ÖLMEK ÜZERE OLAN KARIM SON İSTEĞİ OLARAK İLK AŞKIMI BULMAMI İSTEDİ — NEDENİNİ ÖĞRENDİĞİMDE DİZLERİMİN BAĞI ÇÖZÜLDÜ.

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 20.09.2026

ÖLMEK ÜZERE OLAN KARIM SON İSTEĞİ OLARAK İLK AŞKIMI BULMAMI İSTEDİ — NEDENİNİ ÖĞRENDİĞİMDE DİZLERİMİN BAĞI ÇÖZÜLDÜ.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “İçeri gel. Otursan iyi olur. Çünkü sana anlatacağım şey, yalnızca Jale hakkında bildiklerini değil… kendi geçmişin hakkında bildiğin her şeyi değiştirecek.” Nalan’ın bu sözleriyle birlikte boğazım düğümlendi. Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım. Sonra içeri girdim. Ev küçüktü ama sıcak görünüyordu. Duvarlarda eski aile fotoğrafları, kitaplarla dolu raflar ve pencerenin yanında büyükçe bir koltuk vardı. Nalan beni salona götürdü. Ellerim titriyordu. “Jale seni tanıyor muydu?” diye sordum. Nalan karşımdaki koltuğa oturdu. “Sandığından çok daha iyi tanıyordu.” Bu cevap içimi daha da huzursuz etti. “Ne demek istiyorsun?” Nalan bir süre konuşmadı. Sonra gözlerini pencereye çevirdi. “Sen şehirden ayrıldıktan yaklaşık iki ay sonra hamile olduğumu öğrendim.” Sanki biri göğsümün ortasına yumruk atmıştı. Nefesim kesildi. “Ne?” Nalan başını yavaşça salladı. “Evet. Çocuk sendendi.” Ayağa kalktım. Odanın içinde birkaç adım attım ama ayaklarımın altındaki zemin sanki hareket ediyordu. “Bu mümkün değil. Bana hiçbir şey söylemedin.” “Söylemeye çalıştım.” Döndüm. Nalan’ın gözleri dolmuştu. “Seni aradım. Eski adresine mektup gönderdim. Üniversitedeki arkadaşlarına ulaştım. Sonunda çalıştığın şirketi öğrendim. Bir gün de kalkıp seni bulmaya geldim.” Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini duyabiliyordum. “Peki?” “Jale’yle orada karşılaştım.” O an zihnim yıllar öncesine gitti. Jale’yle tanıştığım ilk günlere. Ben yeni işe başlamıştım. Yalnızdım. Nalan’ın beni terk ettiğine inanıyordum. Jale aynı şirkette çalışıyordu. Bana yaklaşan, zor zamanımda yanımda olan oydu. Yaklaşık bir yıl sonra evlenmiştik. Nalan masanın üzerindeki ellerine baktı. “O zamanlar Jale’yi tanımıyordum. Resepsiyonda seni sordum. O da yanımıza geldi. Senin nişanlın olduğunu söyledi.” “Ben o zaman nişanlı değildim.” “Biliyorum.” Sesimdeki öfke yükselmişti. “Nalan, ne olduysa açıkça söyle.” Derin bir nefes aldı. “Ona hamile olduğumu söyledim. Seni görmem gerektiğini söyledim. Jale beni binanın karşısındaki kafeye götürdü.” Yutkundu. “Ve bana senin artık beni istemediğini söyledi.” İçim buz kesti. “Ne?” “Senin benimle ilgili konuştuğunu, geçmişi kapattığını ve yeni bir hayata başladığını söyledi. Hatta bebeğin senden olduğuna inanmayacağını da söylediğini anlattı.” “Ben böyle bir şey söylemedim!” Sesim evin içinde yankılandı. Nalan gözlerini kapattı. “Bunu şimdi biliyorum.” Başımı iki elimin arasına aldım. Kırk yıl boyunca Nalan’ın beni reddettiğini düşünmüştüm. O ise benim onu ve çocuğumuzu reddettiğime inanmıştı. “Peki neden gidip doğrudan beni bulmadın?” “Denedim.” Bu kez Nalan kalktı. Bir çekmeceyi açıp sararmış bir zarf çıkardı

: Zarfın üzerinde benim ismim yazıyordu. Altında yıllar önce çalıştığım şirketin adresi vardı. “Bu mektubun bir kopyası.” Ellerim titreyerek zarfı aldım. Nalan devam etti. “Aslını şirketine gönderdim. İçine telefon numaramı, kaldığım adresi ve hamile olduğumu yazdım.” “Mektup bana hiç ulaşmadı.” “Çünkü Jale almış.” Başımı kaldırdım. Nalan’ın söylediği o tek cümle, karımla geçirdiğim otuz altı yılın üzerine karanlık bir gölge düşürdü. “Nereden biliyorsun?” “Çünkü yıllar sonra bana kendisi söyledi.” Donup kaldım. “Jale seninle tekrar mı görüştü?” Nalan başıyla onayladı. “Yaklaşık on beş yıl önce.” İnanamıyordum. “Bana neden söylemediniz?” Nalan ayağa kalkıp koridordaki dolaba yöneldi. Birkaç saniye sonra elinde küçük metal bir kutuyla geri döndü. Kutuyu masanın üzerine bıraktı. İçinden eski fotoğraflar ve bir mektup çıkardı. “Jale bir gün kapıma geldi. Ağlıyordu. O mektubu yıllar önce şirketin posta bölümünden aldığını itiraf etti.” “Nasıl?” “Orada çalışan bir arkadaşından rica etmiş. Zarfın üzerinde senin adını görünce mektubu almış. Okumuş. Sonra da yok etmiş.” Sandalyeye çöktüm. Öfkeliydim. Ama aynı zamanda inanılmaz bir acı hissediyordum. “Bunu neden yaptı?” Nalan bana uzun uzun baktı. “Çünkü sana âşıktı.” Gözlerimi kapattım. Bir insanın sevgisinin böyle bir şeye dönüşebileceğini kabullenmek istemiyordum. “Beni kaybetmekten korkmuş,” dedi Nalan. “Ben seni bulursam onun hayatından çıkacağını düşünmüş.” “Nalan… çocuk?” Asıl soruyu nihayet sorabilmiştim. Nalan’ın yüzü değişti. Gözleri kapıya kaydı. Tam o sırada dışarıdan bir arabanın sesi geldi. “Çocuğumuz nerede?” Nalan cevap vermedi. Kapı açıldı. Koridordan bir erkek sesi duyuldu. “Anne, geldim.” Kalbim duracak gibi oldu. Nalan’ın gözlerinden yaşlar akmaya başladı. “Buraya gel, Caner.” Kırklı yaşlarında bir adam salona girdi. Beni görünce durdu. Uzun boyluydu. Saçlarına hafif kır düşmüştü. Ama ben yüzüne baktığım anda nefes alamadım. Çünkü karşımda yabancı biri yoktu. Gençliğimin aynasını görüyordum. Kaşları. Çenesi. Gülmediği zaman dudaklarının aldığı o sert şekil. Hatta sol yanağının kenarındaki küçük çukur bile. Benimkiyle aynıydı. Caner bana, sonra annesine baktı. “Ne oluyor?” Nalan ayağa kalktı. “Caner… yıllardır sana babanın seni istemediğini söyledim.” Adamın yüzü gerildi. “Evet.” Nalan ağlamaya başladı. “Bu doğru değildi.” Caner bana baktı. Ben ayağa kalkmak istedim ama dizlerim beni taşımadı. Gerçekten de dizlerimin bağı çözülmüştü. Nalan titreyen bir sesle: “Baban seni hiç öğrenmedi,” dedi. Caner’in gözleri büyüdü. Sonra bana baktı. Uzun süre ikimiz de konuşamadık. Sonunda güçlükle: “Ben… senin babanım,” dedim. Caner geri çekildi. “Hayır.” “Biliyorum. Buna inanmak zorunda değilsin.” “Annemi hamileyken bırakıp gittiğini söylediler.” Nalan başını eğdi. “O da öyle sanıyordu.” Caner öfkeyle annesine döndü. “Kim söylediler?” “Jale.” Odanın içine ağır bir sessizlik çöktü. Sonraki iki saat boyunca Nalan her şeyi anlattı. Jale’nin yıllar sonra pişmanlık içinde gelişini. Caner’i uzaktan birkaç kez görmek istediğini. Ama Nalan’ın buna izin vermediğini. Jale’nin sonunda kendisine bir söz verdiğini. “Bir gün gerçeği ona anlatacağım.” Fakat yıllar geçmişti. Jale cesaret edememişti. Ta ki ölüm döşeğine yatana kadar. Nalan bana son mektubu uzattı. “Bunu geçen ay gönderdi.” Zarfın üzerinde Jale’nin el yazısı vardı. Açtım. İçinde yalnızca birkaç satır vardı. “Biliyorum, affedilmeyi hak etmiyorum. Onun hayatından bir evlat çaldım. Senin hayatından da bir baba. Bunu geri getiremem. Ama ölmeden önce yapabileceğim tek şey, sizi birbirinize götürmek. Ne olur ona gerçeği anlat.” Mektubu okurken gözyaşlarımı durduramadım. Jale’ye öfkeliydim. Belki hayatım boyunca da tamamen affedemeyecektim. Ama onun son günlerinde neden yüzüme bakamadığını artık anlıyordum. Caner hâlâ karşımda duruyordu. Ona yaklaştım. “Senden hiçbir şey istemiyorum,” dedim. “Beni baban olarak kabul etmek zorunda değilsin. Kırk yılını geri veremem. Çocukluğunda yanında olamadım. İlk bisikletini sürerken seni tutamadım. Mezuniyetlerinde orada değildim. Bunların hiçbirini değiştiremem.” Sesim titredi. “Ama bundan sonra izin verirsen hayatında olmak isterim.” Caner’in gözleri doldu. Uzun süre yüzüme baktı. Sonra beklemediğim bir şey yaptı. Cebinden telefonunu çıkardı ve küçük bir kızın fotoğrafını gösterdi. “Bu benim kızım, Ada.” Fotoğrafa bakarken yeniden ağlamaya başladım. Torunum vardı. Ve onun varlığından bile habersizdim. Caner acı bir tebessümle: “Sanırım önce kahve içmekle başlayabiliriz,” dedi. O gün Nalan’ın evinden çıktığımda hayatım aynı hayat değildi. Jale’nin yaptığını doğru bulmadım. Onun yüzünden kaybettiğim yıllar geri gelmeyecekti. Ama zamanla şunu anladım: Affetmek, yapılan şeyi unutmak ya da haklı çıkarmak değildi. Bazen affetmek, geçmişin geri kalan hayatınızı da çalmasına izin vermemekti. Aylar sonra Caner’le ilk kez birlikte Jale’nin mezarına gittik. Mezar taşının önünde uzun süre sessizce durdum. Sonra cebimden onun son mektubunu çıkardım. “Yaptığını değiştiremiyorum, Jale,” dedim. “Ama artık gerçeği biliyorum.” Caner birkaç adım geride bekliyordu. Arkamı dönüp ona baktım. Sonra mezara son kez göz gezdirdim. “Benden kırk yılı aldın. Ama son anda bile olsa, kalan yıllarımı bana geri verdin.” O gün mezarlıktan yalnız çıkmadım. Yanımda geçmişte kaybettiğim oğlum vardı. Akşam ise bizi evde, hayatım boyunca varlığından habersiz olduğum küçük torunum bekliyordu. Geçmişi değiştiremezdim. Ama ilk kez şunu çok net anlamıştım: İnsanın hayatını belirleyen yalnızca elinden alınan yıllar değil, gerçeği öğrendikten sonra kalan yıllarla ne yaptığıydı.

Haberin Devamı

ÖLMEK ÜZERE OLAN KARIM SON İSTEĞİ OLARAK İLK AŞKIMI BULMAMI İSTEDİ — NEDENİNİ ÖĞRENDİĞİMDE DİZLERİMİN BAĞI ÇÖZÜLDÜ.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Hilenin Alası