Bir baba, kendi itibarını kurtarmak için kızını silmeye çalıştı

DOLAR

Alış: 47.06

Satış: 47.24

EURO

Alış: 53.81

Satış: 54.02

GBP

Alış: 63.26

Satış: 63.73

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 6.06.2026

Bir baba, kendi itibarını kurtarmak için kızını silmeye çalıştı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: PARÇA 1 —Demek artık kızım kendi evinde bir yük, öyle mi? Bunu, kapıdan içeri adım attığımda söyledim. Beş yaşındaki kızım Elif’i, İstanbul’un Nişantaşı’ndaki evimizin salonunda soğuk zeminde diz çökmüş halde görünce. Ben iki aydır devlet görevi için doğu sınırında görevdeydim. Çoğu zaman iletişim bile kurulamıyordu. Araçlarda uyuyor, ne bulursak onunla idare ediyor, her gece kızımın doğum gününe yetişebilmek için gün sayıyordum. Sabahın erken saatlerinde Hakkâri’den İstanbul’a uçmuştum. Üniformam hâlâ toz ve yağmur kokuyordu. Aklımda sadece onun vedası vardı: —Anne, çabuk gel. Ama eve girdiğimde balonlar da yoktu, pasta da. Salona adım atar atmaz yerde kırmızı topuklu ayakkabılar gördüm. Ağır, yapay bir parfüm kokusu havayı dolduruyordu. Bir kadın sesi yankılanıyordu: —Dikkatli sil, kız! Elbisemi mahvettin! Sonra onu gördüm. Elif, dizlerinin üzerindeydi. Sarı pijaması kir içindeydi, üzerinde ayakkabı izleri vardı. Kollarında, bacaklarında ve yüzünde morluklar… Saçları, her sabah özenle ördüğüm saçları, darmadağınık ve kirliydi. Karşımda ise koltuğuma kurulmuş bir kadın, evi kendi malı gibi görüyordu. Ayağındaki topuğu kızımın elinin üstüne bastırıyordu. Vücudum buz kesti. Doğuda çok şey görmüştüm. Tehditleri, operasyonları, kayıpları… Ama hiçbir şey beni buna hazırlamamıştı: Kızımın kendi evimde ezilmesine. Elif başını kaldırdı. Beni görünce gözlerinde çaresiz bir ışık parladı. Ağzını açtı, “anne” demek istedi ama sadece boğuk bir ses çıktı. Korku, sesini kilitlemişti. Kadın bana döndü ve gülümsedi. —Demek sen Zeynep’sin. Döneceğini sanmıyordum. Kemal, işinin ailenden önemli olduğunu söylüyordu. Kemal. Kocam. Kızımı emanet ettiğim adam. —Çek ayağını onun elinden —dedim. Kadın kahkaha attı. —Bana öyle konuşma. Ben Aylin. Alışsan iyi olur. Kemal’in çocuğuna hamileyim. Bir erkek çocuk. Bu ailenin ihtiyacı olan varis. İçimde bir şey koptu ama bağırmadım. Elif’e yürüdüm ve onu dikkatlice kucağıma aldım. Bana öyle sıkı sarıldı ki sanki bir daha bırakılmaktan korkuyordu. —Ne yaptın ona? Aylin omuz silkti. —Şımarık çocukların terbiyeye ihtiyacı var. Zaten konuşmuyor bile artık. Kemal de böyle daha sakin olduğunu söylüyor. Tam o anda kapı açıldı. Kemal içeri girdi. Üzerinde pahalı bir ceket, kolunda lüks bir saat. Salona baktı. Beni Elif’le gördü. Aylin’i gördü ve hiç tereddüt etmeden ona yöneldi. —Ne oldu sana? —dedi, onu sararak. Kızını sormadı bile. Aylin bana işaret etti. —Bana saldırdı. Dengesiz biri bu kadın. Kemal bana döndü, yüzü sertleşmişti. —Zeynep, büyütme. Elif zor bir çocuk. Aylin hamile, strese girmemeli. Özür dile, üstünü değiştir, sonra konuşuruz. Onu uzun uzun izledim. Bir zamanlar Elif doğduğunda ağlayan adamdı o. Kızımızı koruyacağına yemin eden adam. Şimdi ise hem yalanlarını hem de kirli işlerle kurduğu düzeni koruyordu. Elif’i kucağımda daha sıkı tuttum, Kemal’e doğru yürüdüm ve ona öyle bir tokat attım ki evin içi sessizliğe gömüldü. —Bugünden itibaren —dedim— sen ve o kadın, bir çocuğa dokunmanın ne demek olduğunu öğreneceksiniz. Özellikle de kendi evladına ihanet eden bir babanın neyi kaybettiğini. Elif’i alıp kapıya yöneldim. Dışarıda İstanbul’un soğuk yağmuru yağıyordu. Kemal arkamdan bağırdı: —O kapıdan çıkarsan bir daha geri gelemezsin! İtibarımı yerle bir edersin! Durmadım. Çünkü bundan sonra olacakları ne o, ne de Aylin hayal edebilirdi… BÖLÜM 2 Taksi, İstanbul’da yağmur altında Periferik yolunda ilerliyordu. Elif hâlâ boynuma sarılmıştı, uykusunda bile titriyordu. Her korna sesiyle irkiliyor, sanki yeniden vurulmayı bekliyormuş gibi küçülüyordu. Saçlarını okşadım. İçimde yakan bir suçluluk vardı. Onu iki ay boyunca bırakmıştım; devlet görevim için. Kemal’e güvenmiştim. Geri döndüğümde ise kızımı, nefes almaktan bile korkan bir çocuğa dönüşmüş halde bulmuştum. Onu otele götürmedim. Doğrudan Ankara Çevre Yolu yakınlarında, özel bir askeri sağlık merkezine gittim. Girişte kimliğimi gösterdiğimde görevliler hemen dikleşti. —Yüzbaşı Zeynep Karaca. Elif’i üç doktor karşıladı. Muayene saatler sürdü. Ben koridorda, sırılsıklam üniformamla, duvara yaslanarak bekledim. Öfke ayakta tutuyordu beni. Doktor çıktığında, gözleri bana gerçeği söylemeden önce konuşmuştu. —Doğuştan konuşma kaybı değil. Şiddetli travmaya bağlı geçici konuşma kaybı. Yetersiz beslenme, eski darp izleri ve elinde tekrarlayan baskıya bağlı hasar var. Bu bir defa olmamış Yüzbaşı. Haftalarca sürmüş. Duvara yaslandım. Haftalar. Ben her fırsatta ararken ve Kemal bana “Elif uyuyor, merak etme” derken. Odaya girdim. Kızım sedyede, battaniyenin altında kıvrılmıştı. Yumrukları hâlâ sıkılıydı, sanki kendini savunmaya devam ediyordu. Yanına oturdum ve yıllar sonra ilk kez ağladım. Telefonum titredi. Bilinmeyen numara. —Kızı alıp gittin diye her şey bitti mi sandın? —dedi Aylin, zehir gibi bir sesle— Kemal kartlarını iptal etti. Ev anahtarlarını değiştirdi. Paran yok Zeynep. O “dilsiz” çocukla ne kadar dayanacaksın?

: Sessizce güldüm. —Aylin, yaptığın en büyük hata benim Kemal’e bağımlı olduğumu sanmandı. Telefonu kapattım. Bir süre sonra eski tim arkadaşım, şimdi özel güvenlik şirketi yöneticisi olan Emre geldi. —Yüzbaşı, her şeyi taradık. Bana bir tablet verdi. Gördüklerim yağmurdan daha soğuktu. Kemal, benim operasyon bağlantılarımı ve güvenlik ağımı kullanarak kendi işini büyütmüştü. Sahte vakıflar üzerinden kara para aklıyor, milyonları akrabalarının hesaplarına aktarıyordu. Aylin ise hamile değildi; Şişli’de bir klinikten sahte rapor satın almıştı. —Devam edelim mi? —dedi Emre. Elif’e baktım. —Hayır. Önce Kemal her şeyini kaybettiğini görecek. Ertesi gün Kemal’in şirketi çökmeye başladı. Büyük müşteriler sözleşmeleri iptal etti. Bankalar ödeme çağrısı yaptı. Savcılığa anonim bir dosya ulaştı. Basın kapının önüne yığıldı. Beni otuz kez aradı. Açmadım. Akşam bir mesaj geldi: “Kazandın. Gel konuşalım.” Gülümsedim. Hâlâ bunu bir ev içi kavga sanıyordu. O gece eve gittim. Pazarlık için değil; maskesinin nasıl düştüğünü görmek için. Kemal salondaydı, dağınık ve öfkeliydi. Aylin ise korkuyla titriyordu. —Bunu sen yaptın! —diye bağırdı Kemal. —Ben sadece seni tutmayı bıraktım. Masaya evin tapularını bıraktım. —Bu ev benim üzerime. Evlilikten önce, görevlerimden kazandığım parayla aldım. Üç gününüz var. Aylin ayağa kalktı. —Sen delirmişsin! Bana saldırmaya kalktı ama bileğini tek hareketle tuttum. —Kızımı kaç kere incittin —dedim fısıldayarak— ama bana dokunamazsın. Telefonumu masaya koyup bir video açtım. Güvenlik kameraları Elif’i gösteriyordu. Aylin bağırıyor, Kemal izliyordu. Kemal’in kendi sesi duyuldu: —Anlamıyorsa susturun onu. En azından rahatsız etmez. Odaya ölüm sessizliği çöktü. —O… bağlamdan koparılmış —dedi Kemal. —Kızın beş yaşındaydı —dedim— bunun bahanesi yok. O sırada telefonu çaldı. —Efendim Kemal Bey… Savcılık şirkete girdi. Aylin ağlamaya başladı ama Elif için değil; para için. Kemal bana yaklaştı. —Zeynep, yardım et… kızımız için. Ona baktım. —Elif sana en çok ihtiyaç duyduğu anda sen onu sattın. O gece evden çıktım. Ama sabaha karşı, en kötüsünün bittiğini sanırken, hemşire koşarak içeri girdi. —Yüzbaşı… kızınız yok. Yatak boştu. Pencere açıktı. Ve yastığın üzerinde bir not vardı: “Onu canlı istiyorsan, tek başına gel.” BÖLÜM 3 Dünya bir anda sessizliğe gömülmüş gibi hissettim. İki saniye boyunca düşünmedim, nefes almadım. Ne asker oldum ne eş. Sadece boş bir yatakta kızının kaybolduğunu gören bir anneydim. Sonra kendime geldim. —Tüm çıkışları kapatın —dedim—. Kameraları, çatıları, otoparkı ve çevreyi kontrol edin. Kimse girip çıkmayacak. Emre koşarak geldi. Güvenlik kameralarında, siyah giyimli bir adamın arka girişten içeri girdiği görülüyordu. Sıradan bir hırsız değildi; eğitimli biri gibi hareket ediyordu. Telefonum titredi. “Batı taraftaki eski depo. Tek başına. Polis yok.” Gittim. Yağmur, Beykoz ormanlarının üzerine ağır ağır düşüyordu. Silahımı düşük tutarak depoya doğru yürüdüm. Kapıyı itince Elif’i gördüm. Bir sandalyeye bağlanmıştı. Ağzında bant vardı. Sessizce ağlıyordu. Karşısında “Gölge” lakaplı Rogelio vardı. Yıllar önce Doğu Anadolu’da yakaladığım bir kaçakçı. Boynunda eski bir yara izi, yüzünde aynı kirli gülümseme. —Yüzbaşı Zeynep Karaca —dedi—. Aile her zaman en zayıf noktadır. —Bırak onu. Rogelio güldü. —Kocan onu ülkeden kaçırmak için para ödedi. Kız ortadan kaybolursa, medyadaki dosyaların da kapanacağını düşündü. Kanım dondu. Rogelio telefonu açtı ve hoparlöre aldı. —Eşin geldi. Kemal’in sesi geldi. Kırık, panik dolu. —Kızı götür. Hemen yap. Elif orada kalırsa ben biterim. Kızım onu duydu. Küçücük olmasına rağmen anladı. —Kemal —dedim. Sessizlik oldu. —Kendi kızını mı satıyorsun? —Beni sen buna zorladın! —diye bağırdı— Her şeyi elimden aldın! O anda içimde kalan son sevgi de yok oldu. Rogelio, delilleri içeren hard diski istedi. Ama bir şeyi hesap edemedi: korkmuş bir annenin zayıf değil, ölümcül olabileceğini. Dikkatini dağıtmak için metal bir kutuyu tekmeledim ve Elif’e koştum. Bir silah sesi duyuldu. Omzumda yanma hissettim ama durmadım. Bantları kestim, onu çuvalların arkasına ittirdim ve Rogelio’nun adamlarıyla çatıştım. Emre ekiple birlikte içeri girdiğinde her şey kontrol altına alınıyordu. Sessizlik çöktüğünde Elif saklandığı yerden çıktı. —An… ne… Sadece bir fısıltıydı. Ama benim için yeniden doğuş gibiydi. Kemal o gece yakalandı. Sahte kimlikle Karadeniz’e kaçmaya çalışıyordu. Aylin iki gün sonra Şişli’de bir otelde bulundu; şirketin sırlarını yabancı bir bağlantıya satmaya çalışıyordu. O da tutuklandı. Ağlarken Kemal’in onu kullandığını söylüyordu. Ben hiçbir şey hissetmedim. Sadece yorgunluk. Gerçekler mahkemede ortaya çıktı: Aylin hiç hamile olmamıştı. Kemal, hem şiddete göz yummuş hem de kızımı ortadan kaldırmaya çalışmıştı. Şirketi ise kara para ve yasa dışı bilgi ağıyla bağlantılıydı. Kemal’in annesi Doğan Hanım beni ağlayarak aradı. —Zeynep… kurtar onu. O senin kızının babası. Ona ses kaydını götürdüm. Elif’in götürülmesini emrettiği anı dinlediğinde telefonu düşürdü. —Bu benim oğlum olamaz… —O —dedim—. Sadece siz görmemeyi seçtiniz. Kemal ceza aldı. Aylin de. Rogelio ve diğerleri de yargılandı. Ev geri alındı ama orada bir daha yaşamadım. Satıp parasının bir kısmını Elif’in tedavisine ve geleceğine ayırdım. Bir ay sonra Elif’le birlikte Beykoz’da küçük bir eve taşındık. Ne büyük salonlar ne lüks avizeler… Sadece bir bahçe, küçük bir mutfak ve göl manzarası. Elif hâlâ korkuyordu. Bazen ağlayarak uyanıyordu. Bazen babasının onu sevip sevmediğini soruyordu. —Baban kendi karanlığında kayboldu kızım —dedim—. Ama sen onunla birlikte kaybolmak zorunda değilsin. Bir gün Elif üç figür çizdi: bir kız çocuğu, bir anne ve sayfanın kenarında uzak bir adam. —Bu kim? —diye sordum. Başını eğdi. —Baba. Onu uzağa çizdim çünkü hâlâ korkuyorum… ama artık ondan nefret etmek istemiyorum. Onu kucakladım. O an anladım: adalet her zaman zafer gibi hissettirmez. Bazen sadece parçalanmış bir çocuğu yavaş yavaş yeniden bütünleştirme sürecidir. Çünkü bazı ihanetler bir evi yıkar. Ama bazı anneler de cehennemden geri dönüp kızlarına sonunda huzurla uyuyabilecekleri bir hayat kurar.

Haberin Devamı

Bir baba, kendi itibarını kurtarmak için kızını silmeye çalıştı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Sabah uyandığımızda öğrendiğim