Oturduğum devasa borç dağının altında ezilirken, otuz iki yaşında bir kadın olarak hayatımı bir gecede altüst olmaktan kurtaracak bir mucizeye ihtiyacım vardı. Çeşme’deki lüks bir kulüpte garsonluk yaparak ayakta kalmaya, geçimimi sağlamaya çalışıyordum. İşte o karanlık ve çaresiz dönemde, altmış iki yaşında, zengin, dul ve Bodrum’daki görkemli malikanesinde yaşayan Cem’le yollarımız kesişti. Dışarıdan bakan herkes aramızdaki otuz yıllık yaş farkını görünce bunun basit bir çıkar evliliği olduğunu düşündü. Parası için onunla evlendiğimi, lüks bir hayatın kısa yolunu seçtiğimi sandılar.

Ancak gerçeğin ne kadar karmaşık ve derin olduğunu kimse bilmiyordu. Cem’le ilk kez Çeşme’de lüks bir davette garsonluk yaparken tanışmışım. Tepsilerle insanlara hizmet etmekten ayaklarımın bittiği, kimsenin yüzüme bile bakmadığı o yorucu gece Cem beni durdurmuş, gözlerimin içine şefkatle bakarak “Ayakların ağrıyor mu evladım?” diye sormuştu. O güne kadar bana kimse böyle insani, içten bir soru sormamıştı. Sohbetimiz ilerledi, kahve buluşmalarına dönüştü ve birkaç ay sonra Cem bana evlenme teklif etti. Arkadaşlarım “Altın avcısı sanılacaksın, ailesi seni mahveder” diye beni uyarmıştı. Ama her gün evsiz kalma korkusuyla yaşamaktan öylesine yorulmuştum ki, bu teklif bana bir umut ışığı gibi geldi.