Beş yıl önce boşandığım eski eşimin evine gittiğimde

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.05.2026

Beş yıl önce boşandığım eski eşimin evine gittiğimde

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bir gün önce şiddetli bir yağmur yağmıştı — haftalardır İstanbul’un gördüğü ilk gerçek yağmur. Ben İstanbul’dan Kadıköy’e dönerken onu gördüm — eski eşim Elif’i — otobüs durağında küçük bir sığınağın altında, tamamen sırılsıklam halde duruyordu. Eski çantasını göğsüne bastırmıştı ve ince bedeni soğuktan titriyordu. İçimde bir şey kırıldı. Boşanmamızın üzerinden beş yıl geçmişti ama onu tekrar görmek, içimde bastırdığım sessiz bir acıyı yeniden uyandırdı. Hiç düşünmeden arabayı kenara çektim, camı indirdim ve yumuşak bir sesle söyledim: “Elif… gel, seni bırakabilirim.” Bana döndü, önce şaşırdı, sonra hafifçe gülümsedi ve başını salladı. Biz ilk kez Ankara’daki üniversite yıllarında tanışmıştık. Mezuniyetten sonra hayat bizi farklı şehirlere savurdu — ben İstanbul’da mühendislik için kalmıştım, o ise İzmir’de öğretmenlik eğitimi almıştı. Yıllarca sadece arada sırada konuştuk. Ama kader bizi tekrar bir araya getirdi — aynı şirkette çalışmaya başladığımızda. Aynı binada, aynı asansörde, aynı koridorlarda… dostluk yavaşça derin bir bağa dönüştü. İki yıl sonra evlendik. Herkes “sessiz mühendis ve zarif öğretmen — kusursuz çift” derdi. İlk yıllar güzeldi — kahkahalar, sevgi ve hayatı sıcak kılan küçük anlar… Ama zaman geçtikçe evdeki sessizlik büyüdü. Üç yıl geçti, ama çocuk sahibi olamadık. Aileler fısıldaşmaya başladı. Annem sonunda doktora gitmemizi istedi. Sonuç her şeyi değiştirdi — Elif çocuk sahibi olamayacaktı. Ona bunun önemli olmadığını, onu sevdiğimi söyledim. Annem bile evlat edinmenin bir seçenek olduğunu söyledi. Ama Elif kendini affedemedi. Beni ve ailemi eksik bıraktığını düşündü. Bir gece eve döndüğümde masanın üzerinde boşanma kâğıtlarını buldum. Gözlerime bakarak şöyle dedi: “Üzgünüm… sen tam bir aileyi hak ediyorsun. Ben bunu veremem. Beni bırak.” Onu durdurmaya çalıştım ama gözleri boştu — içinde sanki her şey bitmişti. Ve gitti… hayallerimizi geride bırakarak. Yıllar geçti. Kendimi işe verdim, İstanbul’da sakin ve düzenli bir hayat kurdum. Herkes başarılı olduğumu söylüyordu ama gecelerim kimseye görünmeyecek kadar sessizdi. Ve o yağmurlu gün onu yeniden görmek, bazı yaraların asla tamamen kapanmadığını hatırlattı. Evinin olduğu eski apartmana vardığımızda fısıldadı: “Ben burada yaşıyorum.” Bina eskiydi — çatlamış duvarlar, paslı demirler, kapatılmış pencereler… Kalbim ağırlaştı. Onu takip ettim. Küçük odası loş, nemli ve yalnızlıkla doluydu. Ve sonra gözüm duvardaki fotoğrafa takıldı — bizim düğün fotoğrafımızdı. Zamanla sararmıştı ama hâlâ oradaydı. Yavaşça sordum: “Bunu neden hâlâ saklıyorsun?” Hafifçe gülümsedi: “Bu hâlâ bir umut taşıdığım için değil… sadece atamıyorum.”

: O gece eve döndüğümde sözleri kafamda dönüp durdu. Uyuyamadım. O küçük oda, onun gözleri ve o eski fotoğraf zihnimden çıkmadı. Ertesi gün, hiç düşünmeden yeniden kapısının önündeydim. Kapı açıldı. Şaşırdı: “Sen… burada ne yapıyorsun?” Sessizce söyledim: “Sadece iyi olup olmadığını görmek istedim.” Bir süre sustu, sonra kapıyı açtı: “İçeri gel.” Yağmurun sesi camlara vuruyordu. Odayı sessizlik doldurmuştu. Fotoğrafa baktım, sonra ona… Sonra yaklaştım, yüzünü okşadım ve onu kollarıma aldım. Geri çekilmedi. Sadece orada durduk — kaybettiklerimizi yeniden tutarak… dışarıdaki yağmur tüm acıyı siler gibi yağarken. Sabah olduğunda fırtına dinmişti. Yanımda huzurla uyuyordu. O an bunun doğru olmadığını biliyordum… ama aynı zamanda tuhaf bir affediliş gibiydi. Gitmeden önce masasına bir not bıraktım: “Gelecek ne getirir bilmiyorum ama bana ihtiyaç duyarsan buradayım.” Haftalar sonra ofise bir mektup geldi: “Elif”ten, kendi el yazısıyla. “O gece için pişman değilim. Sadece mutlu olmanı istiyorum. Bu, bizim en güzel hatıramız olarak kalsın.” Bugün bile bazen o eski apartmanın önünden geçiyorum. Penceredeki küçük çiçek saksısı hâlâ duruyor. İçeri girmiyorum… Sadece yukarı bakıyorum ve gülümsüyorum. Çünkü bazı aşklar gerçekten bitmez… Sadece sessizce kalbin bir köşesinde yaşamaya devam eder.

Haberin Devamı

Beş yıl önce boşandığım eski eşimin evine gittiğimde

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Köyün ağasının oğlu komşu köyün ağasının kızına sevdalanır