Beş yaşındaki Nisa, gece saat ikide annesi Selin’in yatak odasının kapısında belirdi.

“Anneciğim, karnımda küçük balıklar yüzüyor ve beni ısırıyorlar,” diye fısıldadı.

Küçük kız soğuk terler içindeydi ve şiddetli karın ağrısı nedeniyle iki büklüm olmuştu. Selin önce kızının kötü bir rüya gördüğünü düşündü. Ateşini kontrol etti ancak Nisa’yı yatağa yatırmaya çalışınca çocuğun acıyla inlediğini fark etti.

Selin’in eşi Burak, acil bir iş toplantısı nedeniyle Ankara dışındaydı. Selin hiç vakit kaybetmeden kızını battaniyeye sardı ve İzmir’deki en yakın devlet hastanesinin acil servisine götürdü.

Doktorlar Nisa’ya hemen ultrason ve röntgen çekti. Görüntüleri inceleyen doktorun yüzündeki ifade bir anda değişti. Kısa süre sonra hastane yönetimine ve emniyet birimlerine haber verildi.

Nisa’nın sindirim sisteminde çok sayıda küçük mıknatıslı boncuk bulunmuştu. Bu parçalar birbirini çekerek ciddi sağlık sorunlarına yol açmıştı. Doktorlar çocuğun acilen ameliyata alınması gerektiğini açıkladı.

Polis memurları Selin’i ayrı bir odaya götürerek sorular sormaya başladı.

“Çocuğun günlük bakımından kim sorumlu?” diye sordular.

“Ben ilgileniyorum,” dedi Selin titreyen bir sesle. “Onu bir an bile yalnız bırakmam.”

Selin evde tam zamanlı olarak kızına baktığı için şüpheler kısa sürede onun üzerinde yoğunlaştı. Evde bu tür mıknatısların bulunmadığını defalarca anlatmasına rağmen görevlilerin bakışları değişmiyordu.

Bir saat sonra Burak, annesi Nermin ile birlikte hastaneye geldi. Selin, eşinin kendisine destek olacağını düşünüyordu. Ancak Burak ona mesafeli davrandı.

Nermin ise yüksek sesle Selin’i suçlamaya başladı.

“Bütün gün telefonla ve internetle ilgilenirsen olacağı buydu,” dedi. “Torunum senin dikkatsizliğin yüzünden bu durumda.”

Selin, kızının ameliyathanede yaşam mücadelesi verdiği sırada suçlanmanın büyük acısını yaşıyordu. Üç saat sonra ameliyatı gerçekleştiren doktor dışarı çıktı ve Nisa’nın durumunun kontrol altına alındığını söyledi. Ancak küçük kızın uzun süre gözetim altında tutulması gerekiyordu.

Selin doktora önemli bir soru sordu:

“Beş yaşındaki bir çocuk bu kadar çok parçayı kendi isteğiyle yutabilir mi?”

Doktor başını salladı.

“Bu oldukça düşük bir ihtimal. Parçaların tadı rahatsız edicidir ve ilk birkaç taneden sonra çocuk genellikle devam etmek istemez. Bir yetişkinin bunları farklı bir şeymiş gibi tanıtmış olması daha olası görünüyor.”

Bu sözlerin ardından Nermin’in yüzü bir anda soldu.