Annem öldükten sadece sekiz gün sonra, babam onun kız kardeşiyle, yani teyzemle evlendi. Davetliler şampanya kadehlerini kaldırıp fotoğraf çektirirken, ben deponun arkasında her şeyi yerle bir eden o itirafı duyuyordum. Her şey fısıltıyla söylenmiş tek bir cümleyle başladı ve asla keşfetmeyeceğimi düşündükleri bir sırla son buldu. Dibe vurmanın nasıl bir his olduğunu bildiğinizi sanırsınız. Kapının çalınması sanırsınız. Koridorda mahcup bir halde dikilen ve adınızın Tuğba olup olmadığını soran o polis memuru sanırsınız. Babanızın çıkardığı, hıçkırıkla feryat arası, sanki bir insanın ortadan ikiye bölündüğünü anlatan o ses sanırsınız. Zihniniz kelimeleri henüz idrak edemeden dizlerinizin yere çarpma anı sanırsınız. En dip noktanın bu olduğunu sanırsınız. Ama yanılıyorsunuz. Dibe vurmak; sekiz gün sonra kendi arka bahçenizde durup, babanızın yakasında bir düğün çiçeğiyle teyzenizin elini tutuşunu izlemektir. Annem Lale bir trafik kazasında öldüğünde otuz yaşındaydım. Bir an eczaneden ilaç alıyordu, bir sonraki an ise kapımızda üniformalı bir memur, elinde şapkasıyla, bizim evimize hiç ait olmayan o kelimeleri söylüyordu. Takip eden günler birbirine karıştı; tepsilerce yemekler, taziye kartları, solan çiçekler… Ve herkesten daha yüksek sesle ağlayan Kerime Teyzem.