Noel’e yalnızca bir hafta kalmıştı. Ceylan Hanım, mutfakta kahve hazırlarken salondan gelen kızının telefon konuşmasını istemeden duydu. Kızı Aylin, eşi Mert ile birlikte tatil planı yapıyordu.

“Sekiz çocuğu da anneme bırakırız,” dedi rahat bir sesle. “Zaten yapacak başka bir işi yok. Biz de otele gider, sonunda huzurlu bir Noel geçiririz.”

Ceylan Hanım elindeki kahve fincanıyla olduğu yerde kaldı.

Aylin, sahil kenarındaki otelin çoktan ayarlandığını anlatıyordu. Ceylan Hanım’ın oğlu Rıza ile eşi Leyla da yıllardır gitmek istedikleri bir tatil köyünde yer ayırtmıştı. Bu sırada Aylin’in üç, Rıza’nın ise beş çocuğu Noel boyunca büyükannelerinin yanında kalacaktı.

Üstelik aileye göre Ceylan Hanım hediyeleri çoktan almış, on sekiz kişilik yemeğin ücretini ödemişti. Çocukların ebeveynleri yalnızca Noel günü gelecek, yemeklerini yiyecek, hediyelerini açacak ve yeniden ayrılacaktı.

Bu plan onlar için kusursuzdu.

Fakat hiç kimse Ceylan Hanım’a fikrini sormamıştı.

Altmış yedi yaşındaki dul kadın, dikkatle yönettiği emekli maaşıyla yaşıyordu. Torunlarını çok seviyor, onlara kitap okuyor, okul etkinliklerine katılıyor ve uzun hikâyelerini sabırla dinliyordu. Ancak onları sevmesi, ailesinin ücretsiz çocuk bakıcısı olmayı kabul ettiği anlamına gelmiyordu.