Tam o sırada doktorun söylediği birkaç kelimeyle kalbim sanki duracak gibi oldu.
“Bir bebek daha var! Hemen hazırlanın!”
Duyduklarımı anlamam birkaç saniye sürdü. Yedi bebeğimin dünyaya geldiğini düşünürken doktor şimdi sekizinci bir bebekten söz ediyordu. Ameliyathanedeki herkes yeniden harekete geçmişti. Hemşireler telaşla malzemeleri hazırlıyor, doktorlar kendi aralarında konuşuyordu. Ben ise korkudan titriyordum.
“Sekizinci mi? Ama doktor… Bize yedi bebek olduğunu söylemiştiniz!”
Doktor cevap vermek yerine ekrana baktı. Ardından yüzündeki ifade değişti.
“Nergis Hanım, bebeğinizin kalp atışları düşüyor. Onu hemen çıkarmamız gerekiyor!”
O anda bütün sevinç yerini korkuya bıraktı. İlk yedi bebeğimin sesini duymuştum ama sekizinci bebeğimin yaşayacağından emin değildim. Doktorların hareketleri hızlanırken kendimi çaresiz hissediyordum. Ağlayarak tek bir şey söyledim:
“Lütfen bebeğimi kurtarın!”
Doktorlardan biri yanıma yaklaşıp elimi tuttu.
“Elimizden gelen her şeyi yapıyoruz. Siz de güçlü olmaya çalışın.”
Ancak birkaç dakika sonra ameliyathanede öyle bir sessizlik oldu ki hayatım boyunca unutamayacağım. Sekizinci bebeğim dünyaya gelmişti ama ağlamıyordu. Diğer bebeklerimin doğumunda duyduğum o incecik ses bu kez gelmemişti.
“Bebeğim neden ağlamıyor?” diye bağırdım.
Kimse cevap vermedi. Bir doktor bebeğimi hemen başka bir masaya götürdü. Küçücük bedeninin etrafında toplanan sağlık çalışanlarını görebiliyordum. Bir hemşire solunum desteği hazırlarken doktorlardan biri sürekli bebeğimin durumunu kontrol ediyordu.
Saniyeler geçmek bilmiyordu. Sonunda dayanamayarak yeniden seslendim.
“Ne olur, biriniz bana bir şey söylesin!”
Tam o sırada ameliyathanenin diğer ucundan incecik bir ağlama sesi yükseldi. Önce duyduklarıma inanamadım. Ardından ses biraz daha güçlendi.
Doktor başını kaldırıp bana gülümsedi.
“Nergis Hanım, sekizinci bebeğiniz de bizimle!”
Gözyaşlarım durmak bilmiyordu. Hayatımda ilk kez aynı anda hem bu kadar korkmuş hem de bu kadar mutlu olmuştum. Ancak mutluluğum uzun sürmedi. Doktorum yanıma geldiğinde yüzündeki ciddi ifadeyi hemen fark ettim.
“Bebeklerinizin hepsi yaşıyor ama çok erken doğdukları için önümüzde zorlu bir süreç var. Özellikle sekizinci bebeğinizin durumu hassas.”
Bebeklerimin tamamı yoğun bakım ünitesine götürüldü. Ben ise doğum sırasında yaşadığım komplikasyonlar nedeniyle ameliyathaneden çıkarıldıktan sonra yakın takibe alındım. Saatler sonra gözlerimi açtığımda Fırat yatağımın yanında oturuyordu.
Gözleri kıpkırmızıydı. Elimi tuttuğunda parmaklarının titrediğini hissettim.
“Bebeklerimiz nerede?” diye sordum.
“Hepsi yoğun bakımda. Doktorlar ilgileniyor.”
“Ya sekizinci bebeğimiz?”
Fırat başını eğdi. İşte o anda içime korkunç bir his çöktü.
“Neden cevap vermiyorsun?”
“Bebeğimiz çok küçük, Nergis. Doktorlar önümüzdeki saatlerin önemli olduğunu söylediler.”
O gece hiç uyumadım. Doğumdan önce yedi bebeğimin sağlığı için dua ederken şimdi sekiz bebeğimin de yaşayabilmesi için yalvarıyordum.
Ertesi sabah doktorum yanıma geldi. Ameliyat sırasında sekizinci bebeğin diğer bebeklerin arkasında kaldığını ve görüntülerde fark edilmesinin son derece güç olduğunu anlattı. Ancak benim için bunun artık hiçbir önemi yoktu. Tek istediğim bebeklerimi kucağıma alabilmekti.
Üçüncü gün tekerlekli sandalyeyle yoğun bakım ünitesine götürüldüm.
İçeri girdiğimde gördüğüm manzara karşısında ağlamaya başladım. Yan yana duran kuvözlerde sekiz küçücük bebek yatıyordu. Bazılarının solunum desteğine ihtiyacı vardı. Etraflarındaki cihazların sesleri bütün odayı dolduruyordu.
Hemşire beni önce yedi bebeğimin yanına götürdü. Minicik ellerine dokunmak için sabırsızlanıyordum. Ardından odanın en sonunda bulunan kuvöze yaklaştık.
“İşte sekizinci bebeğiniz.”
Kuvözün içinde o kadar küçük görünüyordu ki nefes almaya bile korktum. Minicik parmaklarına baktığımda gözyaşlarım yeniden akmaya başladı