DOKTORLAR YEDİZ BEBEK BEKLEDİĞİMİ SÖYLEDİĞİNDE HAYATIMIN EN BÜYÜK ŞOKUNU YAŞADIM. ANCAK DOĞUM SIRASINDA ÖYLE BİR ŞEY OLDU Kİ DOKTORLAR BİLE GÖZLERİNE İNANAMADI!

DOLAR

Alış: 48.89

Satış: 49.09

EURO

Alış: 55.51

Satış: 55.74

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.28

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 30.09.2026

DOKTORLAR YEDİZ BEBEK BEKLEDİĞİMİ SÖYLEDİĞİNDE HAYATIMIN EN BÜYÜK ŞOKUNU YAŞADIM. ANCAK DOĞUM SIRASINDA ÖYLE BİR ŞEY OLDU Kİ DOKTORLAR BİLE GÖZLERİNE İNANAMADI!

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Tam o sırada doktorun söylediği birkaç kelimeyle kalbim sanki duracak gibi oldu. “Bir bebek daha var! Hemen hazırlanın!” Duyduklarımı anlamam birkaç saniye sürdü. Yedi bebeğimin dünyaya geldiğini düşünürken doktor şimdi sekizinci bir bebekten söz ediyordu. Ameliyathanedeki herkes yeniden harekete geçmişti. Hemşireler telaşla malzemeleri hazırlıyor, doktorlar kendi aralarında konuşuyordu. Ben ise korkudan titriyordum. “Sekizinci mi? Ama doktor… Bize yedi bebek olduğunu söylemiştiniz!” Doktor cevap vermek yerine ekrana baktı. Ardından yüzündeki ifade değişti. “Nergis Hanım, bebeğinizin kalp atışları düşüyor. Onu hemen çıkarmamız gerekiyor!” O anda bütün sevinç yerini korkuya bıraktı. İlk yedi bebeğimin sesini duymuştum ama sekizinci bebeğimin yaşayacağından emin değildim. Doktorların hareketleri hızlanırken kendimi çaresiz hissediyordum. Ağlayarak tek bir şey söyledim: “Lütfen bebeğimi kurtarın!” Doktorlardan biri yanıma yaklaşıp elimi tuttu. “Elimizden gelen her şeyi yapıyoruz. Siz de güçlü olmaya çalışın.” Ancak birkaç dakika sonra ameliyathanede öyle bir sessizlik oldu ki hayatım boyunca unutamayacağım. Sekizinci bebeğim dünyaya gelmişti ama ağlamıyordu. Diğer bebeklerimin doğumunda duyduğum o incecik ses bu kez gelmemişti. “Bebeğim neden ağlamıyor?” diye bağırdım. Kimse cevap vermedi. Bir doktor bebeğimi hemen başka bir masaya götürdü. Küçücük bedeninin etrafında toplanan sağlık çalışanlarını görebiliyordum. Bir hemşire solunum desteği hazırlarken doktorlardan biri sürekli bebeğimin durumunu kontrol ediyordu. Saniyeler geçmek bilmiyordu. Sonunda dayanamayarak yeniden seslendim. “Ne olur, biriniz bana bir şey söylesin!” Tam o sırada ameliyathanenin diğer ucundan incecik bir ağlama sesi yükseldi. Önce duyduklarıma inanamadım. Ardından ses biraz daha güçlendi. Doktor başını kaldırıp bana gülümsedi. “Nergis Hanım, sekizinci bebeğiniz de bizimle!” Gözyaşlarım durmak bilmiyordu. Hayatımda ilk kez aynı anda hem bu kadar korkmuş hem de bu kadar mutlu olmuştum. Ancak mutluluğum uzun sürmedi. Doktorum yanıma geldiğinde yüzündeki ciddi ifadeyi hemen fark ettim. “Bebeklerinizin hepsi yaşıyor ama çok erken doğdukları için önümüzde zorlu bir süreç var. Özellikle sekizinci bebeğinizin durumu hassas.” Bebeklerimin tamamı yoğun bakım ünitesine götürüldü. Ben ise doğum sırasında yaşadığım komplikasyonlar nedeniyle ameliyathaneden çıkarıldıktan sonra yakın takibe alındım. Saatler sonra gözlerimi açtığımda Fırat yatağımın yanında oturuyordu. Gözleri kıpkırmızıydı. Elimi tuttuğunda parmaklarının titrediğini hissettim. “Bebeklerimiz nerede?” diye sordum. “Hepsi yoğun bakımda. Doktorlar ilgileniyor.” “Ya sekizinci bebeğimiz?” Fırat başını eğdi. İşte o anda içime korkunç bir his çöktü. “Neden cevap vermiyorsun?” “Bebeğimiz çok küçük, Nergis. Doktorlar önümüzdeki saatlerin önemli olduğunu söylediler.” O gece hiç uyumadım. Doğumdan önce yedi bebeğimin sağlığı için dua ederken şimdi sekiz bebeğimin de yaşayabilmesi için yalvarıyordum. Ertesi sabah doktorum yanıma geldi. Ameliyat sırasında sekizinci bebeğin diğer bebeklerin arkasında kaldığını ve görüntülerde fark edilmesinin son derece güç olduğunu anlattı. Ancak benim için bunun artık hiçbir önemi yoktu. Tek istediğim bebeklerimi kucağıma alabilmekti. Üçüncü gün tekerlekli sandalyeyle yoğun bakım ünitesine götürüldüm. İçeri girdiğimde gördüğüm manzara karşısında ağlamaya başladım. Yan yana duran kuvözlerde sekiz küçücük bebek yatıyordu. Bazılarının solunum desteğine ihtiyacı vardı. Etraflarındaki cihazların sesleri bütün odayı dolduruyordu. Hemşire beni önce yedi bebeğimin yanına götürdü. Minicik ellerine dokunmak için sabırsızlanıyordum. Ardından odanın en sonunda bulunan kuvöze yaklaştık. “İşte sekizinci bebeğiniz.” Kuvözün içinde o kadar küçük görünüyordu ki nefes almaya bile korktum. Minicik parmaklarına baktığımda gözyaşlarım yeniden akmaya başladı

: “Anneciğim, seni beklemiyorduk ama iyi ki geldin.” O anda kızımın adını koymaya karar verdim. “Onun adı Umay olsun.” Fırat bana şaşkınlıkla baktı. “Neden Umay?” “Çünkü hiç beklemediğimiz bir anda geldi. Bundan sonra bize umudumuzu kaybetmemeyi hatırlatacak.” Günler birbirini kovalarken hastanede yaşamaya başlamıştık. Doktorların her açıklamasını korkuyla bekliyor, cihazlardan gelen her farklı seste yerimden sıçrıyordum. Bebeklerimizin bazıları hızla toparlanmaya başladı. Ancak Umay’ın durumu diğerlerinden daha ağırdı. Bir gece telefonum çaldığında saatin üç olduğunu gördüm. Arayan hastaneydi. “Nergis Hanım, mümkünse hemen gelmenizi istiyoruz.” Fırat’la birlikte hastaneye nasıl ulaştığımızı hatırlamıyorum. Yoğun bakımın kapısında doktor bizi karşıladı. Umay’ın solunumunun kötüleştiğini ve ek desteğe ihtiyaç duyduğunu söyledi. “Onu kaybedecek miyiz?” diye sordum. Doktor gözlerimin içine baktı. “Şu anda kesin bir şey söyleyemeyiz.” İşte o gece hayatımın en uzun gecesiydi. Yoğun bakımın kapısında otururken Fırat’a dönüp ağlamaya başladım. “Yaşamasını istiyorum. Bir kez olsun onu kucağıma almak istiyorum.” Fırat beni kendisine çekti. “Alacaksın. İnşallah sekizini de birlikte büyüteceğiz.” Ancak sabah olduğunda doktor hâlâ Umay’ın durumunun kritik olduğunu söylüyordu. Günlerce hastaneden ayrılmadık. Bebeğimin kuvözünün yanında oturuyor, hemşirelerin izin verdiği zamanlarda onunla konuşuyordum. “Ben buradayım kızım. Sakın pes etme. Seni bekleyen yedi kardeşin var.” Bir hafta sonra doktorumuz bizi odasına çağırdı. İçeri girerken kötü bir haber duyacağımdan emindim. Fakat doktorun yüzünde uzun zamandır görmediğim bir gülümseme vardı. “Umay bugün kendi başına nefes almayı başardı.” Fırat sevinçten ayağa kalkarken ben olduğum yerde ağlamaya başladım. Sonraki haftalarda diğer bebeklerimiz de giderek güçlendi. Hastaneden ilk taburcu edilen bebeğimizin eve geldiği gün, boş beşiğine uzun uzun baktım. Diğerlerinin de bir gün aynı odada uyuyacağına inanmak istiyordum. Nihayet aylar sonra beklediğimiz haber geldi. Umay da taburcu olabilecek duruma gelmişti! O gün hastaneye giderken yanımda sekiz küçük battaniye vardı. Fırat neden sekiz battaniye getirdiğimi sorduğunda gülümsedim. “Çünkü artık hiçbirini diğerinden ayırmak istemiyorum.” Hastaneden çıktığımız gün kapının önünde bizi bekleyen kalabalığı görünce şaşkına döndüm. Haberimiz kısa sürede yayılmış, sekiz bebeğimizin hikâyesi gazetelere ve televizyonlara konu olmuştu. Herkes bu inanılmaz doğumun nasıl gerçekleştiğini öğrenmek istiyordu. Ancak gazetecilerden birinin sorduğu soru bütün hayatımı değiştirdi. “Hanımefendi, sekiz çocuk büyütmekten korkmuyor musunuz?” Bir süre düşündüm. Ardından yanımda duran Fırat’a ve kucağımdaki Umay’a baktım. “Elbette korkuyorum. Onları nasıl büyüteceğimizi, hepsine nasıl yetişeceğimizi henüz bilmiyorum. Ama bir şeyi çok iyi biliyorum. Her birinin hayata tutunmak için ne kadar mücadele ettiğini gördüm. Şimdi sıra bizde.” O gün eve döndüğümüzde çocuklarımızın odasına girdim. Sekiz beşik yan yana dizilmişti. Fırat arkamdan gelip omzuma dokundu. “Hatırlıyor musun? İlk öğrendiğimizde yedi çocukla ne yapacağımızı düşünüyorduk.” Gülümseyerek başımı salladım. Şimdi sekiz çocuğumuz vardı ve bizi uykusuz geceler, büyük sorumluluklar ve hiç tahmin edemeyeceğimiz zorluklar bekliyordu. Aradan tam bir yıl geçti. Çocuklarımızın ilk yaş gününde ailemizle birlikte küçük bir kutlama düzenledik. Pastanın üzerinde sekiz mum vardı. Her birini üflerken hastanede yaşadığımız o korkunç günleri hatırladım. O akşam herkes evine gittikten sonra çocuklarımızın odasına girdim. Umay beşiğinde uyuyordu. Minik elini avucumun içine aldığımda parmaklarıma sımsıkı tutundu. Gözlerim doldu. Bir zamanlar onun ağlama sesini duyabilmek için yalvarmıştım. Şimdi ise bütün kardeşleriyle aynı odada huzur içinde uyuyordu. O an anladım ki doğum odasında yaşadığımız asıl mucize, doktorların beklediğinden bir bebeğin daha dünyaya gelmesi değildi. Asıl mucize, sekiz çocuğumuzun da hayata tutunması ve bizim onların annesiyle babası olma şansını elde etmemizdi. Çünkü hayat bazen insanın karşısına hiç beklemediği sürprizler çıkarır. Bazıları bizi korkutur, bazıları bütün planlarımızı değiştirir. Ama en büyük mutluluklar da bazen tam olarak hazır olmadığımız anlarda kapımızı çalar. O gece Umay’ın alnından öperken ona fısıldadım: “Seni dünyaya geldiğin gün tanıdım kızım. Ama sen bana hayatım boyunca unutamayacağım bir şey öğrettin: Bir mucizenin büyüklüğü, kaç kişinin ona şaşırdığıyla değil, kaç kalbe umut verdiğiyle ölçülür.”

Haberin Devamı

DOKTORLAR YEDİZ BEBEK BEKLEDİĞİMİ SÖYLEDİĞİNDE HAYATIMIN EN BÜYÜK ŞOKUNU YAŞADIM. ANCAK DOĞUM SIRASINDA ÖYLE BİR ŞEY OLDU Kİ DOKTORLAR BİLE GÖZLERİNE İNANAMADI!

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kocam evde yokken kayınpeder bana bir çekiç alıp tuvaletin arkasındaki fayansları kırmamı söyledi