60 YILLIK EŞİMİ TOPRAĞA VERDİKTEN SONRA AVUKATI KAPIMA GELİP BANA BİR MEKTUP UZATTI VE “SİZ ASLINDA HİÇ EVLENMEMİŞSİNİZ!” DEDİ.

DOLAR

Alış: 48.91

Satış: 49.10

EURO

Alış: 55.25

Satış: 55.47

GBP

Alış: 64.59

Satış: 65.07

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.10.2026

60 YILLIK EŞİMİ TOPRAĞA VERDİKTEN SONRA AVUKATI KAPIMA GELİP BANA BİR MEKTUP UZATTI VE “SİZ ASLINDA HİÇ EVLENMEMİŞSİNİZ!” DEDİ.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Allah’ım Nermin! Sen aslında kimdin? Bunca yıl bana nasıl yalan söyleyebildin?” diye bağırdım. Elimdeki mektup yere düştü. Seksen altı yaşındaydım ve hayatım boyunca böylesine korkunç bir gerçekle karşılaşmamıştım. Altmış yıl boyunca aynı yatağı paylaştığım, üç çocuğumun annesi olan kadın, bana hayatımızın en önemli günü hakkında yalan söylemişti. Avukat koluma girerek beni oturma odasındaki koltuğa götürdü. “Beyefendi, lütfen sakin olun. Nermin Hanım’ın bunu neden yaptığını öğrenmeden onu yargılamayın.” Öfkeyle yüzüne baktım. “Altmış yıl boyunca kandırılmışım! Bana başka ne söyleyebilirsiniz?” Avukat cevap vermek yerine yerdeki fotoğrafı alıp masanın üzerine koydu. Fotoğraftaki adamı tanımamak imkânsızdı. Adı Selim’di. Üniversitedeki en yakın arkadaşımdı. Askerliğe gitmeden birkaç gün önce düzenlediğimiz düğünümüzde nikâh şahidim olmuştu. Ancak askerden döndükten kısa bir süre sonra geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Nermin’in onunla neden fotoğraf çektirdiğini anlayamıyordum. Üstelik fotoğrafın arkasında evlendiğimiz tarihten iki hafta öncesi yazıyordu. Titreyen ellerimle mektubu yeniden açtım. “Sevgilim, sana söyleyeceklerimi öğrendiğinde benden nefret edebilirsin. Ama bilmeni istediğim tek şey, seni hayatım boyunca herkesten çok sevdiğimdir.” Bir sonraki satırı okuduğumda kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. “Seninle tanışmadan önce Selim’le evlenmiştim.” Gözlerimi kapattım. Bu nasıl mümkün olabilirdi? Selim beni Nermin’le tanıştıran adamdı! Hatta onunla evlenmem için beni cesaretlendirmişti. Mektubu okumaya devam ettim. “Selim’le henüz on sekiz yaşındayken gizlice evlendik. İkimiz de çocuk sayılırdık. Ailelerimizin karşı çıkacağından korktuğumuz için kimseye haber vermedik. Ancak evlendikten birkaç hafta sonra Selim’in gerçek yüzünü gördüm.” Nermin, Selim’in sürekli kumar oynadığını ve borçlandığını anlatıyordu. Bir gün bütün birikimlerini alarak ortadan kaybolmuştu. Aylar sonra geri döndüğünde ise Nermin’den para istemiş, vermeyince onu tehdit etmişti. Nermin boşanmak istemişti ancak Selim sürekli engel çıkarmıştı. Tam o dönemde benimle tanışmıştı. “Sen hayatıma girdiğinde ilk kez kendimi güvende hissettim. Selim’den kurtulmak için dava açmıştım. Boşanmanın kısa sürede sonuçlanacağını düşünüyordum. Ancak işler sandığım gibi gitmedi.” O satırları okurken avukat sessizce önümde oturuyordu. Nermin’in anlattığına göre askere gitmeden önce ona evlenme teklif ettiğimde boşanma işlemleri henüz tamamlanmamıştı. Beni kaybetmekten korktuğu için gerçeği söyleyememişti. Selim ise her şeyi biliyordu. Hatta bizim nikâh törenimizi düzenleyen kişiyle görüşerek inanılmaz bir oyun hazırlamıştı. Gerçek sandığım nikâhımız, resmî kayıtlara hiç geçmemişti. O gün evlilik cüzdanımızı düzenleme bahanesiyle belgeleri alan Selim, bize sahte bir cüzdan vermişti. Bir anda altmış yıl öncesine döndüm. Nikâh günü Selim’in neden sürekli evraklarla ilgilendiğini şimdi anlıyordum. Ancak aklımda tek bir soru vardı. “Nermin neden sonradan gerçeği söylemedi?” Avukat ayağa kalktı. “Çünkü hikâyenin devamı var.” Mektubun sonraki sayfasını çevirdim. “Askerdeyken Selim yeniden karşıma çıktı. Bana boşanma işlemlerini tamamlatacağını ancak bunun karşılığında senden sonsuza kadar ayrılmam gerektiğini söyledi.” Gözlerim doldu. Nermin bu teklifi reddetmişti. Bunun üzerine Selim, boşanma davasını geciktirmeye devam etmişti. Üstelik ben cephedeyken bana gönderdiği mektupları bile ele geçirmeye çalışmıştı. Nermin bütün bunları benden gizlemişti. Ben savaştan döndüğümde ise Selim’in öldüğünü öğrenmiştik. Ama asıl korkunç gerçek bundan sonra ortaya çıkmıştı

: “Selim’in ölümünden sonra boşanma dosyamı yeniden araştırdım. Bana verilen belgelerin bir kısmının sahte olduğunu öğrendim. Artık dul kalmıştım fakat seninle yaptığımız nikâhın da hiçbir geçerliliği yoktu.” Mektubu göğsüme bastırdım. Peki, neden yeniden evlenmemiştik? Nermin bir sonraki satırda bu soruyu da cevaplıyordu. “Sana gerçeği anlatmak için defalarca hazırlandım. Ama her seferinde korktum. Önce askerden yeni dönmüştün. Ardından ilk çocuğumuza hamile kaldım. Sonra ikinci çocuğumuz dünyaya geldi. Yıllar geçtikçe gerçeği söylemek daha da zorlaştı.” Bir insan böyle büyük bir sırrı nasıl taşıyabilirdi? Öfkemin yerini derin bir üzüntü almaya başlamıştı. Ancak mektubun son sayfasında yazanlar beni bir kez daha şaşkına çevirdi. “Beş yıl önce ciddi şekilde hastalandığımda artık gerçeği saklayamayacağıma karar verdim. Bir avukat tuttum. Hem sana hakkını vermek hem de öldüğümde yaşayabileceğin sorunları çözmek istedim.” Avukata baktım. “Demek beş yıldır her şeyi biliyordunuz!” Başını salladı. “Evet. Nermin Hanım, sahip olduğu mal varlığını çocuklarına ve size bırakabilmek için bütün yasal işlemleri hazırlattı. Ancak sizin için başka bir şey daha yaptı.” Çantasından ikinci bir zarf çıkardı. Üzerinde benim adım yazıyordu. Zarfı açtığımda içinden küçük bir anahtar ve bir adres çıktı. Altında yalnızca şu cümle vardı: “Sevgilim, son hediyemi görmek istiyorsan buraya git.” Ertesi sabah büyük oğlum beni arabayla adrese götürdü. Şehrin eski mahallelerinden birindeki küçük bir binanın önünde durduk. Anahtarla kapıyı açtığımızda gördüklerime inanamadım. Burası yıllar önce Nermin’le evlenmek istediğimizde paramız yetmediği için kiralayamadığımız küçük dükkândı. Gençliğimizde hayalimiz burada bir kitapçı açmaktı. İçeri girdiğimde duvarlarda aile fotoğraflarımızın asılı olduğunu gördüm. Raflarda yüzlerce kitap vardı. Masada ise Nermin’in bana bıraktığı son mektup duruyordu. “Sevgilim, hatırlıyor musun? Bir gün yaşlandığımızda bu dükkânda oturup torunlarımıza kitap okuyacağımızı söylemiştin. Hayatımız boyunca pek çok hayalimizi gerçekleştirdik ama bunu hep erteledik.” Gözyaşlarım kâğıdın üzerine dökülüyordu. “Bu dükkânı geçen yıl satın aldım. Senin adına düzenlettim. Artık çocuklarımızın ve torunlarımızın burada birlikte vakit geçirmesini istiyorum.” Oğlum omzuma sarıldı. Ama Nermin’in son cümlesi beni büsbütün yıktı. “Senden tek bir şey istiyorum. Altmış yıl önce yaşadığımız günü bir yalan olarak hatırlama. O gün sana verdiğim sözlerin hepsini tuttum. Belki devletin kayıtlarında eşin değildim ama kalbimde her zaman senin karındım.” Mektubu bitirdiğimde uzun süre konuşamadım. O gün oğlumla eve dönerken yıllardır sakladığımız düğün fotoğrafını düşündüm. Evet, Nermin bana yalan söylemişti. Bunu öğrenmek canımı yakıyordu. Keşke gerçeği daha önce anlatabilseydi. Belki birlikte çözüm bulabilir, korkmadan yaşayabilirdik. Ama geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyordum. Bir hafta sonra bütün çocuklarımızı ve torunlarımızı kitapçıya davet ettim. Onlara Nermin’in hikâyesini anlattım. Hiçbir şeyi saklamadım. Ardından yıllardır parmağımda taşıdığım alyansı çıkardım ve dükkânın duvarındaki düğün fotoğrafımızın yanına küçük bir kutunun içinde yerleştirdim. Altına şu cümleyi yazdım: “Bu yüzük, altmış yıl boyunca birbirini sevmekten vazgeçmeyen iki insanın hatırasıdır.” Bugün o küçük kitapçı hâlâ açık. Her cumartesi torunlarıma kitap okuyorum. Kazandığımız parayla maddi durumu yetersiz çocuklara kitap alıyoruz. Nermin’in mezarını ziyaret ettiğimde ona hâlâ kırgın olduğumu söylüyorum. Çünkü sevgi, yapılan hataları hiç yaşanmamış gibi kabul etmek değildir. Ama ardından teşekkür ediyorum. Çünkü bana bıraktığı son hediye, yalnızca bir dükkân değildi. Hayatımın geri kalanını anlamlı kılacak bir amaçtı. Şimdi seksen altı yaşındayım. Resmî kayıtlara göre hiç evlenmemiş olabilirim. Ama altmış yıl boyunca sevdim, sevildim, baba oldum ve bir aile kurdum. Nermin’in bana öğrettiği son şey ise şuydu: Bir insanın bıraktığı en büyük miras, sahip olduğu mal değil, o gittikten sonra bile başkalarının hayatında yaşamaya devam eden iyiliğidir.

Haberin Devamı

60 YILLIK EŞİMİ TOPRAĞA VERDİKTEN SONRA AVUKATI KAPIMA GELİP BANA BİR MEKTUP UZATTI VE “SİZ ASLINDA HİÇ EVLENMEMİŞSİNİZ!” DEDİ.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Üvey anne, eski askerî törende kızını alaycı sözlerle en arka sıraya oturtmuştu.