“Görkem, gözlerime iyi bak. Bir şeyi anlamanı istiyorum: Ben kör değilim.”

Nikâh gecemizde yalnız kaldığımız o ilk anda eşimin bana söylediği ilk cümleler bunlardı. O ana kadar, üç yıldır zifiri karanlıkta yaşayan genç bir kadınla evlendiğime yürekten inanıyordum.

Ceyda, koyu renkli ağır gözlüklerini yavaşça çıkardı. Yüzünü kaldırıp tam gözlerimin içine baktı. Bakışlarındaki netlik karşısında ayağımın altındaki zemin kaydı sanki.

“Beni affet,” diye fısıldadı. “Ailemden biri gerçekten görebildiğimi öğrenirse, beni kesinlikle öldürürler.”

Ben Görkem. Maslak sanayisinde yetişmiş, kendi hâlinde bir oto tamircisiyim. Babam biz küçükken çekip gittiği için annem Meryem beni binbir zorlukla büyüttü. “Fakir olabiliriz oğlum ama vicdanına borçlu yaşama,” derdi hep.

Yirmi sekiz yaşımdayken anneme ağır bir kalp teşhisi kondu. Ankara’daki özel bir klinikte acil ameliyat olması gerekiyordu. Motorumu, dükkândaki takımlarımı sattım, her yere borçlandım ama yine de ameliyat parasının yarısını bile toplayamadım. Çaresizce hastane bahçesinde ağladığım günün sabahı, klinikten bir telefon geldi: Biri tüm masrafları gizlice ödemişti.