Dinozor Desenli Tişört ve Piknik Masasındaki Gizli Ses Kaydı

DOLAR

Alış: 48.19

Satış: 48.38

EURO

Alış: 55.93

Satış: 56.15

GBP

Alış: 64.93

Satış: 65.41

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 2.09.2026

Dinozor Desenli Tişört ve Piknik Masasındaki Gizli Ses Kaydı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kaan’ın, babamın Sapanca’daki yetmiş birinci yaş günü pikniğine giderken ne giydiğini dün gibi hatırlıyorum. Göğsünde dev bir Trikeratops resmi olan en sevdiği lacivert dinozorlu tişörtünü seçmişti. Sekiz yaşındaydı ve aile toplantılarına adeta önemli bir sınava giren bir yetişkin ciddiyetiyle hazırlanıyordu. Yol boyunca beni üç kez uyardı: “Arabayı sokağa değil, bahçe girişine park edelim anne. Komşunun köpeği bazen çitten kaçıyor. Köpeklerden korkmuyorum ama yakınlaşmadan önce nerede olduklarını bilmek istiyorum.” Kaan böyle bir çocuktu. Planları, düzeni ve tahmin edilebilirliği severdi. Terapistimiz Dr. Ayla Hanım bunu yüksek çevresel farkındalık ve düzen ihtiyacı olarak açıklıyordu. Ancak kalabalık aile toplantılarında bu durum, Kaan’ın kimsenin fark etmediği kadar çok çabalaması anlamına geliyordu. Piknik alanına vardığımızda çimlerde karınca gördüğü için ahşap banka oturdu. Geldiği andan itibaren her şeyi kusursuz yapmaya kararlı görünüyordu. Derken o limonata kazası yaşandı. Ağabeyim Murat’ın köpeği Bobi aniden koşarak Kaan’a arkadan çarptı. Kaan’ın elindeki bardak fırladı; limonata masaya ve Sevim Halamın koluna sıçradı.

: Kaan hemen özür diledi. Önce halamdan, sonra dönüp köpeğe bakarak Bobi’den… Ardından kimseden komut almadan kağıt havluları buldu ve masayı kuruyana kadar sildi. Hata onun değildi ama Kaan yük olmadığını, kurallara uyabildiğini herkese kanıtlamak istiyordu. Ailem açıkça kötü niyetli değildi. Onların –özellikle de babaannemin– kolay sevdikleri ve “uyum sağlamak için fazla çaba gerektiren” diye ayırdıkları insanlar vardı. Beklentilere uyan torunlar şefkat görürken, özel ilgiye ihtiyaç duyanlar birer pürüz gibi görülürdü. Ve babaannem Gülten Hanım, masada Kaan’ın tam karşısında otururken o cümleyi kurdu. Elindeki çatalı bile indirmeden, sesini hiç kısmadan şöyle dedi: “Bir dahakine bu çocuğu getirmeyin.” Kaan’ın elindeki plastik çatal havada kaldı. Yavaşça tabağına indirdi ve tişörtündeki dinozora bakmaya başladı. Buz kestim. “Sen ne dedin?” diye sordum. Babaannem peçetesiyle ağzını sildi: “Herkesin düşündüğünü söyledim. Bütün neşeyi kaçırıyor.” Masada kimseden tık çıkmadı. Ağabeyim ızgaraya odaklandı, kız kardeşim telefonuna baktı, babam boğazını temizledi. Kimseden ses çıkmıyordu. Tam ağzımı açıyordum ki sandalye gürültüyle geriye çekildi. On yedi yaşındaki kızım Zeynep ayağa kalktı. Normalde sessiz, çatışmadan kaçınan Zeynep, sekiz yıldır kardeşinin kabul görmek için harcadığı çabayı izlemişti. İki elini masaya dayadı ve doğrudan babaannesine baktı: “O cümleyi bir daha söyle.” Babaannem şaşırdı. Zeynep geri adım atmadı: “Tekrar söyle babaanne. Kaan’ın yüzüne bak ve seni rahatsız ettiği için aile toplantılarına ait olmadığını söyle!” Sonra Zeynep sırt çantasından telefonunu çıkardı ve masanın tam ortasına koydu. Ekranda bir ses kaydı vardı: 4 dakika 23 saniye. Üç gün önce kaydedilmişti. Babaannemin yüzündeki renk bir anda çekildi…Masadaki ses kaydı, babaannemin üç gece önce Zeynep’i arayıp Kaan’ın aile toplantılarına neden gelmemesi gerektiğini anlattığı konuşmaydı. Babaannem, Kaan’ın ortamı bozduğunu, sürekli idare edilmesi gerektiğini ve yalnız bırakılmasının herkes için daha iyi olacağını söylemişti. Zeynep o gece telefonda babaanneme “Kaan’ı seviyor musun?” diye sorduğunda babaannem “Elbette ama uyum sağlayamıyor” demişti. Zeynep ise tek bir cümleyle karşılık vermişti: “Çocuklar nereye ait olmadıklarını çok iyi anlarlar.” Dedem Ahmet Bey masaya doğru eğilerek sordu: “Gülten, ne var o kayıtta?” Babaannem dik durmaya çalışarak, “Ben torunumla özel bir şey konuştum. Kaan zor bir çocuk, toplantılar stresli geçiyor” dedi. Dedem ilk kez kırk yedi yıllık evliliklerinde duymadığımız bir tonla çıkıştı: “Yeter! O daha sekiz yaşında bir çocuk ve şu an tam karşında oturuyor!” Sonra Kaan’a döndü: “Sen buraya aitsin oğlum, anladın mı beni? Özür dilerim.” O gün piknik erken bitti. Kaan bahçedeki meşe ağacının altına çekilip ağacın kıvrımlı köklerini incelemeye başladı. Zor bir şeyi sindirirken görsel şeylere odaklanmayı severdi. Yanına gittim. Bana dönüp, “Anne, ben gerçekten neşeyi kaçırıyor muyum?” diye sordu. Tişörtündeki Trikeratops’a dokunarak ekledi: “Trikeratops’ları da yanlış anlarlardı. Boynuzlarını sadece silah sanırlardı ama onlar boynuzlarıyla iletişim kuruyordu. İletişim kurduğunda kimsenin bunu anlamaması çok zor.” Kızım Zeynep yanımıza geldi ve Kaan’ın omzuna hafifçe dokundu. Kaan da ona karşılık verdi. O günden sonra ailemizde büyük bir değişim başladı. Dedem, babaannemi bir aile danışmanına gitmeye ikna etti. İki ay boyunca Kaan’ı aile toplantılarına götürmedim. Bu süreçte babaannem psikologla görüşürken kendi korkularıyla yüzleşti. Kaan’ın seslere ve kalabalığa verdiği tepkileri anlayamadığı için ondan çekindiğini, bu çekincenin zamanla eleştiriye dönüştüğünü itiraf etti. Danışman ona otizm ve duyusal hassasiyetlerle ilgili kaynaklar verdiğinde babaannem ağlayarak dedeme, “Ben Kaan’ın iletişim dilini yanlış okumuşum” dedi. Ekim ayında babaannem Kaan’ı baş başa görüşmeye çağırdı. Kaan’ın sevdiği gibi az şekerli, hafif ekşi bir limonata hazırlamıştı. Kaan limonatayı içip “Tam kıvamında olmuş” deyince babaannemin gözleri parladı. Babaannem Kaan’dan özür diledi: “Seni anlamak yerine işleri senin için zorlaştırdım, çok üzgünüm.” Kaan ona gülümsedi: “Trikeratops’lar gibi babaanne. Farklı iletişim kurmak, iletişim kurmadığın anlamına gelmez. Boynuzdaki mesajı okumayı öğrenirsen her şeyi anlarsın.” Babaannem gözyaşları içinde başını salladı: “Öğreniyorum Kaan, söz veriyorum.” Bazen aileler herkes bir anda çok bilgeleştiği için değişmez. Bazen sırf tek bir kişi, sesini çıkarıp sessizliği bozacak kadar cesur olduğu için değişir. Zeynep o gün o masaya o telefonu koyarak bir duvarı yıktı. Kaan her zaman bizimle iletişim kuruyordu; biz sadece onun dilini okumayı öğrenmek zorundaydık. Ve nihayet, hep birlikte öğreniyorduk.

Haberin Devamı

Dinozor Desenli Tişört ve Piknik Masasındaki Gizli Ses Kaydı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Prof. Dr. Ayaydın’dan Erdoğan’ın Diploması Hakkında açıklama