Nermin Hanım, torunlarına sürpriz yapmak için İzmir’den Ankara’ya geldiğinde oğlunun anlattığı hayatla karşılaşacağını düşünüyordu. Oğlu Murat, eşi Selma ve çocuklarının evdeki tadilat nedeniyle geçici bir dairede yaşadığını söylemişti. Fakat küçük kiralık evin girişinde yalnızca Selma’nın ayakkabılarıyla on üç yaşındaki Emir ve yedi yaşındaki Elif’in ayakkabılarını görünce şüphelendi.

“Bu koridorda Murat’a ait tek bir ayakkabı bile yok.” dedi.

Selma birkaç saniye sustuktan sonra gerçeği açıkladı:

“Murat sekiz ay önce bizi terk etti. Burada yaşamıyor.”

Nermin Hanım duydukları karşısında donup kaldı. Salondaki masanın üzerinde Elif’in yaptığı bir aile resmi vardı. Selma kırmızı elbisesiyle evin ortasında, Emir ve Elif onun yanında çizilmişti. Murat ise sayfanın en kenarında, herkesten uzakta ve renksizdi.

Selma üç aydır bu küçük dairede yaşıyor, gündüzleri muhasebeci olarak çalışıyor, geceleri ek işler yaparak kira, okul ve mutfak masraflarını karşılamaya uğraşıyordu. Murat ise genç asistanı Banu için ailesini terk etmekle kalmamış, yaklaşık bir yıl boyunca mal varlıklarını gizlemek için plan yapmıştı.