DOLAR
Alış: 49.05
Satış: 49.25
EURO
Alış: 55.14
Satış: 55.36
GBP
Alış: 64.85
Satış: 65.34
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
5.10.2026
Salondaki herkesin geri çevirdiği evsiz bir adama ücretsiz saç tıraşı yaptım.
-
- “Ve zarfı açmadan hemen önce adam bana öyle bir cümle söyledi ki, annem hakkında bildiğim her şeyi sorgulamaya başladım.” Yaşlı adam gözlerini benden kaçırmadan fısıldadı: “Annen benim kız kardeşimdi.” Bir an salonun içindeki bütün sesler kesilmiş gibi geldi. Resepsiyondaki telefon çalıyordu. Arka tarafta saç kurutma makinesi çalışıyordu. Müdürümüz bir müşteriye bir şeyler anlatıyordu. Ama ben hiçbirini duymuyordum. Sadece karşımda duran adamın söylediği dört kelimeyi duyuyordum. “Annen benim kız kardeşimdi.” Başımı yavaşça iki yana salladım. “Hayır.” Adam cevap vermedi. “Annemin kardeşi yoktu.” “Sen öyle biliyordun.” “Bana ailesinden defalarca bahsetti.” “Benden bahsetmedi.” Sesindeki kırgınlık öfkeden çok daha ağırdı. Elimdeki sararmış zarfa baktım. Sağ üst köşesinde annemin el yazısıyla üç kelime vardı: “Abim Cemil’e emanet.” Başımı kaldırdım. “Cemil siz misiniz?” Yaşlı adam gözlerini kapatıp başını salladı. “Ben Cemil.” Dizlerimdeki gücün çekildiğini hissettim ve yanımdaki boş sandalyeye oturdum. Annemin adı Nermin’di. Onu kaybettiğimde on dokuz yaşındaydım. Hayatım boyunca annemin ailesinin küçükken dağıldığını, anne ve babasının erken yaşta öldüğünü biliyordum. Bana hiçbir zaman yaşayan bir kardeşinden söz etmemişti. “Bunu kanıtlayabilirsiniz,” dedim. “Değil mi?” Cemil Amca bileğindeki mavi kuşa baktı. “Bu dövme yetmez.” Sonra ceketinin iç cebinden küçük, eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. İki genç, bir sahil kenarında yan yana duruyordu. Kadın annemdi. Belki yirmi yaşındaydı. Yanında duran genç adamın yüzüne baktığımda boğazım düğümlendi. Karşımda oturan Cemil’in gençliğiydi. İkisinin bileğinde de aynı mavi kuş vardı. Fotoğrafın arkasını çevirdim. Annemin yazısı: “Cemil ve Nermin. Birbirimizi asla bırakmayacağız.” Ellerim titremeye başladı. “Peki ne oldu?” Cemil derin bir nefes aldı. “Baban oldu.” Kaşlarımı çattım. Babam ben altı yaşındayken bizi terk etmişti. Annem onun hakkında kötü konuşmazdı. Sadece anlaşamadıklarını söylerdi. “Babamın bununla ne ilgisi var?” Cemil cevap vermeden önce etrafına baktı. “Burada konuşmak istemiyorsan başka yere gidebiliriz.” Müdürümüz birkaç metre ötede durmuş bizi izliyordu. Az önce elli lira uğruna bu adamı dışarı göndermeye çalışan insanların önünde hayatımın en büyük sırrını öğrenmek istemiyordum. Önlüğümü çıkardım. Müdürüm hemen yaklaştı. “Nereye gidiyorsun?” “Mesaim bitti.” “Onun saç parasını unutma.” Çantamdan kartımı çıkarıp tezgâha bıraktım. “Kesin.” Cemil sessizce kapıya yöneldi. Ben de peşinden çıktım. Sokağın köşesinde küçük bir çay ocağı vardı. Arka taraftaki masalardan birine oturduk. Cemil uzun süre ellerine baktı. Sonra anlatmaya başladı. Annemle Cemil, gençliklerinde birbirlerine çok yakınlarmış. Babaları sert, öfkeli bir adammış. Cemil on yedi yaşındayken evden kaçmış. Bir süre limanlarda, inşaatlarda çalışmış. Annem ise evde kalmış. Yıllar sonra yeniden buluştuklarında annem babamla evliymiş. “Baban beni hiç sevmedi,” dedi Cemil. “Neden?” “Çünkü onun hakkında bildiklerim vardı.” İçime kötü bir his çöktü. Cemil yüzüme baktı. “Baban kumar oynuyordu.” Şaşkınlıkla geriye yaslandım. “Annem bana hiç söylemedi.” “Sana çok şeyi söylemedi.” Babam, annemin birikimlerini defalarca almış. Borçları büyüdükçe daha tehlikeli insanlardan para istemeye başlamış. Cemil bunu öğrenince annemi ve beni evden çıkarmaya çalışmış. Ama annem reddetmiş. “Neden?” “Çünkü seni seviyordu. Baban bir gün seni ondan alacağını söylemiş.” Cemil’in sesi titredi…
-
- “Sonra bir gece kavga ettik.” “Annemle mi?” “Evet.” Cemil, anneme “Ya benimle gelirsiniz ya da bir daha beni arama” demiş. Annem ise öfkeyle ona gitmesini söylemiş. “Ben de gittim.” Başını öne eğdi. “Hayatımın en büyük hatası buydu.” Aradan birkaç yıl geçmiş. Babam bizi terk etmiş. Annem tek başına beni büyütmeye başlamış. Cemil ise başka bir şehirde çalışırken ağır bir iş kazası geçirmiş. Aylarca hastanede kalmış. Toparlandığında bizi bulmaya çalışmış. Ama annem taşınmıştı. “Sonra yıllar sonra bana bu mektup geldi.” Masadaki zarfa baktı. “Annen beni bulmuştu.” “Neden gelmediniz?” Cemil gözlerini benden kaçırdı. “Çünkü mektupta senden uzak durmamı istedi.” Artık dayanamadım. Zarfı açtım. İçinden üç sayfalık bir mektup ve küçük bir anahtar çıktı. İlk satırı okuduğum anda gözlerim doldu. “Sevgili ağabeyim Cemil…” Annem yıllar sonra ona ulaşmıştı. Mektupta geçmişte söylediği sözlerden pişman olduğunu yazıyordu. Ama daha şaşırtıcı olan sonraki satırlardı. “Eğer bu mektubu okuyorsan, hastalığım düşündüğümüzden daha hızlı ilerliyor demektir.” Elimi ağzıma kapattım. Annem kanser olduğunu benden aylarca gizlemişti. Bunu biliyordum. Ama Cemil’in mektuptan haberdar olduğunu bilmiyordum. Okumaya devam ettim. “Senden kızımı bulmanı istemiyorum. Henüz değil. Onun hayatına bir yabancı olarak girmeni istemiyorum. Önce kendi hayatını düzene koy. Eğer bir gün karşılaşırsanız ve o sana kendi isteğiyle iyilik yaparsa, o zaman ona gerçeği anlat. Çünkü kızım insanları dış görünüşleriyle değil, kalpleriyle tanır.” Okumayı bıraktım. Cemil sessizce ağlıyordu. “Bu yüzden mi salona geldiniz?” Başını kaldırdı. “Hayır.” “Ne demek hayır?” “Seni bulduğumu bilmiyordum.” Şaşırdım. Cemil aylardır sokaklarda yaşıyormuş. Çalıştığı küçük atölye kapanmış. Kirasını ödeyememiş. Birkaç ay arkadaşlarının yanında kaldıktan sonra tamamen sokakta kalmış. Ertesi gün belediyenin bakım atölyesinde iş görüşmesi vardı. Saçını kestirmek için rastgele bizim salona girmişti. “Peki beni nasıl tanıdınız?” Cemil acı bir gülümsemeyle cebinden başka bir fotoğraf çıkardı. Benim on sekiz yaşındaki halimdi. Annemle yan yana duruyordum. “Mektubun içindeydi.” “Yıllardır yanınızda mı taşıyorsunuz?” “Her gün.” Gözyaşlarımı silemedim. “Beni yıllardır aradığınızı söylediniz.” “Aradım. Ama annenin şartını bozmadan. Nerede yaşadığını öğrenmeye çalıştım. Sonra izini kaybettim. Bugün seni gördüğümde emin değildim.” “Dövme?” Başını salladı. “Sen dövmeyi gördün. Ben de yüzünü.” Bir süre ikimiz de konuşmadık. Sonra mektubun sonuna geldim. Annem şöyle yazmıştı: “Cemil, eğer kızım sana yardım ederse ona mavi kuşun anlamını anlat.” Başımı kaldırdım. “Ne demek?” Cemil bileğini masanın üzerine koydu. “Annemiz bize çocukken hep mavi kuş hikâyesi anlatırdı. Kuşun yuvası fırtınada yıkılır. Herkes onun öldüğünü düşünür. Ama kuş başka bir yerde yeniden yuva kurar.” Gülümsedi. “Nermin’le on sekiz yaşımıza geldiğimizde bu dövmeyi yaptırdık.” “Anlamı neydi?” Cemil’in gözleri doldu. “İnsan evini kaybedebilir. Parasını kaybedebilir. Ailesinden uzak düşebilir. Ama yeniden başlayabilecek cesareti varsa tamamen kaybolmuş sayılmaz.” Masadaki küçük anahtarı gösterdim. “Bu neyin anahtarı?” Cemil’in yüzü değişti. “Onu bilmiyorum.” Mektubun son satırında bir adres vardı. Ertesi sabah birlikte gittik. Adres, annemin yıllarca çalıştığı eski apartmanın bodrumundaki küçük depoya aitti. Apartman görevlisi değişmişti ama anahtar hâlâ kapıyı açtı. İçeride küçük metal bir kutu bulduk. Kutunun içinde annemin fotoğrafları, çocukluğuma ait birkaç eşya ve bir banka hesap cüzdanı vardı. Ama asıl önemli şey para değildi. Bir defterdi. Annem yıllarca Cemil’e gönderemediği mektupları o deftere yazmıştı. Son sayfada şöyle diyordu: “Bir gün ikiniz birbirinizi bulursanız, lütfen benim yüzümden kaybettiğiniz yılları hesaplamakla zaman harcamayın. Kalan zamanı yaşayın.” O cümleyi okuduğumda Cemil’e baktım. İkimiz de aynı şeyi anlamıştık. Geçmişi değiştiremezdik. Ama sonunu değiştirebilirdik. O sabah Cemil’i iş görüşmesine ben götürdüm. Bir hafta sonra işe kabul edildi. İlk maaşını aldığında salona geldi. Elinde küçük bir zarf vardı. İçinden 1.500 lira çıkardı. Gülerek parayı bana uzattı. “Saç borcum.” Parayı almadım. “Borcunuz yok.” “Var.” “Hayır.” “Peki nasıl ödeyeceğim?” Bir an düşündüm. Sonra bileğindeki mavi kuşa baktım. “Bir gün sizin gibi birini görürseniz geri çevirmeyin.” Cemil gülümsedi. “Anlaştık.” Aradan iki yıl geçti. Bugün Cemil Amca’nın küçük bir berber dükkânı var. Kapısının yanında küçük bir tabela asılı: “İş görüşmesine gidecek ama saç tıraşına parası olmayanlardan ücret alınmaz.” Altında ise mavi bir kuş resmi bulunuyor. Ben hâlâ zaman zaman anneme kızıyorum. Bunca yıl neden sustuğunu düşünüyorum. Sonra o eski mektubun son cümlesini hatırlıyorum. “Kalan zamanı yaşayın.” Artık biliyorum ki aile bazen aynı evde büyüdüğümüz insanlar değildir. Bazen hayat yıllarca birbirinden uzak tuttuğu iki insanı, hiç beklenmedik bir anda aynı berber koltuğunun iki tarafına oturtur. Ve bazen küçücük bir iyilik yalnızca bir insanın saçını değiştirmez. Kaybolmuş bir aileyi yeniden birbirine bağlar.
