— Gerçekten mi?

— Evet.

Yüzündeki sevinci gizleyemedi.

— Çok iyi olmuş.

Ben gülümsedim.

— Elde ettiğim parayla da yeni bir karar verdim.

— Nasıl bir karar? diye sordu.

Masanın üzerine dosyayı bıraktım.

— Tüm mal varlığımı eğitim burslarına ve ihtiyaç sahibi çocuklara bağışlayacak bir vakfa devrettim.

Odadaki sessizlik saniyeler içinde ağırlaştı.

Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.

Leyla’nın çatalı elinden düştü.

— Anne… ne?

Dosyayı açtım.

— Ayrıca bundan sonra ev kredinizin ödemelerini de yapmayacağım.

Murat ayağa fırladı.

— Bunu yapamazsınız!

İlk kez gerçek yüzünü açıkça gösteriyordu.

— Neden yapamayacakmışım?

— Çünkü Leyla sizin kızınız!

— Evet.

Gözlerinin içine baktım.

— Ama ben sizin yatırım planınız değilim.

Murat’ın söyleyecek sözü kalmadı.

Tam o sırada Leyla ağlamaya başladı.

Önce kocasına baktı.

Sonra bana.

— Anne… bunların hepsi doğru mu?

Tabletten çıkardığım yazışmaları önüne koydum.

Leyla satırları okudukça yüzü çöktü.

Birkaç dakika sonra Murat’a döndü.

— Bunları gerçekten sen mi yazdın?

Murat cevap veremedi.

Çünkü cevap belliydi.

O gece hayatlarında ilk kez ben değil, Murat evden çıktı.

Bir hafta sonra Türkiye’ye döndüm.

Havaalanında beni bekleyen biri vardı.

Kemal Bey.

Elinde küçük bir papatya demeti tutuyordu.

Beni görünce gülümsedi.

— Hava hâlâ soğuk mu oralarda?

Aylar sonra ilk kez içten güldüm.

Aradan bir yıl geçti.

Leyla boşandı.

Uzun süre benimle konuşmaya cesaret edemedi.

Sonra bir gün kapımı çaldı.

Ağlayarak özür diledi.

Saatlerce konuştuk.

Kolay affetmedim.

Ama sonunda kızımı kaybetmek istemedim.

Güven yeniden kurulması gereken bir köprüydü.

Ve bu kez o köprüyü benim değil, Leyla’nın inşa etmesi gerekiyordu.

İki yıl sonra Emir yaz tatilinde Türkiye’ye geldi.

Bahçede birlikte otururken bana sarıldı.

— Babaanne…

— Efendim?

— İyi ki ölmedin.

Gözlerim doldu.

— Ben de iyi ki ölmedim yavrum.

Çünkü bazen insanlar sizi miras sanır.

Ama hayat onlara geç de olsa bir gerçeği öğretir:

Bir annenin değeri, geride bırakacağı mallarda değil…

Hayatı boyunca verdiği sevgidedir.

Ve o sevgi, hiçbir tapuya sığmaz.