Murat bardağa baktı. İçindeki koyu renkli karışımın tadını hiç sevmiyordu. Üstelik gerçekten işe yarayıp yaramadığından da emin değildi.

“Elif,” dedi sakin bir sesle, “sence bunu her gün içmek zorunda mıyım?”

Elif şaşırdı.

“Neden? Sana iyi geliyor. Daha enerjik görünüyorsun.”

Murat başını salladı.

“Belki öyledir ama ben artık kararlarıma biraz da kendim yön vermek istiyorum.”

Bu sözler Elif’i düşündürdü. Çünkü o güne kadar yaptığı şeylerin sevgi göstergesi olduğunu sanıyordu. Murat’ın ise kendisini baskı altında hissettiğini hiç fark etmemişti.

Aralarında uzun bir konuşma başladı. Murat, son aylarda bazı alışkanlıkların zorunluluk haline geldiğini düşündüğünü anlattı. Her gece aynı içeceği içmek, her sabah belirli bir programı takip etmek, sürekli yeni kurallara uymak onu yoruyordu.

Elif sessizce dinledi.

“Ben sadece senin iyi olmanı istedim,” dedi sonunda.

“Biliyorum,” diye cevap verdi Murat. “Ama bazen iyi niyetle yapılan şeyler bile karşı tarafın fikri sorulmadığında yük gibi gelebiliyor.”

O gece ilk kez birbirlerini gerçekten dinlediler. Elif, sevginin sadece bir şeyler yapmak değil, karşı tarafın isteklerini anlamak olduğunu fark etti. Murat da eşinin tüm çabasının sevgiden kaynaklandığını gördü.

Ertesi gün mutfakta yeni bir düzen kurdular. Artık ne Murat istemediği bir şeyi içecekti ne de Elif fikirlerini dayatacaktı. Kararlar birlikte alınacak, her iki tarafın da düşünceleri önemsenecikti.

Aylar sonra Murat o akşamı gülümseyerek hatırladı. Çünkü sorun aslında içecek değildi. Sorun, konuşulmayan duygulardı. İsyan ettiği şey bir bardak karışım değil, kendisini ifade edememesiydi.

Ve bazen bir evliliği güçlendiren şey büyük fedakârlıklar değil, doğru zamanda kurulan samimi bir cümleydi. “Beni de dinler misin?” cümlesi gibi…