Denise, sanki on dokuz yıl süren acı dolu, uykusuz geceleri başkasına lütfettiği bir iyilikmiş gibi dimdik durarak kalabalığa şöyle seslendi: “Bugün nihayet oğlum için geri döndüm ve bunca yıldır ona baktığınız için hepinize teşekkür etmek istiyorum.”

Joanna, lise konferans salonunun üçüncü sırasında donakalmış bir halde duruyordu, kalbi tıpkı kapana kısılmış bir kuş gibi göğüs kafesine çarpıyordu.

İndirim reyonundan aldığı sade lacivert bir elbise giymişti ve ellerinde hâlâ hafif, kalıcı nişasta ve kumaş kokusu olduğunu biliyordu çünkü Simon’ın beyaz gömleğini o sabah iki kez ütülemişti, kusursuz görünmesini sağlamak için.

Bu onun mezuniyetiydi, annesinin aralıksız vardiyalar çalışarak, hafta sonları el yapımı ürünler satarak ve okul malzemeleri eksikliğinin acısını asla hissetmemesi için her kuruşu titizlikle hesaplayarak özenle kurduğu bir hayatın doruk noktasıydı.

Simon henüz üç haftalıkken, ablası Denise onu Ohio’nun sakin bir banliyösündeki anne babalarının evine bırakmıştı.

Yanında yıpranmış bir bebek çantası, küçük, solmuş sarı bir battaniye ve derin, gizlenemeyen bir öfkeyle parıldayan gözlerinden başka bir şey olmadan gelmişti.

“Artık buna dayanamıyorum, sürekli boğuluyormuş gibi hissediyorum ve çocuklarla başa çıkmada her zaman sen daha iyiydin Joanna,” demişti kesin bir dille.

Hiç kimse Joanna’ya bu ezici sorumluluğu üstlenmek isteyip istemediğini sormak için durup düşünmemişti.

Anneleri Dorothy, zor zamanlarda ailenin birbirine destek olması gerektiğini söylerken, babaları George ise Denise’in kendini bulmak için biraz zamana ihtiyacı olduğunu mırıldanmıştı.