Esra’nın sesi titriyordu.

“Anne, o geceyi düşündüğüm tek bir gün bile olmadı. Elif’in gözlerine her baktığımda aynı şeyi görüyorum.”

Telefonun diğer ucundan annemin ne söylediğini duyamıyordum ama Esra derin bir nefes aldı.

“Hayır. Ben bunu vicdanımı rahatlatmak için yapmadım. Bu, yıllar önce verdiğim sözü tutmak içindi.”

Kalbim hızla atmaya başladı.

Sessizce geri çekilip hiçbir şey duymamış gibi kapıyı kapattım. Birkaç saniye sonra zile bastım.

Esra kapıyı açtığında yüzünde her zamanki gülümseme vardı ama gözleri kıpkırmızıydı.

O gün hiçbir şey sormadım.

Fakat o konuşma aklımdan çıkmıyordu.

Bir hafta boyunca uyuyamadım.

Sonunda Esra beni aradı.

“Konuşmamız gerekiyor.”

Akşam evlerine gittiğimde Murat, Elif’i hastanedeki kontrolüne götürmüştü.

Salonda yalnız kaldığımızda Esra uzun süre sessizce yere baktı.

“Telefon konuşmamı duydun değil mi?”

Başımı eğerek onayladım.

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Artık bu yükü tek başıma taşıyamıyorum.”

Derin bir nefes aldı.

“Yıllar önce üniversiteden yeni mezun olmuştum. Gönüllü olarak çocuk hastanesinde çalışıyordum.”

Bir gece acil servise ağır yaralı genç bir kadın getirildi.

Yanında ise küçücük bir bebek vardı.

Kadın, trafik kazasında ağır yaralanmıştı.

Doktorlar hayatını kurtaramadı.

Ölmeden hemen önce Esra’nın elini tutmuştu.

“Lütfen… Kızıma sahip çıkacak kimsem yok.”

O sırada sosyal hizmet görevlileri gelene kadar bebeğe Esra bakmıştı.

Ancak yasal süreç nedeniyle bebeğin devlet korumasına alınması gerekmişti.

Esra o gün hiçbir şey yapamamıştı.

“Onu bıraktığım gün kendimden nefret ettim.”

Aylarca küçük kızı araştırmış ama izine ulaşamamıştı.

Yıllar geçmişti.

Esra evlenmiş, hayatına devam etmiş görünüyordu.

Ama vicdanındaki boşluk hiç kapanmamıştı.

Beş yıl sonra gönüllü olarak yine aynı kuruma destek verirken dosyaları incelerken bir isim dikkatini çekmişti.

Elif.

Annesinin adı da yıllar önce hayatını kaybeden kadının adıyla aynıydı.

Dosyayı açınca donup kalmıştı.

Fotoğraftaki çocuk oydu.

Aynı bebek.

Ancak dosyanın son sayfasında başka bir cümle vardı.

“4. evre nöroblastom.”

Esra’nın dünyası yeniden yıkılmıştı.

“Onu ikinci kez yalnız bırakamazdım.”

Evlat edinme sürecini başlatmıştı.

Kimseye gerçeği anlatmamıştı.

Çünkü herkes bunun suçluluk duygusuyla verilmiş yanlış bir karar olduğunu düşünecekti.

Murat’a bile yalnızca hasta bir çocuğa aile olmak istediğini söylemişti.

Murat hiç tereddüt etmeden kabul etmişti.

“Ben ise ona gerçeği söylemeye cesaret edemedim.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Murat ile Elif eve dönmüştü.

Elif yorgundu ama elinde küçücük bir resim vardı