Kendini beğenmiş bir kadın, 8 yaşındaki kızım ve benim ayırdığımız şezlongları aldı

DOLAR

Alış: 46.57

Satış: 46.76

EURO

Alış: 53.13

Satış: 53.34

GBP

Alış: 61.98

Satış: 62.44

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 2.07.2026

Kendini beğenmiş bir kadın, 8 yaşındaki kızım ve benim ayırdığımız şezlongları aldı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 1: Kızım son kemoterapi seansını bitirdikten on bir gün sonra, tek istediği havuz başında huzurlu bir gün geçirmekti. Hastane odası yok. İğne yok. Yetişkinler arasında fısıltıyla konuşma olmaz. Sadece güneş ışığı, su ve yeniden normal bir çocuk olma hissi. Bu yüzden evime bir saat uzaklıkta küçük bir tatil köyü rezervasyonu yaptırdım. Başkaları için bu büyük bir gezi değildi. Ama Mia için rüya gibi bir tatildi. Daha önce neredeyse hiç giyme fırsatı bulamamış olmasına rağmen üç mayo paketledi. Pembe yüzme gözlüğünü, muhtemelen hiç açmayacağı bir kitabı ve tedavi sırasında hemşirelerinden birinin kendisine verdiği peluş yunus oyuncağını da yanına aldı. Otele giriş yaparken resepsiyonist bize oda numaramızın yazılı olduğu havlu klipsleri verdi. “Havuz kenarında şezlong istiyorsanız, havlularınızı önceden asın,” diye nazikçe açıkladı. “Çok çabuk doluyor.” Ona teşekkür ettim. Mia gözlüğünü düşürdüğünde özür diledim. Kartım ilk seferde okunmadığında tekrar özür diledim. Kadın gülümsedi ve “Hiç sorun değil” dedi. Ama ben bunu neredeyse hiç kavrayamadım. Geçtiğimiz yıl bana işte bunu yapmıştı. Hastaneler, sigorta görüşmeleri, okul formları, bekleme odaları, faturalar ve korku, her şey için özür dilemeyi bana öğretmişti. Bir şekilde, yardım istemeyi bir yük olmakla aynı şeymiş gibi davranmaya başlamıştım. Ertesi sabah Mia, güneş tam olarak doğmadan önce uyanmıştı. Mayosu ufak tefek bedeninde bol duruyordu ama aynanın karşısında aylardır görmediğim kadar büyük bir gülümsemeyle duruyordu. “Havuz görevlisi gibi mi görünüyorum?” diye sordu. Ben de gülümsedim. “Havuzun bile tedirgin olması gereken birine benziyorsun.” Kıkırdadı, sonra parmakları hâlâ bileğinde olan hastane bilekliğine gitti. “Çıkarmalı mıyım?” Yumuşadım. “Sadece hazır olduğunda.” Bir anlığına ona baktı. “Henüz değil.” Sığ kısma yakın geniş bir şemsiyenin altında iki tane mükemmel şezlong bulduk. Havlularımızı personelin gösterdiği gibi astım, Mia’nın havlusunu iki kez düzelttim çünkü düzenli şeyler ona kendini güvende hissettiriyordu. Hastalık onun üzerindeki kontrolün büyük bir kısmını elinden almıştı. Elimden geldiğince her küçük yolla karşılığını vermeye çalıştım. Mia, otuz güzel dakika boyunca yüzme gözlüğüyle havuzda yüzdü ve yüzüne su sıçradığında her seferinde kahkaha attı. “Burayı çok seviyorum anne,” dedi. Güneş gözlüklerimin arkasından neredeyse ağlayacaktım. Sonra da smoothie istedi. “Çabuk olacağız,” dedim ona. Belki on beş dakika kadar uzakta kaldık. Geri döndüğümüzde sandalyelerimiz alınmıştı. Beyaz tasarım bir mayo giymiş bir kadın sandalyemin üzerine uzanmıştı, güneş gözlükleri kusursuzca şekillendirilmiş saçlarının arasına sıkışmıştı. Yanındaki adam, muhtemelen erkek arkadaşı, Mia’nın sandalyesinde oturmuş, sanki sandalyenin sahibiymiş gibi telefonunda geziniyordu. Havlularımız yakındaki çöp kutusundaydı. Bir an için sadece bakakaldım. Mia’nın küçük eli smoothie’sini daha sıkı kavradı. “Anne?” diye fısıldadı. “Orası bizim yerimizdi.” “Biliyorum bebeğim,” dedim sessizce. “Bırak ben halledeyim.” Dikkatlice yanlarına yürüdüm. “Affedersiniz,” dedim. “Bu sandalyeler bizim için ayrılmıştı.” Kadın bana bakmadı bile. “Ayrılırsanız, rezervasyon yaptırmanın hiçbir anlamı kalmaz.” “Yaklaşık on dakika kadar uzaktaydık.” Bölüm 2: Omuz silkti. “Benim sorunum değil.” Erkek arkadaşı gözlerini telefonundan ayırmadan sırıttı. Komodinin üzerinde hâlâ duran havlu askılarını işaret ettim. Üzerlerinde oda numaramız açıkça yazılıydı. “Bu etiketler bizim.” Bu durum sonunda onun başını kaldırmasına neden oldu. Gözleri benden Mia’ya kaydı. Kızımın kel başını, ince omuzlarını ve bileğindeki hastane bilekliğinin hala parıldamasını fark etti. Sonra kadının ağzı büküldü. “Dürüst olmak gerekirse,” dedi, “belki de daha uygun bir yere gitmelisiniz.” Bir an için, havuz kenarının tamamı sessizliğe bürünmüş gibiydi. Sıçrama sesleri kayboldu. Müzik yavaş yavaş kayboldu. Barda duran blender bile çok uzakta gibi geldi. Yanımda Mia’nın nefesinin kesildiğini duymaktan başka bir şey duymadım. Bir yıl boyunca içimde biriken korku ve öfke o kadar hızlı yükseldi ki, paramparça olacağımı sandım. Ama Mia orada duruyordu. Ve o, aylarca yetişkinlerin onun acısını anlayamayacakmış gibi davranarak sözünü kesmelerini izlemekle çok fazla zaman geçirmişti zaten. Bu yüzden bağırmadım. Tartışmadım. Çöp kutusuna uzandım, havlularımızı çıkardım ve uzaklaştım. Kapının yakınındaki cankurtaran her şeyi görmüştü. Havlu istasyonunun yakınında, polo tişörtü giymiş bir adam duruyordu. Dikkatimi çekti. Önce ben başka yöne baktım. Arka çitin yakınında iki sandalye buldum. Birinin kayışı kopmuştu, diğeri ise yarıya kadar güneş altındaydı. Mia, kucağındaki smoothie’ye dokunmadan dikkatlice sandalyelerden birine oturdu. “Belki de gerçekten bizim değillerdi,” diye fısıldadı. Onun önünde diz çöktüm. “Onlar bizimkilerdi.” Kadına doğru baktı; kadın erkek arkadaşının telefonunda bir şeye bakıp gülüyordu. “Öyleyse neden onları geri vermedi?” Günü daha da kötüleştirmeyecek bir cevabım yoktu. Bu yüzden zoraki bir gülümseme sergiledim. “Çünkü bazı insanlar kuralların kendileri için de geçerli olduğunu unutuyor.” Mia bilekliğine baktı. Onun bunu yapmasından nefret ettim. Yaklaşık yirmi dakika sonra, polo tişörtlü adam parlak mavi bir hediye kutusu taşıyarak yanımızdan geçti. Yanımdan geçerken bana hafifçe göz kırptı. Sesli değil. Çok dramatik değil. Tam da daha dik oturmamı sağlayacak kadar.

: Ardından doğrudan sandalyelerimizde oturan kadının yanına yürüdü. “Affedersiniz hanımefendi,” dedi neşeli bir şekilde. Güneş gözlüklerini yukarı doğru itti. “Evet?” Gülümsedi. “Tebrikler. Bu hafta otelimize giriş yapan 500. misafirimizsiniz ve sizin için özel bir hediyemiz var.” Yüzü anında aydınlandı. “Sana buranın harika bir hizmeti olduğunu söylemiştim, Peter!” dedi erkek arkadaşına. Yakındaki insanlar dönüp bakmaya başladılar. Adam mavi kutuyu ona uzattı. İki eliyle birden açtı. Kutunun içinde VIP bileklikler, özel loca yükseltme kartı, spa kuponları, gün batımı fotoğraf çekimi ve tesisin en güzel restoranında akşam yemeği rezervasyonu vardı. Kadın nefesini tuttu. “Aman Tanrım.” Erkek arkadaşı sonunda telefonunu bıraktı. “Bu akıl almaz bir şey.” Bilekliklere uzandı. Polo tişörtlü adam sürekli gülümsüyordu. “Harika. Her şeyi aktif hale getirmeden önce oda numaranızı teyit etmem gerekiyor.” Gururla verdi. Elindeki tablete baktı. Sonra gülümsemesi değişti. Yok olmadı. Bu durum son derece dikkatli bir hale gelmesine yol açtı. “Özür dilerim,” dedi. “Bunlar sizin odanız için hazırlanmamıştı, hanımefendi.” Eli kutunun içinde donup kaldı. “Ne?” Havlu istasyonunun yanından bir yönetici öne çıktı. Cankurtaran da onunla birlikte geldi, düdüğü göğsüne yaslanmıştı. Müdür kibarca konuştu. “Bu hediyeler, bu ayrılmış şezlonglara yerleştirilen misafirler için hazırlanmıştır.” Havuzun etrafına yavaş yavaş bir sessizlik çöktü. Kadının gülümsemesi bir anlığına soldu. “Gittiler.” Cankurtaran sakince cevap verdi. “Onlar on beş dakikadan az bir süre önce gitmişlerdi. Havluları oda etiketleriyle tutturulmuştu ve sizin onları çıkardığınızı gördüm.” Kız arkadaşının erkek arkadaşı Mia’nın sandalyesinde rahatsızca kıpırdandı. Müdür çöp kutusuna doğru baktı. “Havlu atma işleminden önce oda numarasını fark ettiniz mi acaba?” Kadın hiçbir şey söylemedi. Çünkü o fark etmişti. Herkes onun öyle olduğunu biliyordu. Müdür, kutuyu nazikçe kadının kucağından aldı. “Maalesef, misafir politikamızı ihlal etmeniz, bu promosyondan artık yararlanamayacağınız anlamına geliyor. Ayrıca bu sandalyelerin rezervasyon yapan misafirlere iade edilmesi gerekecek.” Yüzü bembeyaz kesildi. “Bu saçmalık.” Müdür bir kez başını salladı. “Böyle hissetmenize üzüldüm.” Kimse alkışlamadı. Kimse tezahürat yapmadı. Bu durum bir şekilde işleri daha da kötüleştirdi. Ortada sadece erkek arkadaşının ayağa kalkarken çıkardığı sürtünme sesi, üzerindeki örtünün hışırtısı ve insanların bakmamaya çalışırken aslında ona baktıkları anın verdiği büyük utanç vardı. Ardından polo tişörtlü adam mavi kutuyu Mia’ya götürdü. Bölüm 3: Dizlerinin üzerine çökerek onunla göz hizasına geldi. “Merhaba, Mia.” Bana şaşkınlıkla baktı. “Adımı nereden biliyorsunuz?” Hafifçe gülümsedi. “Giriş yaparken annen bundan bahsetmişti.” Evet, öyleydim. Çok uzun sürdüğü için özür dilerken… “Elimizde gerçekten size ait olan bir şey var,” dedi. Ona gümüş kurdeleyle bağlanmış daha küçük mavi bir kutu uzattı. Mia yavaşça açtı. Kutunun içinde minik güneş gözlüğü takmış bir deniz kaplumbağası oyuncağı, iki tatlı kuponu, bir fotoğraf çekimi kartı ve üzerinde “Havuz Kahramanı” yazan lamineli bir rozet vardı. Ama her şeyin altında el yazısıyla yazılmış bir kart vardı. Mia onu dikkatlice çıkardı. İç kısımda farklı mesajlar yer alıyordu. “Çocukluğa geri dönmeye hoş geldin.” “Top atışınız sabahımı güzelleştirdi.” “En gölgeli şemsiyeyi sizin için sakladık.” “Çilekli smoothieler krema ile daha güzel oluyor. Gelin beni ziyaret edin.” “Cesur kız, yüzmeye devam et.” Yukarı baktım. Smoothie dükkanındaki genç adam el salladı. Cankurtaran gülümsedi. Havlu istasyonunun yanındaki bir temizlik görevlisi, bileğinin tersiyle gözlerini sildi. Boğazım düğümlendi. Müdür yanımda duruyordu. “Umarım bunu söylememde bir sakınca görmezsiniz,” dedi. Başımı salladım. “Dün işe başladığınızdan beri konuştuğunuz neredeyse her çalışandan özür dilediniz.” Yüzüm kızardı. “Asansörün nerede olduğunu sorduğunuzda özür dilediniz. Kızınız gözlüğünü düşürdüğünde özür dilediniz. Temizlik görevlisi sizin için kapıyı tuttuğunda özür dilediniz.” Gülümsemesi içten ve samimiydi. “Ama bence özür dilemenizi gerektirecek bir şey yapmadınız.” Bir an için konuşamadım. Çünkü haklıydı. Özür dileyerek hayatta kalmayı başarmıştım. Hemşirelere. Resepsiyon görevlilerine. Öğretmenlere. Sigorta acentelerine. Mia yavaş yürüdüğünde, market kuyruklarında tanımadığı insanlara dikkat çekiyordu. Kızım için dünyaya yer açmasını istemeye o kadar alışmıştım ki, bizim de yer kaplamaya hakkımız olduğunu unutmuştum. Mia hâlâ kartı okuyordu. Dudakları titriyordu. Ardından fotoğraf çekimi kuponunu kaldırdı. “Anne?” “Evet, bebeğim?” “Böyle görünürken bir tane daha çekebilir miyiz?” Göğsümün içinde bir şey kırıldı. Başı keldi. Bilekliği. İnce kolları. O minicik beden, hiçbir çocuğun vermek zorunda kalmaması gereken kadar çok mücadele vermişti. Başparmağımla nazikçe yanağına dokundum. “Aynen böyle.” Müdür, orijinal sandalyelerimizi şemsiyenin altına geri getirdi. Yeni ve temiz havlular getirildi. Yeni smoothie’ler, krem şanti ve minik kağıt şemsiyelerle birlikte geldi. Mia, oyuncak kaplumbağayı sanki bir madalyaymış gibi göğsüne bastırdı. Sonra bana baktı. “Anne?” “Hı?” “Gördünüz mü? Bazen insanlar iyi olabiliyor.” Gözlerimden yaşlar süzülürken güldüm. “Evet, tatlım.” Gülümsedi. “Başkaları iğrenç olsa bile.” Smoothie içerken neredeyse boğuluyordum. Öğleden sonra ilerleyen saatlerde havuz daha da sessizleşti. Kadın ve erkek arkadaşı tatil köyünün başka bir bölümüne gitmişlerdi. Onları aramadım. Bu sefer, başkasının acımasızlığı günün merkezinde değildi. Mia dikkatlice üç top atışı yaptı. Sonra beş. Sonra öyle dramatik bir olay yaşandı ki cankurtaran ona başparmağını yukarı kaldırarak onay verdi. Gün batımına yakın bir saatte, tıbbi maske takmış küçük bir çocuk annesiyle birlikte havuzun girişinde durdu. Mia’nın yaşına yakın, belki de daha küçük görünüyordu. Annesi, yüzünde şimdiden oluşmaya başlayan aynı temkinli özür ifadesiyle kalabalık sandalyeleri taradı. Onu anında tanıdım. O sessiz soru. Buraya gelmemize izin veriliyor mu? Elimi kaldırdım. “Yeterince yerimiz var.” Kadın şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Emin misin?” “Kesinlikle.” Sandalyelerimizin yanına fazladan bir havlu serdim ve oda etiketlerimizden biriyle sabitledim. Küçük çocuğun annesi, sanki ona sadece laf sokmaktan fazlasını yapmışım gibi gülümsedi. Mia yanındaki sandalyeye eliyle işaret etti. “Bu şemsiye en iyisi,” dedi kadın çocuğa. “Ve soldaki kaydırak daha hızlı.” Dakikalar içinde, sanki gizli rozetlermiş gibi yara izlerini karşılaştırmaya başladılar. Güneşin kollarımı ısıttığı sandalyeme yaslandım, mavi kutu masanın altına güvenle yerleştirilmişti. O sabah, Mia’ya sıradan bir gün yaşatmak için bütün dünyayla savaşmam gerektiğini düşündüm. Akşamleyin, bazı şeyleri daha iyi anladım. Hâlâ sessizce bize yer açan insanlar vardı. Ve çok uzun bir aradan sonra ilk kez, kapladığımız alan için özür dilemedim. Ben de orada oturup kızımın havuzda gülmesini izledim… Tıpkı sıradan bir çocuk gibi.

Haberin Devamı

Kendini beğenmiş bir kadın, 8 yaşındaki kızım ve benim ayırdığımız şezlongları aldı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Covid 19 hastaları için yol haritası