“İçeri gel. Otursan iyi olur. Çünkü sana anlatacağım şey, yalnızca Jale hakkında bildiklerini değil… kendi geçmişin hakkında bildiğin her şeyi değiştirecek.”

Nalan’ın bu sözleriyle birlikte boğazım düğümlendi.

Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım.

Sonra içeri girdim.

Ev küçüktü ama sıcak görünüyordu. Duvarlarda eski aile fotoğrafları, kitaplarla dolu raflar ve pencerenin yanında büyükçe bir koltuk vardı.

Nalan beni salona götürdü.

Ellerim titriyordu.

“Jale seni tanıyor muydu?” diye sordum.

Nalan karşımdaki koltuğa oturdu.

“Sandığından çok daha iyi tanıyordu.”

Bu cevap içimi daha da huzursuz etti.

“Ne demek istiyorsun?”

Nalan bir süre konuşmadı.

Sonra gözlerini pencereye çevirdi.

“Sen şehirden ayrıldıktan yaklaşık iki ay sonra hamile olduğumu öğrendim.”

Sanki biri göğsümün ortasına yumruk atmıştı.

Nefesim kesildi.

“Ne?”

Nalan başını yavaşça salladı.

“Evet. Çocuk sendendi.”

Ayağa kalktım.

Odanın içinde birkaç adım attım ama ayaklarımın altındaki zemin sanki hareket ediyordu.

“Bu mümkün değil. Bana hiçbir şey söylemedin.”

“Söylemeye çalıştım.”

Döndüm.

Nalan’ın gözleri dolmuştu.

“Seni aradım. Eski adresine mektup gönderdim. Üniversitedeki arkadaşlarına ulaştım. Sonunda çalıştığın şirketi öğrendim. Bir gün de kalkıp seni bulmaya geldim.”

Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini duyabiliyordum.

“Peki?”

“Jale’yle orada karşılaştım.”

O an zihnim yıllar öncesine gitti.

Jale’yle tanıştığım ilk günlere.

Ben yeni işe başlamıştım.

Yalnızdım.

Nalan’ın beni terk ettiğine inanıyordum.

Jale aynı şirkette çalışıyordu.

Bana yaklaşan, zor zamanımda yanımda olan oydu.

Yaklaşık bir yıl sonra evlenmiştik.

Nalan masanın üzerindeki ellerine baktı.

“O zamanlar Jale’yi tanımıyordum. Resepsiyonda seni sordum. O da yanımıza geldi. Senin nişanlın olduğunu söyledi.”

“Ben o zaman nişanlı değildim.”

“Biliyorum.”

Sesimdeki öfke yükselmişti.

“Nalan, ne olduysa açıkça söyle.”

Derin bir nefes aldı.

“Ona hamile olduğumu söyledim. Seni görmem gerektiğini söyledim. Jale beni binanın karşısındaki kafeye götürdü.”

Yutkundu.

“Ve bana senin artık beni istemediğini söyledi.”

İçim buz kesti.

“Ne?”

“Senin benimle ilgili konuştuğunu, geçmişi kapattığını ve yeni bir hayata başladığını söyledi. Hatta bebeğin senden olduğuna inanmayacağını da söylediğini anlattı.”

“Ben böyle bir şey söylemedim!”

Sesim evin içinde yankılandı.

Nalan gözlerini kapattı.

“Bunu şimdi biliyorum.”

Başımı iki elimin arasına aldım.

Kırk yıl boyunca Nalan’ın beni reddettiğini düşünmüştüm.

O ise benim onu ve çocuğumuzu reddettiğime inanmıştı.

“Peki neden gidip doğrudan beni bulmadın?”

“Denedim.”

Bu kez Nalan kalktı.

Bir çekmeceyi açıp sararmış bir zarf çıkardı