İstanbul Tarabya’daki villamızın salonunda saat tam sekizi gösterdiğinde havadaki gerilim artık dayanılmaz bir hal almıştı. Kocam Volkan, kalın bir boşanma dosyasını önümdeki mermer sehpanın üzerine sıradan bir evrakmış gibi fırlattı.

“İmzala, nelerin varsa topla ve bu gece evi terk et. Bu konut artık senin değil,” dedi buz gibi bir sesle.

Hemen yanında yengesi Sibel duruyordu. Elini Volkan’ın koluna rahatça koymuştu; yüzündeki o kibirli gülümseme bana her şeyi anlatmaya yetiyordu. Bu durum bir gecede ortaya çıkmamıştı. İkisi arkamdan aylardır gizli bir plan yürütüyordu. Bahçedeki araçta ise çocuklarım heyecanla akşam yemeğine gideceğimizi sanarak beni bekliyordu. Öz babalarının, onları benden ve evimizden koparmak için sinsi bir velayet savaşı başlattığından haberleri yoktu.