Sokakta Bulduğum O Evsiz Kadının Annem Çıkmasıyla Dünyam Başımıza Yıkıldı: 20 Yıllık Büyük Sırrın Acı Gerçeği

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.08.2026

Sokakta Bulduğum O Evsiz Kadının Annem Çıkmasıyla Dünyam Başımıza Yıkıldı: 20 Yıllık Büyük Sırrın Acı Gerçeği

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Onu banyoda kendin yıka ve lütfen personeli arama, bu işi bizzat kendin yap,” dedi kocam Levent son derece kararlı bir sesle. Otuz altı yaşında, Ankara’da son derece lüks ve konforlu bir hayat süren Selin’dim. On yıldır evli olduğum kocam Levent, başkentin önde gelen inşaat şirketlerinin sahibi, zengin ve başarılı bir iş insanıydı. Kafasına koyduğu bir şeyi başarmadan asla vazgeçmezdi. O hafta, şehir merkezindeki kalabalık bir aşevine ve sosyal yardımlaşma projelerine destek olmaya karar vermişti. Sadece sıradan bağış çekleri yazmak yerine, yardıma muhtaç insanlarla birebir tanışmak, onların hayatlarına dokunmak istiyordu. Ben ise klimalı evimden, özel şoförümden ve tüm sorumluluklardan uzak rahat yaşamımdan son derece memnandım; bu tür sert gerçeklerle yüzleşmeye hiç ama hiç hazır değildim. O öğleden sonra cemiyetteki arkadaşlarımla yediğim yemekten eve döndüğümde, Levent’i oturma odasında eşi benzeri görülmemiş bir manzara eşliğinde buldum. Karşısında, yıllardır sokaklarda yaşadığı her halinden ve üstündeki kirli kıyafetlerden anlaşılan, saçları birbirine karışmış perişan bir kadın oturuyordu.

: “Bu kadın burada ne arıyor?” diye sordum şaşkınlık ve korku karışımı bir sesle. Kadın utançla başını öne eğdi. Levent ise son derece sakin bir tonla, “Onun adı Meryem,” diye yanıt verdi. Kadın, yaklaşık yirmi yıldır tren istasyonlarında, parklarda ve metruk binalarda yaşadığını, geçmişine dair hiçbir şey hatırlamadığını anlattı. Levent sıcak bir sesle, “Resmi belgelerini bulup hayatını yeniden kurana kadar bizimle kalacak,” dediğinde, damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim. “Evimizde mi? Sırada ne var, burayı halk sığınağına mı çevireceksin?” diye bağırdım. Ancak Levent geri adım atmadı ve doğrudan gözlerimin içine bakarak benden onu banyoda yıkamamı istedi. Bu talep beni derinden yaraladı çünkü bana empati kurmayı ve insanları hak ettikleri değerle yargılamayı öğretiyordu. İsteksiz homurtular eşliğinde kalın temizlik eldivenlerimi takarak banyoya girdim. Su küvete dolarken Meryem’e sert bir dille kıyafetlerini çıkarmasını söyledim. Küvete girdiğinde ılık su yavaşça kararmaya başladı. Bir sünger alıp sağ omuzunu ovmaya başladığımda, hayatımın akışını tamamen değiştirecek o mucizevi detayı fark ettim. Kirlerin altından yarım ay şeklinde belirgin bir doğum lekesi ortaya çıktı. Elimdeki sünger yere düşerken dünyam başıma yıkıldı. Hızlıca yüzünü temizlediğimde karşımdaki yaşlı ve yorgun kadının kim olduğunu anladım. Yirmi yıl önce yandığı söylenen annemdi o! Zangır zangır titreyen ellerimle yatak odasına koşup, yirmi yıldır sakladığım gümüş madalyonun içindeki çocukluk fotoğrafını çıkardım. Fotoğrafta omzunda aynı lekeyle gülen genç kadın ile karşımda duran kişi aynen örtüşüyordu. Sesim titreyerek fısıldadım: “Anne… Senin gerçek adın Meryem.” Ancak bu büyük kavuşma, geçmişin en karanlık ve acı dolu sırlarını gün yüzüne çıkaracaktı…Annem Meryem, o ilk anda beni hatırlamadı. Yirmi yıl önce Bolu’daki evimizin kül olduğu o felaket gecesinde, itfaiye ekipleri cesedine ulaşamamış ancak herkes onun o alevlerden sağ kurtulamayacağını varsaymıştı. Oysa o gece annem, içinde aile fotoğraflarımızın ve babamın hatıralarının bulunduğu ahşap kutuyu kurtarmak için yanan eve geri dönmüş, şiddetli bir gaz patlamasıyla savrulup ağır yaralanmıştı. Kimliğini kaybeden ve geçirdiği travma yüzünden hafızasını tamamen yitiren annem, yıllarca sokaklarda yabancı bir hayat sürmüştü. Eve yerleşmesinin ardından nörologlar eşliğinde hafızasını tetikleyecek pek çok yöntem denedik. Ancak asıl mucize, birkaç hafta sonra mahalle parkının yakınında geçirdiğimiz tehlikeli bir trafik kazasında yaşandı. Hızla üzerimize gelen bir kamyoneti fark eden annem, beni omuzumdan iterek hayatımı kurtardı. O an yaşadığı şiddetli adrenalin şoku ve beyin sarsıntısı, hafızasındaki kilitli kapıları ardına kadar araladı. Yere düşerken bana ilk kez çocukluk lakabımla seslendi: “Selincim…” İşte o an, içimdeki yirmi yıllık devasa suçluluk duygusu yerle bir oldu. Çocukken babamın ölümünden kendimi sorumlu tutuyordum; oysa gerçekte babam, kırmızı ışıkta geçmek üzere olan beni kurtarmak için kendi hayatını feda etmişti. Annem ise hem eşini kaybetmenin hem de evinin yanmasının yarattığı ağır depresyonla bu acı gerçeği zihninin derinliklerine gömmüştü. Bu olay hayatıma bambaşka bir anlam kattı. Eskiden kibirle ve uzaktan baktığım sokak insanlarının aslında ne büyük dramlar yaşadığını, kimsesizliğin ne demek olduğunu acı bir şekilde öğrendim. Tasarımlı elbiselerimi bir kenara bırakıp Levent’le birlikte aşevinde gönüllü olarak çalışmaya başladım. İnsanları yargılamadan, sevgiyle ve merhametle kucaklamanın huzurunu tattım. Ancak annemin hayatta kalmasında en büyük pay sahibine, otogarda tuvalet temizleyerek geçinen ve sokaklarda Meryem’e gizlice bir bardak sıcak çorba ile ekmek veren cefakar Türkan Abla’ya da borcumuz vardı. Onu bulup ailemizce kucakladık ve hayat standartlarını iyileştirdik. Benim için o şüpheli başlangıç bir yıkım değil, hem annemi hem de ruhumu yeniden bulduğum mucizevi bir uyanış oldu. Doğru sınırların, hakiki sevginin ve merhametin egemen olduğu bu yeni hayatta, annemle ve kocamla birlikte güçlü ve huzurlu bir geleceğe adım attık.

Haberin Devamı

Sokakta Bulduğum O Evsiz Kadının Annem Çıkmasıyla Dünyam Başımıza Yıkıldı: 20 Yıllık Büyük Sırrın Acı Gerçeği

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kanserin habercisi bakın neler