Dul bir kaynana, kızını evlendirmiş.

Damadı da iç güveysi almışlar,

hep birlikte aynı evde yaşamaya

başlamışlar. Düğünün ertesi günü,

sabahın köründe kaynana

kızının ve damadın kapısına,

tak tak tak! — “Kalkın, ben acıktım.

Kahvaltı hazırlayın.” demiş.

Damat bozulmuş ama

yeni damat ya…Sesini çıkarmamış.

Ertesi gün yine aynı saat.

Tak tak tak! — “Kalkın, acıktım ben.”

Damat bu sefer daha çok sinirlenmiş

ama yine susmuş. Üçüncü gün

Aynı saat iTak tak tak!

Damat dayanamamış,kapıyı açmış

ama damadın üzerinde

Üçüncü gün… Yine sabah ezanıyla birlikte…

Tak tak tak! Tak tak tak!

Damat artık sinir küpü. Yorganı üstünden atmış, saçlar dağınık, kapıyı bir hışımla açmış:

— “Anne! Yeter artık! Her sabah her sabah! Biz yeni evliyiz ya! İnsan biraz utanır!”

Kaynana elinde oklava, başında yazma, hiç bozulmadan damada bakmış:

— “Utanırım elbet… Ama açken insanın aklına utanmak gelmiyor evladım.”

Damat söylenmiş:

— “E anne madem acıkıyorsun, kendi kahvaltını kendin yap!”
Kaynana kaşını kaldırmış:

— “Olmaz.”

— “Niye?” demiş damat.

Kaynana gülümsemiş:

— “Kızımı evlendirdim ya… Artık ben misafirim.”

Damat iyice şaşırmış:

— “İyi de anne, misafir her sabah kapı mı çalar?”