Oğlum Arda’nın son birkaç aydır eve sürekli aynı kişiyi getirmesine başta hiç anlam verememiştim. Gelen kişinin adı Baran’dı. Arda onunla üniversitede tanıştığını söylemişti. İlk karşılaştığımızda son derece kibar, ölçülü ve sessiz bir gençti. Eve her gelişinde mutfakta bana yardım eder, alışveriş poşetlerini taşır, hatta bazen hiçbir şey söylemeden çayımı tazelerdi.

Arda ise onun yanında bambaşka birine dönüşüyordu. Normalde odasına kapanan, benimle iki kelimeden fazla konuşmayan oğlum, Baran geldiğinde saatlerce salonda oturuyor, gülüyor, eski günlerden bahsediyordu.

Ben de bundan memnundum.

Çünkü Arda’nın uzun zamandır içine kapandığını biliyordum.

Fakat zaman geçtikçe Baran’ın bana karşı gösterdiği ilgide tuhaf bir şey fark etmeye başladım.

Bazen beni uzun uzun süzüyor, sonra sanki yakalanmış gibi gözlerini kaçırıyordu.

Bir gün mutfakta yalnız kaldığımızda bana, “Siz Arda’nın her şeyini biliyor musunuz?” diye sordu.

Elimdeki bardağı tezgâha bıraktım.

“Bir anne oğlunun her şeyini bildiğini sanır. Ama bazen yanılır.”

Baran’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Ben de zaten bunu söylemeye çalışıyorum.”

Ne demek istediğini sormama fırsat vermeden Arda içeri girdi. Baran bir anda sustu.

O geceden sonra içimde bir huzursuzluk başladı.

Arda’ya sordum.

“Baran senden bir şey saklıyor mu?”

Yüzü değişti.

“Anne, neden böyle bir şey soruyorsun?”

“Çünkü bugün bana garip bir soru sordu.”

Arda bir süre sessiz kaldı.

Sonra, “Onu yanlış anlamışsındır,” dedi.

Ama gözlerindeki korkuyu görmüştüm.

Ertesi hafta Arda ve Baran yine eve geldi.