Bölüm 1

Kızım, Sapanca Gölü kıyısındaki villamın anahtarlarını eşinin ailesine verdi ve o günden sonra artık geri dönmeye hakkım olmadığını söyledi.

Onu, Boğaz’a bakan terasta buldum. Beyaz sabahlığıyla kahve içiyordu; sanki bu evi ben 30 yıl boyunca İstanbul’da inşaat şirketleri kurarak, şantiyeler arasında ömrümü tüketerek almış değil de o satın almış gibiydi. Yanında damadım Mert vardı, gözleri yere sabitlenmişti. Masada iki fincan kahve, taze simit, kesilmiş meyveler ve öğle olmadan açılmış bir şişe şarap duruyordu.

Hafta sonunu sakin geçirmek için iki saatten fazla araba kullanmıştım. Küçük bir valiz, eşim Ayşe’nin “bunu giyince sana yakışıyor” dediği gömlek ve onu yeniden yakın hissetme gibi aptalca bir umutla gelmiştim. O villa bizim sığınağımızdı. Ayşe mutfağın İznik çinilerini seçmişti, ferforje lambaları, bahçedeki begonvilleri ve göle bakan salıncağı tek tek o tasarlamıştı.

Ama kızım Elif kapıda durup beni engelledi.

— Baba, burada kalamazsın.

Şaka yaptığını sandım.

— Elif, burası benim evim.

Yüzü sertleşti. 28 yaşındaydı; annesinin bakışlarını taşıyordu ama onun sıcaklığını değil.

— Mert’le romantik bir hafta sonu planladık. Önceden haber vermeliydin.

— Kendi evime girmek için haber mi vereceğim?

Mert bir şeyler mırıldandı.

— Karışma — dedi Elif, ona bakmadan.

Sonra bana sanki gereksiz bir eşya gibi baktı.

— Git baba. Rahatsız ediyorsun.

“Rahatsız ediyorsun.” Göğsüme bir darbe gibi indi. Eşimi üç yıl önce kaybettiğim o evde. 14 saatlik mesailerle, izinlerle, borçlarla, projelerle, uykusuz gecelerle aldığım o yerde.

— Sadece dinlenmeye geldim.

— O zaman İstanbul’da dinlen.

Bağırmadım. Bağırmak bana göre değildir. 62 yaşındayım; hayat bana öfkenin kontrolsüz olursa insanı zayıflattığını öğretti. Valizimi aldım. Arabaya yürürken Elif’in Mert’e o akşam karidesli makarna yapacaklarını söylediğini duydum.

Ben gitmeden önce bile kendini evin sahibi gibi hissetmeye geri dönmüştü.

Pazartesi günü beni aradı. Sesi soğuktu, neredeyse resmî.

— Baba, Mert’le karar verdik. Villa artık onun ailesine verilecek.

Elimdeki kahve bardağı dondu.

— Ne dedin?

— Mert’in ailesi ekonomik olarak zor durumda. Onların düzgün bir eve ihtiyacı var. Sen zaten pek gelmiyorsun.

— Benim mülkümü veremezsin.

— Bencil olma. Yaşlandın ve yalnızsın. Bu kadar büyük bir eve ne gerek var?

Yaşlı ve yalnız. Acıtan kısmı buydu: biraz da doğruydu. Ayşe öldüğünden beri Elif tek bağım olmuştu. Onu kaybetmemek için her şeye “evet” demiştim: düğünü, arabası, yüksek lisansı, ev depozitosu… Her istek biraz büyümüş, her teşekkür biraz küçülmüştü.

— Hayır — dedim ilk kez.

Sessizlik oldu.

— Ne?

— Cevap hayır, Elif.

Sesi zehire dönüştü.

— Annem senden utanırdı.

İşte o an çizgiyi geçti.

— Annen, babasının hatırasını kullanarak onu manipüle ettiğini görse asıl utanç duyardı.

Telefonu kapattım.

O gece uyumadım. Tapu belgelerini, emlak vergilerini, Ayşe’nin terastaki fotoğraflarını ve Elif için yıllar boyunca yaptığım tüm harcamaların dosyasını çıkardım. Sabah avukatım Murat Demir’i aradım.

— Villayı korumam gerekiyor.

— Kimden?

Masamdaki Ayşe fotoğrafına baktım.

— Kendi kızımdan.

Murat birkaç saniye sustu.

— O zaman her şeyi getir. Ve Fikret, her mesajı, her tehdidi, her giriş denemesini kaydet.

Cuma günü Elif’in gönderdiği mesaj her şeyi netleştirdi: “Mert’in ailesi pazar günü eşyalarla geliyor. Sahne yapma.”

Gülümsedim ama içimde hiçbir şey yoktu. Büyük bir hata yapmıştı: bana tarihi vermişti.

Ve şunu iyi bilirim: biri son tarihini açıkça söylediğinde, aslında kontrolü kaybetmiştir.

Bölüm 2

Cumartesi sabahı saat 08.00’de, Boğaz’a bakan villanın yanındaki evde yaşayan komşum ve akıllı ev sistemleri mühendisi Deniz’in kapısını çaldım. O, ekranlar, kablolar ve soğumuş kahve arasında yaşayan bir adamdı.

— Bana bir akıllı evi unutulmaz bir derse çevirmem gerekiyor.