Beş yıl önce, henüz on dokuz yaşındayken ailem tarafından evden kovulduğum günü hiç unutmadım. Babam, yazılım mühendisliği bursumu kabul ettiğim için beni suçlamış, aile şirketinde ücretsiz çalışmayı reddettiğim için nankör ilan etmişti. Kapının önüne iki siyah çöp poşeti bırakmış, yanına da yüz dolarlık bir banknot atarak, “Bilgisayarlarla hayatını mahvetmek istiyorsan bunu başka yerde yap,” demişti. Annem tek kelime etmeden arkasında durmuş, küçük kız kardeşim Elif ise merdivenlerde sessizce ağlamıştı. O gün evin kapıları yüzüme kapanırken cebimde sadece o yüz dolar vardı.

İlk günler hayatın en zor sınavlarıyla geçti. Üniversitenin bilgisayar laboratuvarlarında uyuyor, spor salonunda duş alıyor, otomatlardan aldığım ucuz yiyeceklerle yaşamaya çalışıyordum. Yağmur altında dizüstü bilgisayarımı montumun içine saklayarak çalışırken kendime tek bir söz verdim: Bir gün başarılı olursam, hiçbir zaman gücü zalimlikle, yoksulluğu ise başarısızlıkla karıştırmayacaktım. O söz, bütün hayatımın yönünü değiştirdi.