Milyoner bir adam, nişanlısını eve götürüyordu

DOLAR

Alış: 47.06

Satış: 47.24

EURO

Alış: 53.81

Satış: 54.02

GBP

Alış: 63.26

Satış: 63.73

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 6.06.2026

Milyoner bir adam, nişanlısını eve götürüyordu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Milyoner bir adam, nişanlısını eve götürüyordu… ta ki eski eşini iki bebekle sokakta yaşarken görene kadar. “İyi bak Kerem! Eski karın sonunda elinde iki bebekle çöp toplar hale gelmiş.” Derya’nın sesi, İstanbul’dan Sapanca’ya uzanan otoyolda ilerleyen siyah SUV’un içinde tokat gibi patladı. Kerem Arslan, İstanbul’un en tanınmış gayrimenkul yatırımcılarından biriydi. Fren pedalına öyle sert bastı ki lastikler asfalt üzerinde çığlık attı. Temmuz güneşi kavurucu bir şekilde tepede duruyor, sıcak hava yolun üzerinde dalgalanıyordu. Derya camdan dışarıyı işaret etti. “Yoksa o… Elif mi?” Kerem başını çevirdi ve kalbinin göğsüne çöktüğünü hissetti. Gerçekten oydu. On yıl boyunca hayatını paylaştığı kadın… Bir zamanlar Boğaz manzaralı evlerinde aile sofraları kuran, kayınvalidesiyle eski Yeşilçam filmlerini izlerken ağlayan Elif… Şimdi yol kenarında durmuştu. Yanında ezilmiş kutular ve plastik şişelerle dolu büyük bir çuval vardı. Solmuş bir bluz giyiyordu. Sandaletleri parçalanmak üzereydi. Saçlarını gelişigüzel toplamıştı. Güneş yüzünü yakmış, gözlerinin altına yorgunluk çizgileri yerleşmişti. Ama Kerem’i asıl sarsan onun yoksul hali değildi. Kucağındaki iki bebekti. Elif, eski bir şal yardımıyla iki bebeği göğsüne bağlamıştı. Birisi uyuyordu. Diğeri küçücük elini havaya kaldırmıştı. Ve ikisi de Kerem’e inanılmaz derecede benziyordu. Açık renk saçları… Kaşlarının üzerindeki hafif kıvrım… Çenesindeki belirgin hat… Tıpkı Kerem’in çocukluk fotoğraflarındaki gibiydi. “Ah Elif…” diye bağırdı Derya camı indirirken. “Çöp mü topluyorsun? Ne kadar acıklı. Gerçi dürüst olmak gerekirse, sana hep bu hayatın yakışacağını düşünmüştüm.” Elif cevap vermedi. Derya’ya bakmadı bile. Sadece Kerem’e baktı. Ve o bakışta nefret yoktu. Bu daha da ağırdı. Sanki lüks aracın içinde oturan adam asıl kaybedenmiş gibi bir acıma vardı gözlerinde. Kerem’in elleri direksiyon üzerinde titremeye başladı. Bir yıl önce Elif’i evinden kovmuştu. Büyük miktarlarda para transferleri ortaya çıkmıştı. Bir otelde başka bir adamla çekilmiş bulanık fotoğraflar bulunmuştu. Üstelik rahmetli annesine ait değerli elmas kolye, Derya’nın önerisiyle yapılan aramada Elif’in dolabında çıkmıştı. Elif mermer zeminin üzerinde diz çökmüştü. “Kerem, yemin ederim yapmadım. Derya benden nefret ediyor. Bana tuzak kurdular. Ayrıca ben…” Kerem sözünü bitirmesine izin vermemişti. “Onu evimden çıkarın.” Güvenlik görevlilerine dönmüştü. “Ve tek kuruş vermeyin.” O günden sonra kendisini ihanete uğrayan taraf olduğuna inandırmıştı. Ta ki bugün gelene kadar. Derya çantasından beş bin liralık bir banknot çıkardı, buruşturdu ve camdan dışarı attı. Para Elif’in ayaklarının dibine düştü. “Bebek bezleri için,” dedi alaycı bir gülümsemeyle. “Ya da yeni hikâyeler uydurmak için.” Elif yere düşen paraya baktı. Sonra bebeklerin başını güneşten koruyacak şekilde örttü. Çuvalını omzuna aldı. Ve yürümeye devam etti. Kerem kapıyı açmak istedi. Arkasından koşmak istedi. O çocukların kendi çocukları olup olmadığını sormak istedi. Neden olduğunu bile tam anlamadan özür dilemek istedi. Ama Derya koluna dokundu. “Kendini küçük düşürme. O kadın seni hep manipüle etti.” Kerem ona baktı. İlk kez… Bir zamanlar zarif bulduğu ses tehlikeli gelmişti. O anda bir şeyi fark etti. Kanıt olmadan Derya’yla yüzleşirse, geriye kalan her şeyi yok edebilirdi. Bu yüzden arabayı yeniden çalıştırdı. Saat 14.17’de Derya’yı Nişantaşı’ndaki lüks bir butiğin önünde bıraktı. Kadın düğün hazırlıklarından, rezervasyonlardan ve Elif’in ne kadar “zavallı” göründüğünden bahsederek içeri girdi. Kerem tek kelime etmedi. Saat 14.36’da Levent’teki ofisine ulaştı. Kapıyı kilitledi. Ve yıllar önce şirketini büyük bir dolandırıcılıktan kurtaran özel dedektif Murat Yılmaz’ı aradı. “Elif hakkında her şeyi öğrenmeni istiyorum,” dedi. “Nerede yaşıyor, nasıl hayatta kaldı, o bebekler kim… Ve boşanma dosyasını yeniden aç. Para transferlerini, fotoğrafları, kolyeyi… Her şeyi.” Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. “Bu kapıyı yeniden açmak istediğinden emin misin?” Kerem, İstanbul’un ışıl ışıl uzanan siluetine baktı. Bir yol kenarında iki bebekle yürüyen kadını düşündü. Belki de o çocuklar onun kanını taşıyordu. “Onu hiç kapatmamalıydım,” diye cevap verdi. Saat 19.04’te Murat geri aradı. Sesi artık profesyonel değil, ciddi ve ağırdı. “Bir kayıt buldum.” “Ne kaydı?” “Elif, on bir ay önce Acıbadem Hastanesi’ne hamile olarak başvurmuş.” Kerem’in içine buz gibi bir ürperti yayıldı. “Devam et.” “Acil durumda aranacak kişi olarak senin adını yazmış. Özel numaranı, ofis hattını ve ev telefonunu vermiş.” Kerem’in nefesi kesildi. “Ben hiçbir telefon almadım.” “Biliyorum,” dedi Murat. “Kayıtları inceledim. Birisi para ödeyerek sistemden tüm bildirimleri sildirmiş.” Birkaç dakika sonra ilk taranmış belge Kerem’in bilgisayarına ulaştı. Dosyayı açtı. Ve donup kaldı. Çünkü doğum işlemlerini onaylayan imzanın yanında Elif’in adı yazmıyordu. O satırda duran isim, Kerem’in hayatını tamamen değiştirmek üzereydi… Bölüm 2 Kerem ekrandaki belgeye donup kaldı. Dosyadaki isim Elif’e ait değildi. Hiçbir doktora da ait değildi. O isim Derya Karaca’ydı. Bütün vücudu buz kesildi. Satırlar gözlerinin önünde net bir şekilde duruyordu: “Hastanın bilgilerinin gizli tutulmasını talep eden ve tüm masrafların sorumluluğunu üstlenen kişi: Derya Karaca.” Kerem nefes alamadı. Derya biliyordu. En başından beri Elif’in hamile olduğunu biliyordu.

: İkizlerin varlığını biliyordu. Onların Kerem’in çocukları olduğunu biliyordu. Ve Kerem’in gerçeği öğrenmesini engellemek için her şeyi yapmıştı. “Murat…” dedi kısık bir sesle. “Daha bitmedi,” dedi Murat. Ardından yeni dosyalar gönderdi. Bu kez banka kayıtları vardı. Yarım saat sonra Kerem ofisindeki koltuğa çökmüş haldeydi. Gerçekler bir kâbus gibi peş peşe ortaya çıkıyordu. Elif’i suçlayan para transferleri aslında Derya’nın kontrol ettiği gizli hesaplardan yapılmıştı. Otelde çekildiği iddia edilen fotoğraflar montajdı. Fotoğraftaki adam Elif’in kuzeniydi. Annesinden kalan değerli elmas kolyeyi ise Derya bizzat Elif’in dolabına yerleştirmişti. Evdeki eski güvenlik kameraları bunu açıkça gösteriyordu. Kerem’in evliliği bir yalan yüzünden yıkılmıştı. Aylarca planlanmış bir yalan yüzünden. Kerem yumruğunu masaya vurdu. Parmak eklemlerinden kan sızdı. Ama hissettiği acı bundan çok daha büyüktü. Aklına o gün geldi. Elif’in mermer zeminde diz çöktüğü gün. Titreyen sesi hâlâ kulaklarındaydı. “Kerem… hamileyim…” Ve o… Onun cümlesini tamamlamasına bile izin vermemişti. Ertesi sabah Kerem, Murat’ın bulduğu adrese gitti. Sakarya’nın dışında, terk edilmiş eski bir depo binasıydı. Çatısı delik deşikti. Duvarları nem kokuyordu. Ne düzgün bir ısınma sistemi vardı ne de sıcak su. Yüzlerce lüks daireye sahip olan adam, çocuklarının bir yıldır böyle bir yerde yaşadığını görünce olduğu yere çakılıp kaldı. Kapıyı çaldı. İçeriden bir bebeğin ağlama sesi geldi. Bir süre sonra kapı açıldı. Karşısında Elif vardı. Kadın onu görünce dondu. Kerem onu hiç bu kadar zayıf görmemişti. Ama gözleri hâlâ aynıydı. Temiz. Güçlü. Onurlu. Kerem binlerce şey söylemek istiyordu. Ama dudaklarından sadece iki kelime çıktı. “Özür dilerim.” Elif sessiz kaldı. “İstersen bana vurabilirsin,” dedi Kerem. “Bunu hak ettim.” Elif uzun süre ona baktı. Sonra başını hafifçe salladı. “Buna değmez.” Bu söz, Kerem’e atılabilecek en sert tokattan bile daha ağır geldi. Üç gün sonra Kerem şirket merkezinde acil bir toplantı düzenledi. Yönetim kurulu eksiksiz oradaydı. Derya salona her zamanki özgüveniyle girdi. Ta ki büyük ekran açılana kadar. Videolar birer birer gösterildi. Banka kayıtları ortaya kondu. Mesajlar, belgeler, güvenlik görüntüleri… Derya’nın yüzündeki renk yavaş yavaş kayboldu. “Kerem… açıklayabilirim…” Kerem soğuk gözlerle ona baktı. “Neyi açıklayacaksın?” “Ailemi nasıl parçaladığını mı?” “Çocuklarımın bir yıl boyunca yoksulluk içinde yaşamasına nasıl sebep olduğunu mu?” “Yoksa sahte delillerle masum bir kadının hayatını nasıl mahvettiğini mi?” Salonda derin bir sessizlik oluştu. Derya ağlamaya başladı. Ama artık kimse ona inanmıyordu. Aynı günün akşamı polis onu gözaltına aldı. Asansör kapıları kapanırken Kerem zafer hissi yaşamadı. Sadece büyük bir boşluk hissetti. Çünkü adalet gelmişti. Ama çok geç gelmişti. Sonraki aylar kolay geçmedi. Elif onu hemen affetmedi. Lüks villaya dönmeyi reddetti. Parayı reddetti. Sunulan bütün ayrıcalıkları reddetti. “Çocukların babası olabilirsin,” dedi. “Ama güven yeniden inşa edilmek zorunda.” Kerem bunu kabul etti. Elif’in yaşadığı yere yakın küçük bir ev kiraladı. Her sabah gelip çocukların bezini değiştirdi. Biberon hazırladı. Gece ağladıklarında onları kucağında uyuttu. Hayatında ilk kez uykusuz geceler geçirdi. Ve ilk kez bu kadar mutlu olduğunu hissetti. Bir bahar akşamıydı. İkizler artık yürümeye başlamıştı. Kerem parkta onları izliyordu. Çocuklardan biri düştü. Diğeri hemen dönüp kardeşini kaldırmaya çalıştı. Elif gülümsedi. Kerem’in bir yıldır özlediği o gülümseme… Akşam güneşi yüzünü aydınlatıyordu. O an Kerem bir şeyi fark etti. Bu kadını hiç bırakmamıştı. Onu hep sevmişti. Cebinden küçük bir kutu çıkardı. İçinde gösterişli bir elmas yüzük yoktu. Sade bir gümüş yüzük vardı. Kerem diz çöktü. “Eskiden paranın her şeyi satın alabileceğini sanıyordum.” Sesi titriyordu. “Ama seni kaybedince anladım ki en değerli şey, yanında kalan insanlarmış.” Elif’in gözlerinden yaşlar süzüldü. “Yaşananları unutmanı istemiyorum.” “Bana sadece kalan ömrüm boyunca sana ve çocuklarımıza hak ettiğiniz sevgiyi vermek için bir fırsat ver.” Tam o sırada ikizler koşarak geldi. Biri annesine, diğeri babasına sarıldı. Elif ağlamaya başladı. Ama bu kez acıdan değil. Çünkü sonunda fırtına dinmişti. Başını yavaşça salladı. “Tamam.” Kerem onu kollarına aldı. Çocuklarını da. Ve o an, milyarlarca liralık servete sahip adam hayatının en büyük zenginliğine yeniden kavuştuğunu anladı. Bu servet şirketleri değildi. Gayrimenkulleri değildi. Bankadaki parası da değildi. Bu servetin adı aileydi. Yıllar sonra, Boğaz kıyısındaki evlerinde ikizlerin kahkahaları bahçeyi dolduruyordu. Elif verandada kitap okuyordu. Kerem elinde çaylarla yanına geldi. Kadın başını kaldırıp gülümsedi. Bir zamanlar kaybettiği huzur yeniden karşısındaydı. Kerem onun elini tuttu. Bu kez aralarında yalan yoktu. İhanet yoktu. Ayrılık yoktu. Sadece fırtınaları aşmayı başarmış bir sevgi vardı. Ve sonunda, uzun bir yolculuğun ardından, gerçekten evlerine dönmüşlerdi.

Haberin Devamı

Milyoner bir adam, nişanlısını eve götürüyordu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

İş seyahatinden döndüğümde eşimi ve bebeğimi ölümün eşiğinde buldum