Çiftçi bir dul, nehirde İPlerle bağlı genç bir kızı AZGIN SUYA DÜŞMEK ÜZEREYKEN gördü…

DOLAR

Alış: 47.31

Satış: 47.50

EURO

Alış: 54.44

Satış: 54.66

GBP

Alış: 63.50

Satış: 63.97

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.04.2026

Çiftçi bir dul, nehirde İPlerle bağlı genç bir kızı AZGIN SUYA DÜŞMEK ÜZEREYKEN gördü…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Yağmur, mağaranın girişine öyle bir vuruyordu ki, sanki gökyüzü bizimle ilgili tüm izleri silmek istiyordu. Ben ise hâlâ tam olarak kendime gelememiştim. Elif geri döndüğünde sırılsıklamdı; ellerinde ağaç kabukları ve bitkiler vardı. —Bulabildiklerimi getirdim —dedi, yanıma diz çökerek—. Bu yakacak… ama iyileştirir. Cevap veremedim. Gücüm yoktu. Kıyafetimden bir parça daha yırttı ve kolumdaki yarayı temizlemeye başladı. Bitki karışımı derime değdiği anda, acı bütün bedenime yayıldı. Dişlerimi sıktım. Bağırmadım. Zayıf görünmek istemiyordum. Ama o zaten fark etti. —Güçlü olmak zorunda değilsin —diye mırıldandı—. Zaten elinden geleni yaptın. Bu cümle… beni, dün gecenin tüm darbelerinden daha fazla sarstı. Çünkü içten içe biliyordum. Yetmemişti. Henüz değil. Saatlerce orada kaldık. Fırtına yavaş yavaş çekildi ama tehlike bitmedi. Dışarıdan gelen her ses nefesimizi tutmamıza neden oluyordu. Her dal kıpırtısı, sanki bizi bulmuşlar gibi hissettiriyordu. Ama gelmediler. O gün değil. Yağmur ince bir çiseleğe dönünce Elif konuştu: —Gün tamamen aydınlanmadan buradan gitmeliyiz. Başımı salladım. Haklıydı. Atın izini bulurlarsa… zamanımız kalmazdı. Mağaradan dikkatlice çıktık. Şimşek hâlâ oradaydı, sırılsıklam ama dimdikti. Yanına gittiğimde başını omzuma dayadı. Sanki eskisi gibi olmadığımı anlamış gibiydi. —Bir kez daha, eski dostum —diye fısıldadım. Yeniden yola çıktık. İlk gün en zoru değildi… en sessiziydi. Ve bu sessizlik daha kötüydü. Elif sürekli arkasına bakıyordu. Ben de öyle. İkimiz de aynı şeyi biliyorduk: Bizi arıyorlardı. Ana yollardan uzak, dar patikalardan ilerledik. Az yiyeceğimiz vardı. Küçük derelerden su içtik. Sırayla uyuduk. Ama gerçek anlamda dinlenmedik. Gece, kuru bir ağacın yanında Elif ilk kez sessizliği bozdu: —Hasan… neden kaldın? Uzun süre cevap vermedim. Ateşe baktım. —Bir kere daha gittim —dedim sonunda—. Her şeyi kaybettim. Başka bir şey sormadı. Ama anladı. İkinci gün… neredeyse yakalanıyorduk. Uzakta motor sesleri duyduk. Sesler. Bağırışlar. Köpek havlamaları. Elif gerildi. Ben de. Atı durdurduk ve çalılıklara girdik. Kıpırdamadan bekledik. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, bizi ele verecek sandım. Sesler yaklaştı. Çok yaklaştı. —Uzak olamazlar —dedi bir ses. —O yaşlı adam fazla dayanamaz —diye cevap verdi diğeri—. Kız da öyle. Elif elimi sıktı. Ama korkudan değil. Kararlılıktan. O an anladım: Artık o, nehirde bulduğum o çaresiz kız değildi. Artık savaşıyordu. Üçüncü gün bedenim pes etmeye başladı. Nefes almak bile acı veriyordu. Bir anda attan düştüm. Elif hemen indi. —Böyle devam edemezsin —dedi—. Bayılacaksın. —Devam edebilirim —dedim, ama kendime bile inanmıyordum. Kalkmaya çalıştım… ama yapamadım. O an unutamayacağım bir şey oldu. Elif bana baktı ve dedi ki: —Şimdi sıra bende. Beni yeniden ata bindirdi. Dizginleri eline aldı. Ve Şimşek’i yönlendirmeye başladı. Ölümün kıyısından çıkardığım o kız… şimdi beni kurtarıyordu. Sakin. Tereddütsüz. O gece küçük bir köye ulaştık. Nereden geldiğimizi söylemedik. Detay vermedik. Sadece su ve biraz dinlenme istedik. Yaşlı bir kadın bize uzun uzun baktı. Sonra sadece şunu söyledi: —Girin. Başka bir şey sormadı. Bazen insanlar kelimesiz anlar. Bize sıcak çorba verdi. Yere uzanacak bir yer gösterdi.

: Ve günler sonra ilk kez… kesintisiz uyuduk. Sabah olmadan önce yaşlı kadın şöyle dedi: —Hayat her şeyi almaz… sadece neyi koruman gerektiğini değiştirir. O an tam anlamamıştım. Ama sonra… anladım. İki gün sonra, kuzenimin yaşadığı köye vardık. Beni hâlâ hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyordum. Yardım eder mi, bilmiyordum. Ama kapıyı açıp beni o halde görünce… hiç düşünmedi. —İçeri gir —dedi. Hepsi bu kadardı. Haftalarca orada kaldık. İyileştim. Elif de iyileşti. Ama en önemlisi… biz değişmiştik. Bir gün, kuzenimle ahırın yanındaki eski çiti tamir ederken Elif yanımıza geldi. Artık o eski Elif değildi. Bakışları daha kararlıydı. Duruşu daha güçlüydü. —Onu şikâyet etmek istiyorum —dedi. Ona baktım. —Emin misin? Başını salladı. —Bunu yapmazsam… başkalarına da yapmaya devam edecek. O an her şeyin gerçek sonunu anladım. Kaçmak değil… yüzleşmekti mesele. Süreç kolay olmadı. Korku vardı. Tehditler vardı. Tereddütler vardı. Ama onlardan daha güçlü bir şey vardı: Gerçek. Ve yavaş yavaş… hikâye ortaya çıktı. Başka insanlar konuştu. Başka olaylar gün yüzüne çıktı. Ve imkânsız gibi görünen şey oldu. O adam… düştü. Benim yüzümden değil. Güç yüzünden değil. Susmamayı seçen biri olduğu için. Aylar sonra… yeniden başladım. Aynı yerde değil. Aynı hayatla değil. Ama eskiden olmayan bir şeyle: Bir amaçla. Elif de yeni bir hayat kurdu. Çalışarak. Öğrenerek. Özgürce. Bir akşam, bir ağacın altında otururken bana dedi ki: —Biliyor musun en önemli şey neydi? Başımı salladım. —O gün… sen gitmedin. Gülümsedim. Çünkü gerçek şuydu: O gün… ben de kurtulmuştum. Şimdi sana soruyorum: Eğer o nehirde sen olsaydın… durur muydun, yoksa yoluna devam mı ederdin? Hiç saniyeler içinde verdiğin bir karar hayatını tamamen değiştirdi mi?

Haberin Devamı

Çiftçi bir dul, nehirde İPlerle bağlı genç bir kızı AZGIN SUYA DÜŞMEK ÜZEREYKEN gördü…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Eski Tunceli Valisi Tuncay Sonel