elbiseli kişilerin yürüyüşlerinden bile sıradan koruma görevlileri olmadıkları anlaşılıyordu. Ellerini ceketlerinin önünde tutuyor, çevreyi tek tek süzüyorlardı. Parktaki uğultu bir anda kesilmişti. Javier’in kalbi hızlandı. Bir adım attı. Sonra ikinci adımını. “Sergan…” Genç polis başını bile çevirmedi. “Şimdi değil Javier.” “Hayır,” dedi Javier. “Tam da şimdi.” Sergan, Manuel’in bileğine geçirdiği kelepçeyi sıkarak ona döndü. “Ne var?” Javier’in yüzündeki ifadeyi görünce gülümsemesi yavaşça kayboldu. Emekli polis yaklaşıp sesini alçalttı. “Sen… bu adamın kim olduğunu bilmiyor musun?” Sergan omuz silkti. “Kim olursa olsun fark etmez. Emre itaatsizlik ediyor.” Javier birkaç saniye cevap veremedi. Sonra Manuel’e baktı. Yaşlı adam hâlâ aynı sakinlikle bekliyordu. Ne yardım istiyordu ne de kimliğini açıklamak için acele ediyordu. Javier yutkundu. “Bu adam Manuel Rivas.” Sergan’ın kaşları çatıldı. “Eee?” Javier neredeyse fısıldadı. “Ulusal Soruşturma Kurumu’nun genel direktörü.” Sergan’ın yüzündeki ifade dondu. Bir an, bunun bir şaka olduğunu düşündü. Sonra parka giren araçlara baktı. Takım elbiseli adamların en öndeki kişisi doğrudan onlara doğru yürüyordu. Kadın yaklaşık ellili yaşlarındaydı. Saçları sıkıca toplanmıştı. Yüzündeki ifade, tek kelimeyle bile tartışmaya izin vermeyecek kadar sertti. Sergan’ın eli kelepçenin üzerinde kaldı. Kadın önlerinde durdu. “Direktör Rivas.” Manuel başını hafifçe eğdi. “Elena.” Genel Müdür Yardımcısı Elena Veran önce Manuel’in bileğindeki kelepçeye, sonra Sergio’ya baktı

: “Bunu kim yaptı?” Parktaki herkes cevabı biliyordu. Ama kimse konuşmadı. Sergan zorla yutkundu. “Ben… görevimi yapıyordum.” Elena’nın gözleri soğudu. “Göreviniz tam olarak neydi?” Sergan kendini toparlamaya çalıştı. “Şüpheli davranış sergiliyordu. Talimatlarıma uymadı. Ayrıca bankta—” Manuel ilk kez sözünü kesti. “Ben hiçbir talimatına karşı gelmedim.” Sesi yine sakindi. Bu sakinlik, Sergio’yu bağırılmasından daha fazla rahatsız etti. “Bana parktan ayrılmamı söyledin. Nedenini sordum. Bana ‘Senin gibiler burada oturamaz’ dedin.” Telefonuyla kayıt yapan kadın, birkaç metre öteden seslendi. “Doğru söylüyor.” Başka biri de konuştu. “Ben de duydum.” Koşucu genç elini kaldırdı. “Ben de.” Bir anda parkın dört bir yanından sesler yükselmeye başladı. “Gazetesini yere attı.” “Yakasından tuttu.” “Bankta oturduğu için tehdit etti.” Sergan çevresine baktı. Az önce sessizce izleyen insanların artık tek tek konuştuğunu görünce yüzü gerildi. “Bunların hiçbiri olayın tamamını bilmiyor.” Manuel, kelepçeli ellerini hafifçe kaldırdı. “O halde bize olayın tamamını anlat.” Sergan sustu. Tam o sırada Manuel’in eşi Karmina ile torunu Liya ellerinde dondurmalarla parkın köşesinden göründü. Liya önce siyah araçları gördü. Sonra kalabalığı. En sonunda dedesinin ellerindeki kelepçeleri fark etti. Dondurması yere düştü. “Dede!” Küçük kız koşmaya başladı. Karmina onun arkasından yetişmeye çalıştı. Manuel’in yüzündeki sakin ifade ilk kez değişti. “Liya, dur.” Ama küçük kız çoktan yanına ulaşmıştı. “Dede, sana ne yaptılar?” Manuel diz çökemediği için ona doğru eğildi. “Hiçbir şey olmadı. Ben iyiyim.” Liya, Sergio’ya baktı. “Dedemi neden bağladın?” Sergan gözlerini kaçırdı. O anda parkta bulunan herkes için mesele değişmişti. Bu artık sadece güçlü bir adamın yanlışlıkla kelepçelenmesi değildi. Bir çocuğun, dedesinin onurunun herkesin önünde kırıldığını görmesiydi. Elena cebinden telefonunu çıkardı. “Memur Sergio Molina, görev silahınızı ve kimliğinizi teslim edin.” Sergan’ın başı hızla kalktı. “Ne?” “Hakkınızda derhal idari soruşturma başlatılıyor.” “Onun kim olduğunu bilseydim—” Manuel birden başını kaldırdı. Sergan sustu. Manuel’in yüzünde ilk kez sert bir ifade vardı. “İşte sorun tam da bu.” Kimse kıpırdamadı. Manuel devam etti. “Benim kim olduğumu bilseydin bana böyle davranmayacaktın.” Sergan’ın dudakları aralandı ama ses çıkmadı. “Fakat beni sıradan, yaşlı ve kendini savunamayacak biri sandın. Bu yüzden yapabileceğini düşündün.” Park sessizliğe gömüldü. Manuel gözlerini eski banka çevirdi. Üzerindeki “Sadece mahalle sakinleri” yazısına baktı. “Bu yazı yıllardır burada duruyor. İnsanlar bunun geçmişi hatırlattığını söylüyor.” Bir an durdu. “Ama geçmişi hatırlamakla geçmişi yaşatmak aynı şey değildir.” Elena, görevlilerden birine işaret etti. Adam gelip Manuel’in kelepçesini açtı. Metal halka bileğinden çıkarken derisinde kırmızı bir iz kalmıştı. Karmina hemen eşinin koluna dokundu. “İyi misin?” “İyiyim.” Ama Liya hâlâ Sergio’ya bakıyordu. “Özür dilemeyecek misin?” Bu soru parkta yankılandı. Sergan, küçük kızın karşısında ilk kez gerçekten küçülmüş gibi görünüyordu. Dizlerinin bağı çözülmüşçesine bir adım geriledi. Sonra Manuel’e baktı. “Özür dilerim.” Manuel cevap vermedi. Sergan başını öne eğdi. “Gerçekten özür dilerim.” Bu kez Manuel konuştu. “Benden özür dilemen kolay.” Sergan başını kaldırdı. “Zor olan, benim yerimde kim olduğu bilinmeyen başka bir adam oturduğunda da aynı özrü hak ettiğini anlayabilmek.” Sergan’ın gözleri doldu. Elena onu görevlilere teslim etti. Fakat Manuel arkasından seslendi. “Tutuklanmasını istemiyorum.” Elena şaşkınlıkla döndü. “Direktör?” “Soruşturma yapılsın. Kanun ne gerektiriyorsa o yapılsın. Ama kimse benim makamım yüzünden ona fazladan ceza vermesin.” Sergan başını kaldırdı. Manuel devam etti. “Adalet, güçlü biri mağdur olduğunda daha sert; güçsüz biri mağdur olduğunda daha sessiz çalışıyorsa adalet değildir.” Bu sözlerden sonra parkta kimse konuşamadı. Olayın videosu aynı gün internete yayıldı. Fakat insanlar en çok siyah araçları ya da Sergio’nun yüzündeki korkuyu konuşmadı. Manuel’in söylediği o cümleyi paylaştılar: “Benim kim olduğumu bilseydin bana bunu yapmazdın. Asıl sorun da bu.” Soruşturma haftalar sürdü. Sergan görevden uzaklaştırıldı. Daha önce hakkında yapılan ancak sonuçsuz kalan birkaç şikâyet yeniden açıldı. Bazı vatandaşlar ilk kez ifade vermeye cesaret etti. Javier de ifade verdi. O gün gördüklerini eksiksiz anlattı. Hatta kendi sessizliğini bile saklamadı. “Onu tanımıştım,” dedi. “Ama emin olamadım. Sonra oğlum seslendi ve başımı çevirdim. Keşke daha erken müdahale etseydim.” Manuel ona kızmadı. “Sessizlik bazen kötü insanları cesaretlendirir, Javier. Ama insan hatasını kabul ettiğinde o sessizlikten çıkabilir.” Bir ay sonra parkta küçük bir tören düzenlendi. Belediye, yıllardır bankın üzerinde duran eski yazıyı kaldırmaya karar vermişti. Manuel törene makam aracıyla gelmedi. Karmina ve Liya’yla birlikte yürüyerek geldi. İşçiler eski tahtayı sökerken Liya dedesinin elini tuttu. “Dede, yerine ne yazacaklar?” Manuel gülümsedi. Yeni pirinç levhayı birlikte yerine taktılar. Üzerinde yalnızca şu yazıyordu: “Bu park herkese aittir.” Liya yazıyı okudu ve dedesine baktı. “Şimdi daha güzel olmuş.” Manuel başını salladı. “Evet.” Sonra aynı banka oturdu. Bir ay önce kelepçelendiği yere. Gazetesini açtı. Karmina yanına oturdu. Liya birkaç metre ileride çocuklarla oynamaya başladı. Bu kez kimse Manuel’e kim olduğunu sormadı. Çünkü o gün parkta öğrenilen asıl ders, onun kim olduğu değildi. Asıl ders, insanlara saygı göstermek için onların güçlü, zengin ya da önemli biri olduğunun anlaşılmasını beklememek gerektiğiydi. Ve Manuel için gerçek zafer, Sergio’nun korkmuş yüzünü görmek değil, bir daha hiçbir yaşlı adamın o bankta otururken kim olduğunu açıklamak zorunda kalmamasıydı.

Haberin Devamı

POLİS MEMURU PARKTA YAŞLI BİR ADAMI HERKESİN ÖNÜNDE AŞAĞILADI… KELEPÇE TAKTIĞI KİŞİNİN ÜLKEDE KİMSENİN DOKUNMAYA CESARET EDEMEYECEĞİ BİR ADAM OLDUĞUNDAN HABERSİZDİ.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

ANNEM YILLAR BOYUNCA YAZIN EN SICAK GÜNLERİNDE BİLE UZUN KOLLU KIYAFETLER GİYDİ