Kızımın en yakın arkadaşı, her mağaza ona çok büyük olduğunu ve güzel bir elbise giyemeyeceğini söyledikten sonra ona bir balo elbisesi dikti

DOLAR

Alış: 46.71

Satış: 46.90

EURO

Alış: 53.39

Satış: 53.61

GBP

Alış: 62.42

Satış: 62.88

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 7.07.2026

Kızımın en yakın arkadaşı, her mağaza ona çok büyük olduğunu ve güzel bir elbise giyemeyeceğini söyledikten sonra ona bir balo elbisesi dikti

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bir yıllık yasın ardından, bir anne kızını hayata döndürmek için hassas bir girişimde bulunur. Ancak mezuniyet balosundan önceki acı dolu bir öğleden sonra, kızının sessizliğinin kederden çok daha fazlasını barındırdığını ortaya çıkarır. Mason öldükten sonra, evin tamamı nefes almayı unutmuş gibiydi. Bir yıllık sessizlik duvarlara, kirli kahve fincanlarına ve kızımın artık kendi odasında bir hayalet gibi var olduğu koridorun sonundaki kapalı kapıya işlemişti. Çoğu sabah, avucumu tahtaya dayayarak kapının önünde durur, nefes alıp almadığına dair herhangi bir işaret arardım. Hazel on yedi yaşındaydı. Bir keresinde ben krep pişirirken mutfakta dans etmişti. Mason ona Fındık derdi ve şurubunu çalardı. Hepimizin duyabileceği kadar yüksek sesle, eğer hiçbir erkek onu baloya davet edecek kadar akıllı olmazsa, kendisinin smokin giyip onu götüreceğini söylerdi. O bu şansı hiç yakalayamadı. 9 numaralı yolda, yağmurdan kayganlaşmış bir yolda, salı günü bir kamyon. Cenazeden sonra Hazel yemek yemeyi bıraktı. Sonra çok fazla yedi. Sonra da evden çıkmayı bıraktı. Eli, yanına yaklaşmasına izin verdiği tek kişiydi. İki ev ötede oturan sessiz çocuk, altıncı sınıftan beri en iyi arkadaşıydı ve okuldan sonra ödevlerini kolunun altına sıkıştırarak yanına gelirdi. Kapıyı asla çok sert çalmadı. Onu konuşmaya zorlamadı. Bazı öğleden sonraları onları verandada sessizce otururken bulurdum; Hazel başını korkuluğa yaslamış, Eli ise bir deftere resim çiziyordu. “Bayan Mave,” dedi bir öğleden sonra, bana bakarak. On iki yaşından beri bana böyle sesleniyordu; çünkü ilk ismimin çok samimi, resmi bir hitap şeklinin ise çok mesafeli geldiğine karar vermişti. “Bugün sandviçin yarısını yedi.” “Teşekkür ederim, Eli.” “Ne için?” “Onunla birlikte oturduğum için.” Hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi omuz silkti. Belki de onun için gerçekten de bir önemi yoktu. Bir keresinde, birinci sınıfa ait eski günlüklerini bir kitap rafının arkasına saklanmış halde buldum. Kız isimleri. Erkek isimleri. Yuvarlak el yazısıyla yazılmış acımasız küçük cümleler; sadece sesli söyleyemediğiniz için yazdığınız türden kelimeler. Günlüğü tam olarak eski yerine geri koydum. O bahar, diğer kızların posta kutularına da balo davetiyeleri gelmeye başladı. Annelerinin internette paylaştığı fotoğrafları gördüm; kızları soluk renkli elbiseler içinde ellerinde çiçekler tutuyordu. Hazel’ın kapısını çaldım. “Sevgilim. Mezuniyet balosu üç hafta sonra.” “Gitmiyorum anne.” “Mason senin gitmeni istedi.” Uzun süre sessiz kaldı. Sonra yatak gıcırdadı, odada ayak sesleri duyuldu ve kapı dar bir şekilde bir santim aralandı. “Mason birçok şey istiyordu.” “Seni elbise giymiş, dans ederken ve gülerken görmek istedi,” dedim. “Bunu bana söyledi.” “Anne.” “Sadece birini dene. Tek bir elbise. Beğenmezsen gideriz ve bir daha asla bahsetmeyiz. Anlaştık mı?” Kapıdaki o ince aralıktan bana baktı ve gözlerinde aylardır görmediğim bir şeyin kıpırdadığını fark ettim. Tam olarak umut değildi. Belki de merak. Küçük bir izin. “Tek bir elbise,” dedi. Ertesi cumartesi, direksiyonu sıkıca kavrayıp göğsümde tehlikeli bir düğümle alışveriş merkezine doğru arabayla gittim. Umut. Bir yıllık boşluğun ardından, yeniden hissetmeye cesaret etmiştim. Daha akıllı davranmalıydım. İlk üç butik daha nazik bir dil kullandı. “Sınırlı stok.” “Sadece deneme bedenleri.” “Özel sipariş verebiliriz, ancak zamanında yetişemez.” Ama anlamı açıktı: Elbiselerinin ona çok büyük geldiğini düşünüyorlardı.

: Dördüncü dükkana geldiğimizde, Hazel’ın kendi içine kapandığını, omuzlarının tıpkı Mason’ın cenazesinde olduğu gibi kulaklarına doğru çekildiğini izledim. Sesimin tiz kalması için kendimi zorladım. “Bir yer daha var. Maple Caddesi üzerindeki o güzel yer.” “Anne.” “Sadece bir tane daha, tatlım.” Eski lakap neredeyse ağzımdan kaçacaktı ama onu incitmeden önce engelledim. O kelime Mason’a aitti. Sadece Mason’a. Maple butiğinin vitrininde, onun üzerinde hayal ettiğim bir elbise vardı. Fildişi rengi, yumuşak, romantik. Hazel uzun bir süre camın önünde durduktan sonra, bir yıldır duymadığım bir sesle, “Vitrindeki elbiseyi deneyebilir miyim?” diye sordu. Satış görevlisi onu yavaşça baştan aşağı süzdü, ağzı sıkılaştı. “Bu senin için işe yaramayacak tatlım. Sen çok irisin.” Hepsi bu kadardı. Ne bir nezaket, ne de bir özür. Hazel ağlamadı. Protesto etmedi. Sadece döndü, kapıdan çıktı ve arabamın yolcu koltuğuna oturdu. Ben de titreyen ellerimle anahtarları tutarak onu takip ettim. “Hazel, çok üzgünüm. İçeri geri döneceğim ve—” “Lütfen araç kullanın.” “Sevgilim-” “Lütfen. Sadece sürün.” Eve kadar tüm yol boyunca gözlerini önünden ayırmadı. Ben de sürekli ona bakıp, bir şey yapmasını, ağlamasını, herhangi bir tepki vermesini bekledim. Ama hiçbir şey olmadı. Bu, hıçkıra hıçkıra ağlamaktan daha çok korkuttu beni. Eve girdi, merdivenleri çıktı ve yatak odasının kapısını kapattı. Kilidin tık sesini duydum. Peşinden gittim. Odasının dışındaki halının üzerine, sırtımı kapıya dayayarak oturdum. “Hazel. Kapıyı aç lütfen.” “Anne, baloya gitmeyeceğim.” “Canım, bir şeyler bulabiliriz. Kendimiz bir şeyler dikebiliriz, bir şeyler—” “Anne. Dur.” Sesi boş ve yorgundu. “Gitmiyorum. Lütfen denemekten vazgeç.” Alnımı kapıya dayadım ve olabildiğince sessizce ağladım. Bir çocuğumu çoktan toprağa vermiştim. İkinci çocuğumun da o kapının altındaki boşluktan kayıp gittiğini hissedebiliyordum ve onu nasıl tutacağımı bilmiyordum. Orada ne kadar kaldığımı bilmiyorum. Bacaklarım uyuşana kadar, koridor ışığı değişene kadar. Birkaç gün sonra biri kapıyı çaldı. Dünkü kıyafetlerimle kapıyı açtım. Eli, solmuş bir kapüşonluyla, küçük bir defteri göğsüne bastırarak verandada duruyordu. Gergin görünüyordu. Ama aynı zamanda, onun için yeni bir şey olan, kendinden emin de görünüyordu. “Bayan Mave. Sizinle burada konuşabilir miyim?” Verandaya çıktım ve kapıyı arkamdan kapattım. “Hazel iyi mi? Sana mesaj attı mı?” “Hayır, efendim.” Derin bir nefes aldı. “Onun ölçülerini almam gerekiyor.” “Eli, ne—” “Mezuniyet balosu iki hafta sonra. Bunu başarabilirim. Bunun nasıl duyulduğunu biliyorum. Ama bana güvenmeni istiyorum. Ve ona hiçbir şey söylememeni istiyorum. Tek bir kelime bile.” İki ev ötede büyüdüğünü izlediğim çocuğa bakakaldım. On yedi yaşındaydı. Tırnakları kemirilmişti. Defteri sanki imzalı bir anlaşmaymış gibi tutuyordu. “Eli, hayatında hiç böyle bir elbise dikmedin.” “Hayır, efendim. Yapmadım.” “Peki o zaman nasıl—” “Sadece ‘evet’ demenize ihtiyacım var.” Neredeyse reddedecektim. Reddetmem için her türlü sebebim vardı. Ama gözlerinde on yedi yaşında gibi görünmeyen bir şey vardı. Bütün yıl boyunca hissettiğim her şeyden daha sakin bir şey. “Evet,” diye fısıldadım. O gece mutfak penceremin önünde durup Eli’nin yatak odasındaki ışığın sabah saat üçü geçene kadar açık kalmasını izledim ve neye razı olduğumu merak ettim. Eli’nin yatak odasındaki lamba benim yeni saatim oldu. Gece yarısını geçti, ikiyi geçti, üçü geçti. Bazı geceler, bütün sokak uyurken mutfak lavabosunun başında durup ışığını izlerdim. Annesi beni üçüncü gün aradı. “Mave’nin parmakları ağrıyor,” dedi. “Soğuk bandajlarla sardım ama o bandajları açtı. Kimya sınavını kaçırdı.” “Onu durdurmalı mıyım?” “Sanırım hiçbir şey onu değiştiremez,” dedi usulca. “Pedala uzanabildiğinden beri o makinenin başında. Bunu biliyorsun.” Biliyordum. Altı yaşındaki Eli, annesine manyetik bir kaptan iğneler uzatırken ve ipliğin neden numaralı olduğunu sorarken, annesinin perdelerimi diktiğini izlemiştim. On yaşına geldiğinde, imla ödevlerinin kenarlarına elbiseler çiziyordu. On üç yaşına geldiğinde ise, annesinin eski Singer dikiş makinesinde kendi ceketlerini dikiyordu. Telefonu kapattım ve alnımı serin cama dayadım. İki hafta imkansız gibi geldi. İki hafta, kızım adına katlanmak zorunda kalacağım bir hayal kırıklığına daha doğru geri sayım gibiydi. Bu sırada Hazel batmaya devam ediyordu. Kahvaltı için aşağıya inmeyi bıraktı. Üç gün üst üste aynı gri kapüşonlu kazağı giydi. Kapıyı çaldığımda tek heceli kelimelerle cevap verdi. Onu küçük yalanlarla kendime bağlamaya çalıştım. “Sadece birkaç iş hallediyorum,” derdim, oysa aslında Eli bana bir liste gönderdiği için bir el sanatları dükkanından fildişi rengi ipek iplik alıyordum. Dördüncü gün, çamaşırlarını değiştirmek için odasına girdiğimde yatağın altında bir defter buldum. Aylar önce kitapların arkasına göz attığım birinci sınıf defteri değildi. Daha yeni bir defterdi. İkinci sınıfa ait, daha sıkı ve öfkeli bir el yazısıyla yazılmıştı. İsimler. Sayfalarca isim. O vefat ettiğinde fısıldayan kızlar. Mason’ın cenazesinden sonraki hafta paylaşımlar yapan erkekler. Ekran görüntüsünü aldığı, yazdırdığı ve sayfaların arasına, kararmış kurutulmuş çiçekler gibi sıkıştırdığı yorumlar. Halının üzerine oturdum ve her sayfayı okudum. Gerçek düşman buydu. Satış elemanı değildi. Vitrin de değildi. Bu, kızımın iki yıldır göğüs kafesinin altında taşıdığı bir nakarattı. Telefonumu alıp sayfaları tek tek fotoğrafladım. Sonra da Eli’ye gönderdim. Bunların sana bir faydası olur mu bilmiyorum, diye yazdım. Sadece ne taşıdığını görmen gerektiğini düşündüm. Üç nokta belirdi, sonra uzun süre kayboldu. Halının üzerinde oturup onları izledim, balo gecesinden iki haftadan az bir süre önce bu zulüm listesiyle ne yapabileceğini merak ettim. Belki yakardı. Okuyup yas tutardı. Onları bir planla göndermemiştim. Onları tek başıma taşıyamayacağım için göndermiştim. Sonunda cevabı geldiğinde, tek bir cümleydi. Bunların bazılarını zaten biliyordum. Geri kalanı için teşekkür ederim. Sonra, bir dakika sonra: Onlarla ne yapacağımı biliyorum. Ekran kararıncaya kadar o ikinci mesaja baktım. Elbette biliyordu. Tüm bu süreç boyunca onun en iyi arkadaşı olmuştu. Benim sadece fısıltılarını duyduğum koridorları görmüştü. Elbisenin iskeletini çoktan oluşturmuştu. Şimdi de kalbini bulmuştu. Altıncı günün sabahında, mutfaktan ayakkabı mağazasını arama hatasını yaptım. “8 numara, fildişi rengi, alçak topuklu,” dedim telefona. “Mezuniyet balosu için, evet.” Arkamı döndüğümde Hazel kapı aralığında duruyordu. “Ne yapıyorsun?” “Hazel—” “Sana durmanı söyledim.” Sesi titredi. “Sana söyledim. Neden beni dinlemiyorsun?” “Bebek-” “Beni sürekli eski halime döndürmeye çalışıyorsun. O gitti anne. Mason öldüğünde o da öldü. Bunu neden kabul edemiyorsun?” “Çünkü şu anki halini de seviyorum,” dedim sesim titreyerek. “Seni bu mutfakta da seviyorum. Seni o kapüşonlu kazağınla da seviyorum. Sadece bir geceliğine birlikte olmak istiyorum.” “Kim için?” diye bağırdı. “Senin için mi? Onun için mi?” Kapısını o kadar sert çarptı ki, resim çerçeveleri sallandı. Elimde telefonla orada öylece durdum. Hemen Eli’yi arayacaktım neredeyse. Çimenin karşısına geçip ona iğneyi bırakmasını, yanıldığımı, parmakları için üzgün olduğumu söyleyecektim neredeyse. Bunun yerine yürüdüm. Annesi tek kelime etmeden kapıyı açtı ve yukarıyı işaret etti. Yatak odasının kapısını iterek açtım. Dikiş makinesinin başında uyuyakalmıştı, yanağı masaya yaslanmış, bir eli hâlâ iplik makarasının etrafındaydı. Fotoğraflarım basılmış ve yanındaki yere serilmişti, isimleri kurşun kalemle daire içine alınmıştı. Elbise ise arkasındaki mankenin üzerinde duruyordu. Fildişi rengi. Yapılı. Güller, bir gecede yetişmiş bir bahçe gibi, eteğin üzerinden katman katman dökülüyor. Daha da yaklaştım. Güllerden birinin içinde bir şey gizliydi. İpek kumaşın kıvrımlarına gizlenmiş minik dikişler, belki de kelimeler; görmek için yaprağı kaldırmanız gerekiyordu. Elimi uzattım, sonra durdum. Bunu açmak benim yetkimde değildi. Eli’nin üzerini yatağından aldığım bir battaniyeyle örttüm ve lambayı söndürdüm. Karanlık avludan eve doğru yürürken anladım. O, elbise dikmiyordu. O, benim henüz bir isim bulamadığım bir şey yapıyordu. Mezuniyet balosu gecesi ben hazır olmadan gelmişti. Eli, ikinci el bir takım elbise giymiş, koluna kutsal bir şeymiş gibi astığı bir elbise çantasıyla verandamızda duruyordu. Hazel onu reddetmek için yatak odasının kapısını açtı. Sonra elbiseyi gördü. Fildişi rengi ipek. Eteğin üzerinde hareketli bir bahçe gibi açan güller. “Eli,” diye fısıldadı. “Nereye gittin…” “Hazırla şunu, Fındık.” Onun için Mason’ın adını kullandı. Dizlerim neredeyse titredi. Mason’ın ölümünden önceki yaz, arabamızın önündeki yolda ona manuel vitesli araba kullanmayı öğrettiğini, küçük bir kardeş gibi saçlarını okşadığını düşündüm. Başını salladı ve yatağa doğru geri çekildi. “Yapamam. Eli, yapamam.” Ona baskı yapmadı. Elbiseyi çalışma masasının sandalyesinin üzerine koydu ve takım elbisesiyle yere oturup kitaplığına yaslandı. “O zaman ben de buraya oturacağım. Kardeşin kaza öncesinde bana söz verdirdi. Eğer sen susarsan, ikimiz için de yeterince yüksek sesle konuşmak zorunda kalacağımı söyledi.” Ağzından ufak, kırık bir ses çıktı. Eli, “Tek bir şarkı,” dedi. “Hepsi bu. Sonra seni eve bırakırım.” Sessizlik uzadı. Koridordan, ellerini ağzına götürüp elbiseye, sonra da ona baktığını izledim. Sonunda, sanki hiç ağırlığı yokmuş gibi elbiseyi sandalyeden kaldırdı. On dakika sonra merdivenlerden aşağı indi. Kızım bir yıldır ilk defa aynaya baktı ve hiç irkilmedi. Arabada yüzü bembeyaz kesildi. Spor salonunun kapısında ise tamamen donakaldı; bir eli kapı çerçevesinde, diğer eli ise yüzüğümün kemiğime batacak kadar sıkı tuttuğu elimi kavradı. “Anne, içeri giremem. Hepsi içeride.” Eli, diğer tarafından nazikçe, “Bir şarkı,” dedi. Ona dokunmadı. Sadece kolunu uzattı ve bekledi. “İlk notadan sonra gitmek istersen gideriz. Yemin ederim.” Derin bir nefes aldı. Nefesini verdi. Sonra onun kolunu tuttu. İçeride, başlar döndü. Bir zamanlar fısıldaşan sınıf arkadaşları sessizliğe büründü. Ben de veliler bölümünde, kendimi kaybetmiş bir halde duruyordum. Ardından Eli DJ kabinine doğru yürüdü. Mikrofonu kaldırmadan önce uzun bir süre orada durdu ve konuştuğunda sesi müziğin üzerinde zar zor duyuldu. “Özür dilerim. Bir şey söylemeliyim.” Yutkundu. “Hazel. En büyük gülün altına bak.” Elleri titreyerek kumaşın içine uzandı. Katlanmış, işlemeli bir ipek şerit çıkardı ve daha önce hiç duymadığım bir ses çıkardı, sonra da ışığın koyu renkli dikişleri yakalaması için şeridi yukarı kaldırdı. Eli, sanki sadece ona konuşuyormuş ve mikrofon sadece duymuş gibi, şimdi daha yumuşak bir sesle, “O elbise,” dedi, “onu yıkmaya çalışan her kelimeden yapıldı. Her birini başka bir şeye dönüştürdüm. Her gece bir tane. Sahip olduğum gece sayısı kadar.” Başka bir şey söylemeden aşağı indi. Oda nefes almayı unutmuştu. Dans pistine en yakın yüzleri izledim; yeşil elbiseli bir kızın bir yaprağın içindeki kendi el yazısını tanıdığı ve ağzını kapattığı anı gördüm. İki masa ötedeki bir çocuğun tamamen hareketsiz kaldığını gördüm. Önce o yaklaştı. Hazel’ın kulağına duyamadığım bir şeyler fısıldadı. Sonra başka bir kız geldi. Ardından, yanaklarından yaşlar süzülen oğlan geldi. Hazel sonunda ağladı. Utandığı için değil. Çünkü sonunda biri onu görmüştü. O gece arabayla yalnız başıma eve gittim ve Mason’ın eski odasının içinde durdum. Avucumu şifonyerinin üzerine bastırdım. “Birisi verdiğin sözü tutmuş bebeğim,” diye fısıldadım. “Yalnız değildi.” Ve biliyordum ki, yarın yine kahvaltı masasında oturacaktı.

Haberin Devamı

Kızımın en yakın arkadaşı, her mağaza ona çok büyük olduğunu ve güzel bir elbise giyemeyeceğini söyledikten sonra ona bir balo elbisesi dikti

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

O Kisilere Bes Yil Erken EMEKLİLİK