“Ve Sergan’ın kulağına sadece birkaç saniye sonra söyleyeceği isim, genç polisin yüzündeki bütün rengi bir anda silecekti…”

Emekli polis Javier, elindeki topu yere düşürdü ve gözlerini üç siyah araçtan inen adamlara dikti. Takım elbiseli kişilerin yürüyüşlerinden bile sıradan koruma görevlileri olmadıkları anlaşılıyordu. Ellerini ceketlerinin önünde tutuyor, çevreyi tek tek süzüyorlardı. Parktaki uğultu bir anda kesilmişti.

Javier’in kalbi hızlandı.

Bir adım attı.

Sonra ikinci adımını.

“Sergan…”

Genç polis başını bile çevirmedi.

“Şimdi değil Javier.”

“Hayır,” dedi Javier. “Tam da şimdi.”

Sergan, Manuel’in bileğine geçirdiği kelepçeyi sıkarak ona döndü.

“Ne var?”

Javier’in yüzündeki ifadeyi görünce gülümsemesi yavaşça kayboldu.

Emekli polis yaklaşıp sesini alçalttı.

“Sen… bu adamın kim olduğunu bilmiyor musun?”

Sergan omuz silkti.

“Kim olursa olsun fark etmez. Emre itaatsizlik ediyor.”

Javier birkaç saniye cevap veremedi.

Sonra Manuel’e baktı.

Yaşlı adam hâlâ aynı sakinlikle bekliyordu.

Ne yardım istiyordu ne de kimliğini açıklamak için acele ediyordu.

Javier yutkundu.

“Bu adam Manuel Rivas.”

Sergan’ın kaşları çatıldı.

“Eee?”

Javier neredeyse fısıldadı.

“Ulusal Soruşturma Kurumu’nun genel direktörü.”

Sergan’ın yüzündeki ifade dondu.

Bir an, bunun bir şaka olduğunu düşündü.

Sonra parka giren araçlara baktı.

Takım elbiseli adamların en öndeki kişisi doğrudan onlara doğru yürüyordu.

Kadın yaklaşık ellili yaşlarındaydı. Saçları sıkıca toplanmıştı. Yüzündeki ifade, tek kelimeyle bile tartışmaya izin vermeyecek kadar sertti.

Sergan’ın eli kelepçenin üzerinde kaldı.

Kadın önlerinde durdu.

“Direktör Rivas.”

Manuel başını hafifçe eğdi.

“Elena.”

Genel Müdür Yardımcısı Elena Veran önce Manuel’in bileğindeki kelepçeye, sonra Sergio’ya baktı