Cem’in çocukları benden ilk günden beri nefret ediyordu. Özellikle büyük kızı Seda, evlendiğimiz gün bile bana “Bu evden tek kuruş alamayacaksın” diye fısıldamıştı. Cem ise yakınlarda durup bu sözleri duymuş, sadece sakin bir gülümsemeyle “Seda, hak ettiği neyse onu alacak” demişti.

Zamanla Cem’e sadece sunduğu güvenlik için değil, kalbinin asilliği için derinlemesine aşık oldum. Beni her zaman korudu, huzur verdi. Fakat ne yazık ki masalımız çok kısa sürdü. Bir rutin sağlık kontrolüyle başlayan korkunç hastalık, sadece altı hafta içinde onu benden kopardı. Cenazesinde çocuklarının buz gibi bakışları arasından geçerken, tek bir kuruşun bile önemi olmadığını, sadece onunla geçireceğim sıradan bir sabaha bütün serveti verebileceğimi düşünüyordum.

Cenazeden sonraki sabah, avukatımız Selim Bey’in Bodrum’daki ofisinde toplandık. Seda ve kardeşleri zafer kazanmış gibi otururken, avukat masanın ortasına cilalı koyu meşeden yapılmış küçük bir ahşap kutu koydu. İçinde ilk tanıştığımız gece çekilmiş bir fotoğrafım ve Cem’in el yazısıyla yazılmış veda mektubu vardı. Mektupta beni nasıl korumak istediğini, ilk günden beri bana duyduğu hayranlığı anlatıyordu.

Ancak avukat dosyayı açıp resmi vasiyeti okumaya başladığında odadaki hava tamamen değişti…Avukat Selim Bey kalın deri klasörü açıp resmi vasiyetnamede yazanları maddeler halinde okumaya başladığında, odadaki tüm solgun sessizlik adeta dondu. Bodrum’daki ana malikane, yatırım şirketindeki hisselerin çoğunluğu ve likit varlıkların büyük kısmı tamamen bana bırakılmıştı. Çocuklarına ise sadece eğitim, konut ve sağlık harcamalarıyla sınırlı katı tröst fonları kalmıştı. Üstelik vasiyette çok sert bir “itiraz edemez” maddesi vardı; eğer mahkemeye giderlerse bu haklarını tamamen kaybedeceklerdi.

Seda kulaklarına inanamayarak ayağa fırladı: “Bu deli saçması! İki yıldan kısa süredir tanıştığı bir kadına tüm aile mirasımızı bıraktı!” diye bağırdı.

Avukat Selim Bey sakinliğini koruyarak, “Cem Bey, sizin bu tepki vereceğinizi biliyordu. Bu yüzden bu belgeleri imzalamadan önce bağımsız iki doktordan kapsamlı bir akli dengesi yerindedir raporu aldı” dedi.

Ancak asıl bomba birazdan patlayacaktı. Avukat, mektubun en son kısmına geçmemi söyledi. Titreyen ellerimle mektubun henüz okumadığım son paragrafına baktım. Cem, hastalığı tamamen ilerlemeden önce bendeki o fiziksel ve duygusal değişimleri fark etmişti. Hamile olduğumu benden bile önce anlamış, gizli tıbbi konsültasyonlar ayarlamış ve çocuğumuzu yasal olarak garanti altına almıştı.

Seda yüzü sararmış bir şekilde bana baktı: “Sen… Hamile misin? Bu bir şaka olmalı!” diye kekeledi.

Avukat Selim Bey sert bir ses tonuyla, “Tıbbi tarihler ve yasal belgeler kesindir. Akli dengesi yerindedir raporları hamilelik resmi olarak belgelenmeden çok önce imzalanmıştır, yani kimse bunu parayı ele geçirmek için yaptığınızı iddia edemez” diyerek noktayı koydu.

Cem’imin beni ve doğmamış bebeğimizi ne kadar kusursuz bir şekilde koruduğunu anladığımda gözyaşlarım sel gibi aktı. Mektubun son satırlarında şöyle yazıyordu: “Sana basit bir hediye vermedim, sana geleceğin için korkusuzca yaşayabileceğin bir hayat verdim sevgilim.”

Aylarca sonra, Bodrum’daki evimizin sakin mutfağında, büyüyen karnıma elimle dokunarak dışarıdaki güneşi izliyordum. İnsanların bizim hakkımızda ne düşündüğü artık umurumda değildi. Cem bana sadece maddi bir servet değil, insan onurunu, gerçek güvenliği ve kendi kararlarımı verme gücünü vermişti. Yoksulluk korkusuyla onun hayatına girmiştim ama geride bıraktığı o büyük sevgi ve mirasla, hiç kimseye boyun eğmeyecek güçlü bir anne olarak ayağa kalkmıştım. Hayatım sonsuza dek değişmişti.