Karlı bir sabah, Anadolu’nun iç kesimlerinde, Sivas’ın yüksek yaylalarından birinde Elif Yılmaz, evlilik gününe uyandığında gökyüzü ağır ve sessizdi. Kar, sanki bu günün bir kutlama değil, kabullenilmiş bir yazgı olduğunu biliyormuş gibi usulca yağıyordu.

Elif, yirmi üç yaşındaydı. Annesinden kalan eski bir gelinliği giyerken aynada kendine baktı. Sararmış dantel, yılların unutulmuşluğu ve yarım kalmış hayaller gibi kokuyordu. Üşümüyordu aslında. Daha çok utançtan titriyordu.

Kapı çalındı.

Babası Hüseyin Yılmaz içeri seslendi:

— Vakit geldi kızım.

Elif gözlerini kapattı.

— Hazırım — diye yalan söyledi.

Gerçek daha basitti. Babası yerel bankaya borçluydu. Elli bin lira. Ve bu borcun karşılığı olarak Elif, istemediği bir evliliğe “çözüm” olarak verilmişti. Köyde buna “anlaşma” diyorlardı. Banka müdürü “çözüm” diyordu. Ağabeyi Ali ise, sabahın erken saatlerinden beri elinde sigarayla dolaşıp buna “şans” diyordu.

Elif ise buna tek bir isim veriyordu.

Satış.

Evlenmek zorunda olduğu adamın adı Mehmet Demir’di. Otuz sekiz yaşındaydı. Köyün dışında, dağların arasında yalnız yaşayan bir adamdı. Köylüler ona “dilsiz Mehmet” diyordu; çünkü konuşmuyor, kimseyle yakınlık kurmuyordu. Ama gerçekte mesele konuşmaması değildi.