DOLAR
Alış: 50.36
Satış: 50.56
EURO
Alış: 55.25
Satış: 55.48
GBP
Alış: 65.89
Satış: 66.37
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
20.11.2026
Son Günlerini Yaşayan Hastamla Evlendim; Ardından Gelen Kutu Her Şeyi Değiştirdi
- Hastanın yalnızca üç gün ömrü kaldığını bilerek onunla evlenmeye karar verdim. Cenazesinden sonra kız kardeşi bir kutuyla yanıma gelerek, “Bunu ancak aramızdan ayrıldıktan sonra sana vermemi istedi,” dedi. Benim ismim Baran’dır. Otuz yaşındayım ve hekim olma arzusu, yaşamım boyunca beslediğim tek hayalim olmuştur. Ailem eğitim masraflarıma çok fazla katkıda bulunamadığı için, tıp eğitimi süresince haftada beş gün ders çalışıyor, hafta sonu ise masraflarımı karşılayabilmek için çalışıyordum. Sonra Duru ile tanıştım. On sekiz yaşındaydı, çok çekiciydi ve hastane katındaki en eğlenceli kişiydi. Tedavi sürecinin onu tamamen yıprattığı zaman bile hemşireleri güldürmeyi başarır, benimle sürekli olarak şakalaşır ve odama her geldiğimde yeni bir komik anektod anlatırdı. “Doktor Baran, gülümsemek ücretsiz, bunu biliyorsun, değil mi?” derdi. Ben de gözlerimi devirirdim. O ise kahkahalarla gülerdi. Sonra ilaçların artık etkisiz olduğuna dair bir haber geldi. Doktorların onun için daha yapabileceği bir şey kalmamıştı ve Duru’nun zamanı çok azalmıştı. Bir gün doğrudan gözlerime bakarak, “Son bir isteğim var,” dedi. “Bu ne?” diye sordum. “Seninle evlenmek istiyorum,” yanıtını verdi. İlk başta bunun şaka olduğunu düşündüm. Zayıf bir gülümseme ile karşılık verdi. “Gerçekten, hiç evlenmemiş bir kadın olarak cennete gitmeyi istemiyorum,” dedi. Ertesi gün hastanede, hayal edilebilecek en basit düğünü gerçekleştirdik. Boynuma stetoskop yerine kravat taktım. Bir hemşire, temiz bandajların ince şeritlerini ustalıkla birleştirerek iki sade yüzük hazırladı. Duru, dökülen saçlarını yumuşak beyaz bir eşarpla örtüp onu gelin duvağı gibi şekillendirdi. Kız kardeşi Nazlı, bir çiçek buketi getirdi. Tören boyunca, Duru’nun yüzündeki gülümseme asla kaybolmadı. İki gün sonra hayatını kaybetti. Cenazesinin ardından, arabamın yanına durmuş, yaşananların gerçekte olup olmadığını hala anlamaya çalışıyordum. O esnada Duru’nun kız kardeşi Nazlı, elinde küçük bir kutu ile aceleyle yanıma geldi. “Bunu ancak o seni terk ettikten sonra sana vermemi söyledi,” dedi. Kutuyu ondan aldım. Üzerinde Duru’nun el yazısıyla adım yazılıydı. Kapağını açtığımda, ilk gördüğüm şey nefesimi kesecek kadar etkileyiciydi…
- Kapağı açtığımda gözlerimle ilk karşılaştığım manzara içimi boşalttı. Kutunun iç kısmında iki adet küçük bandaj halkası gördüm. Hastanede hemşire tarafından hazırlanmış olan bu halkalar, beyaz bir kumaş üzerine yan yana yerleştirilmişti. Alt kısımda katlanmış bir fotoğraf ve Duru’nun titrek bir el yazısıyla yazılmış bir mektup duruyordu. Fotoğrafta yan yana oturmuş durumdaydık; benim boynumda kravat, onun başında ise beyaz bir eşarp bulunuyordu. İkimiz de gülümsemekteydik. O anın ne kadar önemli olduğunu o gün yaşarken tam anlamış değildim. Nazlı, yanımda sessiz bir şekilde yerini aldı. “Mektubu yalnız okumanı isterdi,” dedi. “İstersen burada kalabilirim.” Ona teşekkür ederek arabaya geçtim. Zarfı dikkatlice açtığımda, ilk cümlede durdum: “Sevgili Baran, eğer bunu okuyorsan benim için endişelenmeyi artık bırakabilirsin.” Gözlerim doldu. Duru, ölümün yaklaşmasına rağmen hala bana teselli vermeye çalışıyordu. Mektubunda hastaneye ilk geldiği zaman tüm insanların yalnızca tetkik sonuçları ve tedavi seçenekleri üzerinde durduğundan bahsetmişti. Her sabah kapının önünde durarak “Bugün nasılsın?” diye sorduğumu da hatırlıyordu. “Sanki hastalığımdan ayrı bir insan olduğumu biliyordun,” diyordu. Sonrasında önemli bir talepte bulundu: “Hayatımı kendi hayatın yerine koyma. Yaşamayı sürdür. Ancak benim gibi neden gülümsemek isteyen hastaları da unutma.” Zarfın içinde bir de küçük bir kart bulunmaktaydı. Bu kart, hastanenin hasta destek birimine başvurulması için yazılmış bir not içeriyordu. Duru, kendi adıyla bir dayanışma köşesinin oluşturulmasını istemişti. Maddi durumu yetersiz olan hastaların yakınlarına yol parası, sıcak yemek ve dinlenebilecekleri bir alan sağlanması amacıyla düşünmüştü. Birikimi son derece azdı. Bununla birlikte yatağının yanındaki çekmecede, tanıdıkların küçük katkılarıyla elde edilen az bir miktar parayı bırakmıştı. “Bu bir başlangıç olsun,” diye not düşmüştü. O an mutlulukla hüzün birbirine karıştı. Duru’nun isteğini gerçekleştirmek arzusundaydım fakat mesleki sorumluluklarımı unutarak hareket edemezdim. Ben zaten onun tedavisinde görev alan doktorlardan biriydim. Hastane odasında gerçekleştirilen bu tören, resmi bir evlilik işlemi sayılmıyordu; hastalığı ağırlaştığında oluşan bu bağın etik açıdan değerlendirilmesi gerekiyordu. Mektubu cebime koyarak ertesi gün bölüm sorumlusuyla görüşmeyi talep ettim. Hiçbir detayı es geçmedim. Sorumlum uzun bir süre dinledi. “Onun sana güvenmesi değerliydi,” dedi, “ancak hastalarla olan ilişkimizde güç farklılıkları bulunuyor. Bu durumu kurumsal olarak her yönüyle değerlendirmeliyiz.” Haklıydı. Duru’nun bana hissettirdiği sıcaklık, profesyonel yükümlülüklerimi ortadan kaldırmıyordu. Töreni ve süreçle ilgili kararları etik kurula bildirdim. Bir müddet onunla ilgili dosyalardan uzak durmayı da kabul ettim. Bu, onu unutmak değil, anısına karşı dürüst davranmak anlamına geliyordu. Nazlı’yı tekrar aradığımda ilk sorum yardımla ilgiliydi. “Duru bu fikri ne zaman düşündü?” diye sordum. “Ölümünden birkaç hafta önce,” diye yanıtladı. “Siz tanışmadan evvel de servis koridorlarında bekleyen aileleri gözlemler, herkesin bir bardak çay içebileceği bir yer arzulard.” Duru’nun isteği yalnızca benimle ilgili değildi. O, kendi acısını aşan bir şey bırakma arzusundaydı. Nazlı’nın da katıldığı bir toplantıda hasta destek birimiyle görüştük. Kurumun izni ve gözetimi altında küçük, şeffaf bir yardım fonu oluşturmanın mümkün olduğunu düşündük. Ancak kutudaki fotoğrafın arka tarafında farklı bir cümle daha yer alıyordu. “Gelinliğim yoktu ama hayatımın en güzel günüydü.” O cümleyi okuduğum akşam eve döndüğümde saatlerce gözyaşı döktüm. Hastane koridorlarını neşeli sözleriyle dolduran o genç kadını özlüyordum. Daha da kötü bir his ise, kendi yetersizliğimi düşünmekti. Hekim olmak, her hastayı kurtarabileceğim anlamına gelmiyordu; bunu tıp fakültesinde öğrenmiştim ama birini kaybettikten sonra bu gerçeği kavramak çok daha zorlayıcıydı. Birkaç hafta içerisinde hastanede bir toplantı yapıldı. Etik değerlendirmede etkinliğin kişisel ve mesleki sınırlar açısından sorunlar taşıdığı açık bir şekilde kaydedildi. Bana rehberlik ve denetim sağlanması önerildi. Bunu bir ceza olarak algılamadım. Gelecekte bir hastanın duygusal ihtiyaçlarına yanıt verirken onun güvenliğini ve bağımsızlığını daha iyi korumak istiyordum. Duru’nun hikâyesini bir romantik kahramanlık masalına dönüştürmek, onun gerçek kişiliğine haksızlık olurdu. Destek biriminin girişinde birkaç ay sonra küçük bir masa açıldı. Bu masa ‘Duru’nun Köşesi’ adını aldı. Bağışlar, hastane yönetiminin belirlediği bir hesapta toplanıyor, yardımların ihtiyaç sahibi belgelendirilmiş ailelere ulaştırılmasını sağlıyordu. İlk yardım, başka bir şehirden gelen ve günlerdir hastane çevresinde bekleyen bir anneye verildi. Kadın teşekkür ederken, “Bunu kim düşündü?” diye sordu. “Bunu bir genç kadın düşündü,” dedim. “Başkalarının da yalnız kalmasını istemiyordu.” Nazlı, açılışa beyaz bir çiçek buketi getirdi. Duru’nun sevdiği çiçeklerdi. İkimiz bir süre sessizce oturduk. Daha sonra bana son zamanlarda tuttuğu küçük not defterinden bir yaprağı gösterdi. “Baran ciddileşince ona karşı daha fazla gülmek istiyorum,” yazıyordu. Bu sefer gözyaşlarımın arasında gerçekten güldüm. Nazlı da gülümsedi. Kederin içinden yükselen bu küçük ses, bana iyileşmenin, unutmak anlamına gelmediğini öğretti. Zaman ilerledikçe diğer servislerde görev yapmaya başladım. Yeni hastalarımla her zaman saygılı ve net sınırlar kurmaya daha fazla özen gösterdim. Duru, insanların farklı hayalleri ve korkuları olduğunu hatırlattı. Bazıları uzun bir tedavi sırasında güç bulurken; bazıları sadece aileleriyle huzurlu bir akşam geçirmek istiyordu. Hastanın neye değer verdiğini sormak, bazen en dikkatli dinlemeyi gerektiriyordu. Bir yıl sonra Duru’nun ölümünün yıldönümünde Nazlı ile destek köşesinde bir araya geldik. Kutudan çıkan iki bandaj yüzüğünü koruyucu bir zarfın içine koymuştum. Ayrıca Duru’nun fotoğrafını evimde saklıyordum. O gün bir teşekkür mektubu aldık: Destekten faydalanan bir aile, hastaneye giriş-çıkışlarının kolaylaştığını bildirmişti. Duru’nun hiçbir zaman tanımadığı kişilere dokunabildiğini görmek, yasımı tamamen yaşamamı sağlamadı ama ona yeni bir anlam kazandırdı. Duru’nun annesiyle bir akşam konuşma fırsatım oldu. Hastalığı süresince kızının neşeli görünmesi herkesin hoşuna gitti fakat bazen onun korkularını sormayı unutmuşlardı, dedi. “Nazlı ile yalnız kaldığında ağlardı,” diye ekledi. Bu bilgi beni başlangıçta sarstı. Gözümün önüne yalnızca hastane yatağında gülümseyen Duru geliyordu. Ardından, bir insanın cesur olması, korkusuz olduğu anlamına gelmediğini anladım. Onun gülüşünü hatırlarken yaşadığı zorlukları göz ardı etmemem gerekti. Bir süre işlerime yoğunlaştığımda bu konuşmayı tekrar hatırladım. Gece nöbetlerinden sonra uyumadan hastane koridorlarında dolaştığım zamanlar oldu. Bölümdeki deneyimli bir meslektaşım, dikkatimi çekip profesyonel destek almamı önerdi. Yas danışmanlığına başladım. İlk seanslarda cümle kurmakta zorlandım. Duru hakkında konuşurken, sadece kaybını değil, kurtaramadığım diğer hastaları da düşündüğümü fark ettim. Birinin ölümüyle yüzleşmek için kendimi sürekli cezalandırmam gerekmiyordu. Destek köşesinde çalışırken bir kural koymuştuk: Duru’ya ait kişisel tıbbi bilgiler hiçbir tanıtımda paylaşılmayacaktı. Yardım alan ailelerden fotoğraf veya teşekkür beklenmeyecekti. Onun adını taşıyan şey, insanların zor zamanlarını başkalarının merakına açmadan yürütmeliydi. Nazlı bu kararı duyunca gözlerini sildi. “Ablam da bunu isterdi,” dedi. Duru’nun esprili yanını hatırladığımız kadar, mahremiyetini korumakta ona olan sevgimizin bir parçasıydı. Bir gün hastane bahçesinde otururken Duru’nun en sık yaptığı şakayı hatırladım. Ciddi yüzüme gülümserdi. O an gülümsedim. Bunu yaptığım için kendimi kötü hissetmedim. Onu sevgiyle anmanın, acıyı her gün aynı yoğunlukla yaşamak zorunda olmak anlamına gelmediğini yavaş yavaş öğreniyordum. Akşam eve dönerken ilk defa araçtaki camı açtım. Şehrin aydınlatmaları yolun her iki tarafında akıp gidiyordu. Duru’nun yazdığı mektubun son kısmını düşündüm: ‘Eğer hayatta kalırsan, güzel bir şey yapmayı erteleme.’ Onu kurtaramamıştım. Kendisi de benden yardım istememişti. Yaşadığı kısıtlı süre boyunca sadece hastalıkla anılmak istememişti. Bana bıraktığı kutudan çıkan en kıymetli şey yüzükler değil, bunun anlamını kavrama cesaretimdi.
Benzer Galeriler
-
Türkiye’de yaşanan bir olay
-
Son Günlerini Yaşayan Hastamla Evlendim; Ardından Gelen Kutu Her Şeyi Değiştirdi
-
Adam Köyün Hocasına Dert Yanmış:
-
Bekir Bozdağ Yeni Görevine Başladı
-
Kızım, ağabeyinin kendisine dokunduğunu söyledi. Ona inandım. Kocamın oğlumuzu dövmesine izin verdim ve onu evden kovdum. İki yıl sonra kızım bir kaza geçirdi ve ölümle pençeleşiyordu. Doktorlar onu kurtarabilecek tek şeyin ağabeyinin böbreği olduğunu söylediler.
-
Düğün gecemde kaynanam yatağımızın ayakucuna bir döşek serdi: ‘Ben de burada yatacağım.’ Kocam itiraz etmedi.


