BÖLÜM 1
—“Geç kaldın, kaynana… ama hesabı ödemek için tam zamanında geldin,” dedi gelinim, boş bardağını kaldırarak, sanki benim aşağılanışımı kutluyormuş gibi.

Oğlum da onunla birlikte güldü.

—“Anne, sen hep böylesin. Nasıl oluyor da hep herkes işi bitirdiğinde geliyorsun?”

İstanbul, Nişantaşı’ndaki “Boğaz Bahçesi” restoranının girişinde duruyordum. Kahverengi çantamı göğsüme bastırmıştım, kalbim sanki göğsümden fırlayacak gibiydi.

Saat 20:30’du.

Ne bir dakika erken.

Ne bir dakika geç.

Geç kalmamıştım.

Tam olarak gelinimin WhatsApp’tan gönderdiği saatte oradaydım.

Titreyen ellerimle telefonumu çıkarıp mesajı açtım.

“Doğum günü yemeği, saat 20:30, Boğaz Bahçesi. Unutma, kaynana.”

Aynen böyle yazıyordu.

Soğuk.

Keskin.

Açık.

Ama köşe masa çoktan darmadağınıktı: boş tabaklar, şarap lekeli kadehler, buruşturulmuş peçeteler, pahalı deniz ürünleri artıkları, ithal etler, şık tatlı tabakları, bitmiş şampanya şişeleri…

Ve masadaki 9 kişi bana, sanki gecenin son sahnesine çıkmış bir oyuncuymuşum gibi bakıyordu.

Gelinim Elif, oğlum Emir’in yanında oturuyordu. Üzerinde siyah, dar bir elbise vardı; saçları kusursuz dalgalarla yapılmıştı.

Annesi, Nermin Hanım, sahte inciler takmıştı ve yüzünde zafer dolu bir ifade vardı.

Orada ayrıca Elif’in kız kardeşi, iki kuzen, bir teyze ve tanımadığım birkaç kişi daha vardı.

Kimse ayağa kalkmadı.

Kimse “hoş geldin” demedi.

Kimse “oturmak ister misin?” bile demedi.

O sırada garson elinde siyah deri bir dosyayla yanıma geldi.

—“Hanımefendi, hesap.”

Dosyayı açtım.

684.000 TL.

Hava bir anda ağırlaştı.

En pahalı yemekler söylenmişti: ithal şaraplar, lüks deniz ürünleri, isimlerini bile zor telaffuz ettiğim başlangıçlar, özel tatlılar ve arka arkaya açılmış şişeler…

Elif yüzünde ince, zehirli bir gülümsemeyle bana bakıyordu.

—“Merak etmeyin kaynana,” dedi. “Emir bize hep sizin yardım ettiğinizi söylemişti. Zaten aile bunun için var, değil mi?”

Oğlum gözlerini kaçırdı.

Hiçbir şey söylemedi.

Ve o sessizlik, her şeyden daha çok canımı yaktı.

Benim adım Aylin Kaya.

68 yaşındayım.

İstanbul’da, Beyoğlu’nda bir denetim firmasında yaklaşık 40 yıl muhasebeci olarak çalıştım.

Oğlumu tek başıma büyüttüm.

Eşim Murat’ı kanserden kaybettiğimde oğlum henüz 13 yaşındaydı.

Onun okul masraflarını karşıladım.

Üniformasını ben aldım.

Üniversiteye girdiğinde küpelerimi satmak zorunda kaldım.

Hafta sonları ek iş yaptım ki uzmanlığını tamamlayabilsin.

Kendimden, gençliğimden, hayatımdan vazgeçtim.

Çünkü bir anne, çocuğu kendi ayakları üzerinde durana kadar yanında olmalıydı.

Ama o gece, karşımda oturan oğlum…

Kendi ayakları üzerinde duran bir adam değildi.

Eşinin gölgesine saklanmış bir insandı.

—“Hesabı ödeyecek misiniz?” dedi Elif, tatlı ama iğneleyici bir sesle. “Çünkü yemeğimiz bitti, biz de çıkacağız.”

O anda her şey bana netleşti.

Bu bir hata değildi.

Masa saat 18:00 için rezerve edilmişti.

Onlar iki saatten fazla yemişti.

Ve beni 20:30’a çağırmışlardı ki geriye sadece hesap ve utanç kalsın.

Derin bir nefes aldım.

Çok derin.

Ve yıllardır içimde uyuyan bir şey uyandı.

Cüzdanımı çıkarmadım.

Kartımı uzatmadım.

Elimi kaldırıp müdürü çağırdım.

—“Murat Bey, bir dakika gelir misiniz?”

Elif’in gülümsemesi bir anlığına kayboldu.

Sadece bir saniye.

Ama ben görmüştüm.

Müdür Murat Bey, lacivert takım elbisesiyle yaklaştı.

Onu yıllardır tanıyordum. Eskiden garsondu.

Annesi Zeynep Hanım benim eski iş yerimde birlikte çalıştığım bir muhasebe asistanıydı.

Onun hayatı zorlaştığında ona yardım etmiştim; borçlarını düzenlemiş, küçük aile lokantasını ayakta tutmasına destek olmuştum.

O işletme şimdi Nişantaşı’nın en lüks restoranlarından biri olmuştu.

—“Aylin Hanım, hoş geldiniz,” dedi saygıyla eğilerek.

Masa buz kesti.

Elif gözlerini kırptı.

—“Siz birbirinizi tanıyor musunuz?”

Hiç cevap vermedim. Müdüre döndüm.

—“Murat Bey, lütfen söyleyin… Bu masa kaçta rezerve edildi?”

—“Saat 18:00, hanımefendi.”