-
- “Sat gitsin,” dedim kısık bir sesle. Kucağımdaki henüz üç günlük kızıma sarılırken soğuk yağmur damlaları yüzümden süzülüyordu. Minik Zeynep kucağımda huzurla uyuyordu. Avukatım Figen Hanım telefonun diğer ucunda birkaç saniye sessiz kaldı. Yıllardır şirket devralmalarında ve büyük davalarda sarsılmaz duruşuma şahit olmuştu ama Sapanca’daki bahçeli villa hakkında böyle konuşacağımı hiç tahmin etmemişti. “Yasemin,” dedi Figen Hanım temkinli bir sesle. “Evin tapusu hâlâ tamamen senin üzerine, değil mi? Eşin Burak’ın ismi hiç eklenmedi?” “Asla eklenmedi. Evlilik sözleşmemiz de tamamen geçerli.” “Ve bebeğin henüz üç günlük…” “Evet,” diye fısıldadım. “Hastaneden çıkalı üç gün oldu ve Burak, annesiyle birlikte Antalya’ya tatile gitmeden önce akıllı kapının şifresini değiştirdiği için bebeğimle yağmurun altında kaldım.” Figen Hanım’ın sesi anında profesyonel bir keskinliğe büründü: “İstanbul’dan nakit alıcı hâlâ ilgileniyor. Evi eşyalarıyla birlikte almak istiyorlar. Sen tamam dersen işlemleri 72 saat içinde bitiririz.” Yıllarca kendi alın terimle inşa ettiğim, her taşında emeğim olan evin kırmızı ışık yakan dijital kapı paneline baktım. “Hemen bu gece satış sözleşmesini hazırlayın,” dedim.
-
- Kardeşim Ece beni almaya geldiğinde sırılsıklamdım. Burak’ın, benim şahsi kredi kartımla annesi Selma’yı ve kız kardeşi Sibel’i Antalya’da lüks bir otele götürdüğünü öğrendiğinde öfkeden deliye döndü. Gece yarısı Burak aradı. Sesi gayet neşeliydi, arkadan dalga sesleri geliyordu: “Selam hayatım! Annemler otelin manzarasına bayıldı. Bu arada kapı şifresini değiştirdim. Doğum sonrası çok gerginsin, birkaç hafta Ece’nin yanında kalsan iyi olur. Cuma günü de arkadaşım Mert ve çocuk bekarlığa veda partisi için bizim eve geçecek, yeni şifreyi ona verdim.” Kendi evimden kilitlenip dışarı atılmıştım ve kocam benim evimi arkadaşlarına parti mekanı yapıyordu. Sesimi çıkarmadım. Cuma günü saat 14:00 itibarıyla evin tüm tapu devri, güvenlik yetkileri ve anahtarları resmen yeni sahibine geçti. Aynı akşam Mert ve sekiz arkadaşı Sapanca’daki villanın kapısına dayandı. Mert, Burak’ın kendisine verdiği yeni şifreyi tuşlayıp kapı koluna yüklendi. Ancak kapı açılmadı. Aksine, mahallede yankılanan 120 desibellik devasa bir alarm ötmeye başladı. Beş saniye sonra bahçeye giren özel güvenlik araçları ve polis ekipleri Mert ve arkadaşlarının etrafını sardı. Mert neye uğradığını şaşırıp hemen Antalya’daki Burak’ı aradı. O sırada Antalya’daki lüks bir restoranda ailesiyle akşam yemeği yiyen Burak, neşeyle telefonu açtı. Ama duymayı beklediği parti sesleri yerine Mert’in çığlığını duydu: “Burak! Polisler ve silahlı güvenlikler etrafımızı sardı! Haneye tecavüzden bizi tutukluyorlar!”Burak masadan fırladı, yüzünün bütün rengi çekilmişti. “Ne saçmalıyorsun Mert? Sana verdiğim şifreyi girin!” “Şifre çalışmıyor! Güvenlik şirketi evin sahibinin başka bir şirket olduğunu söylüyor! Evi satmışlar!” O anda Burak’ın telefonuna resmi bir e-posta bildirimi düştü. Avukatım Figen Hanım tarafından gönderilen acil tahliye ihtarnamesi ve boşanma davası dilekçesiydi. Bahçeli villanın tam 150 milyon TL nakit bedelle satıldığı, paranın tamamen benim kişisel hesabıma aktarıldığı ve Burak hakkında uzaklaştırma kararı alındığı belgelenmişti. Burak’ın elindeki telefon kayıp yere düştü, şarap kadehi mermer zeminde tuzla buz oldu. Kayıp giden lüks hayatı idrak etmeye çalışan annesi Selma panikle bağırdı: “Burak! Ne oluyor?” “Evi…” dedi Burak, sesi korkudan titreyerek. “Evi satmış.” Kız kardeşi Sibel alayla güldü: “Saçmalama Burak, bizim evimizi satamaz!” “Bizim evimiz değildi Sibel!” diye kükredi Burak. “Evlenmeden önce parasını ödeyip kendi üstüne almıştı! Bizi tamamen kapı dışarı etti!” Tam o sırada restoran müdürü iki güvenlik görevlisiyle masaya yaklaştı: “Burak Bey, hesabınıza tanımlı ikincil kartınız 600.000 TL’lik bakiye için red yanıtı verdi. Başka bir ödeme yöntemi sunmazsanız polis çağırmak zorunda kalacağız.” ALTI AY SONRA Eskişehir’in sakin ve huzurlu bir semtinde, bahçeli müstakil evimin verandasında oturmuş ıhlamurumu yudumluyordum. Altı aylık Zeynep kucağımda gülücükler saçıyordu. Mahkeme süreci kısa ve net sonuçlanmıştı. Evlilik sözleşmesi uyarınca Burak satıştan tek bir kuruş bile alamadı. Ayrıca Antalya’daki izinsiz harcamaları ödemeye mahkûm edildi. Mülkiyet hakkı iddiaları boşa çıkınca, annesi ve kız kardeşiyle birlikte küçük bir kiralık daireye taşınmak zorunda kaldı. Bütün lüks yaşamları bir anda yok olunca aile içi kavgalar başladı. Evi sattığım paranın büyük kısmını Zeynep’in geleceğini garanti altına alan kırılması imkansız bir eğitim fonuna yatırmıştım. Kardeşim Ece yanıma gelip taze kurabiyelerden uzattı. “Avukat Figen aradı,” dedi gülümseyerek. “Çocuğu görme hakları mahkeme gözetiminde ayda bir güne düşürüldü. Tabii nafakasını aksatmadığı sürece.” Derin ve huzurlu bir nefes aldım. Burak benim sakinliğimi zayıflık sanmış, evliliği her şeyime el koymak için bir araç görmüştü. Ama gerçek gücün kapı şifrelerini değiştirmekten değil, kendi değerini bilmekten ve çocuğunu korumaktan geçtiğini çok ağır bir dersle öğrendi. Kızımı göğsüme bastırıp gün ışığına doğru gülümsedim. Sonunda, en güzel şekilde ve tamamen evimdeydim.