Bebeğimi her gün yalnızlıktan ölmesin diye komşuma bırakıyordum

DOLAR

Alış: 46.21

Satış: 46.39

EURO

Alış: 53.07

Satış: 53.28

GBP

Alış: 61.15

Satış: 61.61

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 3.05.2026

Bebeğimi her gün yalnızlıktan ölmesin diye komşuma bırakıyordum

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bebeğimi her gün yalnızlıktan ölmesin diye komşuma bırakıyordum… Ta ki bir öğleden sonra eve vaktinden önce dönüp onun birine şöyle dediğini duyana kadar: “Merak etme, bugün de hiçbir şeyden şüphelenmedi.” BÖLÜM 1: Dairenin kapısında donakaldım; bir elimde bebeğin yedek zıbını, kalbim ise yerinden çıkacakmışçasına göğsümü dövüyordu. Müzeyyen Teyze, İstanbul’un eski semtlerinden biri olan Kadıköy’deki emektar apartmanımızda, hemen yan dairemde yaşıyordu. Yetmişli yaşlarındaydı, yavaş yürürdü, omuzlarından o gri şalını hiç eksik etmezdi; her daim taze demlenmiş çay ve ısıtılmış tarhana çorbası gibi kokardı. Benim adım Ali Tekin, 39 yaşındayım ve aylardır oğlum Mert’i tek başıma büyütüyorum. Annesi, o henüz iki aylıkken gitti. Ne bağırdı ne de olay çıkardı. Sadece kapının yanına bir bavul bıraktı ve şöyle dedi: — Yapamıyorum Ali. Ben anne olmak için doğmamışım. Mert’i alnından öptü ve sanki biz, kapıyı kapatınca silinebilecek bir hataymışız gibi ortadan kayboldu. O günden sonra hayatım; biberonlar, uykusuz geceler, bezler, borçlar ve her türlü feryattan daha ağır gelen bir sessizlikten ibaret oldu. Bir gece yarısı, ağlamayı kessin diye Mert’i kucağımda sallarken, duvarın arkasından hıçkırık sesleri duydum. Acı çekmiyordu. Yalnızlıktan ağlıyordu. Ertesi gün koridorda Müzeyyen Teyze’yi gördüm. Elindeki pazar poşetleri yere saçılmıştı ve kimse ona yardım etmiyordu. Birkaç portakalı yerden topladım; o da bana mahcubiyetle gülümsedi. Gözleri kan çanağı gibiydi. O an aklıma bir fikir geldi. — Müzeyyen Teyze, Mert’e yarım saat bakabilir misin? Acil bir işim var. Sanki ona bir mucize bahşetmişim gibi yüzüme baktı. — Bebeğini bana mı bırakacaksın? — Evet. Size güveniyorum. Onu kucağına alırken elleri titredi ama bebeği göğsüne bastırdığı anda yüzü değişti. Sanki yıllardır kapalı duran bir evin penceresi aniden açılmış gibiydi. O günden itibaren Mert’i ona götürmeye başladım. Önce yarım saatliğine. Sonra bir saatliğine. Sonra neredeyse her öğleden sonra. Ben bankaya, markete ya da bir işimi halletmeye gittiğimi söylüyordum. Gerçek şu ki, çoğu zaman sadece bir parkta oturup elimde soğumuş bir çayla nefes almaya çalışıyordum. Mert’in bir kucağa ihtiyacı vardı. Benim tükenmemeye ihtiyacım vardı. Onun ise yeniden yaşadığını hissetmeye ihtiyacı vardı. Ta ki o Perşembe gününe kadar. Zıbını unuttuğum için eve erken döndüm. Müzeyyen Teyze’nin kapısı aralıktı. Tam kapıyı çalacaktım ki sesini duydum. — Evet, burada, benimle… Merak etme. Bugün de hiçbir şeyden şüphelenmedi. Kanım dondu. Kapıyı iterek içeri girdim. Müzeyyen Teyze, kucağında Mert ile oturuyordu. Önünde genç bir adamın eski bir fotoğrafı… ve üzerinde benim adım yazılı olan sararmış bir zarf duruyordu. Neler olacağına dair en ufak bir fikrim yoktu… BÖLÜM 2: Yüzleşme — Neler oluyor burada? — diye sordum, sesim bir yabancının sesi gibi geliyordu kulağıma. Müzeyyen Teyze irkildi. Mert ağlamaya başladı. — Ali, lütfen… — Bana “lütfen” demeyin. Sizi duydum. Kimin şüphelenmemesi gerekiyordu? Ve neden üzerimde ismim yazan bir zarf var sizde? Mert’e daha sıkı sarıldı ama yüzümdeki ifadeyi görünce artık kaçamayacağını anladı. Bebeği titreyen ellerle bana uzattı. Oğlumu aldım ve bir adım geri çekildim. Masadaki fotoğraftaki adam sanki beni izliyordu. Otuzlarında olmalıydı. Koyu saçlı, içten bir gülüşü, beyaz bir gömleği vardı. Gözlerindeki bir şey beni rahatsız etti. Tanıdıktı. — O adamın adı Kemal’di — dedi. — Oğlunuz mu? Başını salladı. — Tek oğlum. Sırtımdan aşağı bir ürperti indi. — Benim onunla ne ilgim var? Müzeyyen Teyze eski bir bisküvi kutusunu açtı. İçinde mektuplar, eski fotoğraflar, bir hastane bilekliği ve gazete kupürleri vardı. Küçük bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta yeni doğmuş bir bebeği kucağında tutan genç bir kadın vardı. Çok daha genç olmasına rağmen onu hemen tanıdım. O kadın benim annemdi. — Bunu nereden buldunuz? — diye sordum. — Leman, Kemal’in sevgilisiydi. — Annem bana hiçbir zaman Kemal diye birinden bahsetmedi. — Çünkü ailen onu silmek için elinden gelen her şeyi yaptı. Güldüm ama sinirden. — Benim babam Erkan Tekin’di. Beni o büyüttü. Yanımda o vardı. Ben yirmi iki yaşındayken öldü ve tabutunu ben taşıdım. — Erkan senin hayatındaki babandı — dedi Müzeyyen Teyze — Ama Kemal senin öz babandı. Ayağımın altındaki yerin kaydığını hissettim. — Sakın… Sakın bunu söylemeyin. Sessizce ağladı. — Leman hamile kaldığında Kemal henüz on yedi yaşındaydı. Fakirdi, sabahları bir matbaada çalışır, akşamları okurdu. Deden onu asla istemedi. Kızının hayatını mahvedeceğini söyledi. Sen doğduğunda onu hastaneye bile sokmadılar. Sonra Leman, Erkan’la evlendi ve buralardan gittiler. — Yalan söylüyorsunuz. — Keşke öyle olsaydı. Bana zarfı uzattı. “Ali için, zamanı geldiğinde.” Yazı beni titretti. Annemin çocukluğumdan beri komodinin çekmecesinde sakladığı bir nottaki yazıya çok benziyordu. — Kemal senin için yıllarca mektup yazdı — dedi Müzeyyen Teyze — Seni aramaktan hiç vazgeçmedi. — Öyleyse neden hiç gelmedi? Oğlunun fotoğrafına baktı. — Çünkü Bolu yolunda bir kazada öldü. Leman’ın seninle orada yaşadığına dair bir duyum almıştı. Bu mektup ceketinin cebindeydi. Mert, sanki o da dinliyormuş gibi ağlamayı kesti. — Ya siz? — dedim öfkeyle — Siz neden beni aramadınız? Müzeyyen Teyze başını öne eğdi. — Çünkü herkesi suçladım. Leman’ı, ailesini, kaderi… Hatta bebek olmana rağmen seni bile. Sonra, sen buraya taşındığında ve posta kutusunda ismini gördüğümde, o kişinin sen olduğunu anladım. Ama korktum. — Neyden korktunuz? — Benden nefret etmenden. Mert’i benden almandan. Hayatın bana geri verdiği tek şeyi tekrar kaybetmekten. Oğluma baktım. O an en acı gerçeği anladım: O, Mert’e bir komşu olarak bakmıyordu. Bir babaanne olarak bakıyordu. Ve yine de bana yalan söylemişti. Mert kucağımda, dairesinden çıktım ve evimden annemi aradım. — Anne… Kemal kimdi? Hattın öteki ucunda öyle uzun bir sessizlik oldu ki, o daha tek kelime etmeden her şey doğrulanmış oldu.

: BÖLÜM 3: Yeni Bir Başlangıç — Bu ismi nerede duydun? — diye fısıldadı annem. Gözlerimi kapattım. — Demek doğru. Ağladığını duydum. — Evet oğlum. İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. — Erkan benim babam değil miydi? — Erkan seni kimsenin sevemeyeceği kadar çok sevdi. Sana soyadını, evini, hayatını verdi. — Bana süslü cümleler kurma anne. Benden koca bir hayatı sakladın. Annem daha şiddetli ağlamaya başladı. — Çok gençtim Ali. Ailem baskı yaptı. Kemal’in bir geleceği olmadığını, senin onun yanında sefil olacağını söylediler. Korktum. Sonra Erkan çıktı geldi, bana bir düzen sundu ve Kemal’in öldüğünü öğrendiğimde… Gerçeği sana nasıl söyleyeceğimi bilemedim. — Söylemek için hiçbir zaman geç değildi. Daha fazla dinleyemedim. Kapattım. O gece uyumadım. Sabahın üçünde, duvarın öte yanından ne bir ağlama ne de bir ayak sesi geldi. Hiçbir şey. O sessizlik beni korkuttu. Şafak vakti kapıyı açtığımda dairemin önünde bez bir çanta buldum. İçinde Kemal’in tüm mektupları ve Müzeyyen Teyze’den bir not vardı. “Senden hiçbir şey çalmak istemedim. Sadece hayatın benden iki kez aldığı şeyi, kısa bir süreliğine de olsa yaşamak istedim. Beni affet. Bir daha seni rahatsız etmeyeceğim.” Kapısını çaldım. Ses yoktu. Apartman görevlisi, sabah erkenden ağlayarak bir taksiye binip gittiğini söyledi. — Sadece “Artık ayak bağı olmayacağım” dedi. Bu sözler beni yalandan daha çok yaraladı. Eve çıkıp mektuplardan birini açtım ve okudum: “Ali’ye, yürümeyi öğrendiğinde. Umarım her ayağa kalkmaya çalıştığında birileri seni alkışlar. Ben de sana ulaşmaya çalışıyorum.” Bir sonraki mektup: “Ali’ye, on yaşına bastığında. Futbolu mu seviyorsun yoksa annen gibi ağırbaşlı mısın bilmiyorum. Sadece şunu bil; seni düşünmediğim tek bir günüm bile yok.” Üçüncü mektup beni darmadağın etti: “Ali’ye, baba olduğunda. Eğer bir gün bir evladın olursa, kimsenin seni sevmenin beklemek olduğuna ikna etmesine izin verme. Sevmek, varmaktır.” Kemal asla varamadı. Ama mektupları vardı. Müzeyyen Teyze’yi hastanelerde, camilerde, terminallerde aradım. Onu üçüncü günün sonunda Esenler Otogarı’nda bir bankta otururken buldum; ne bileti vardı ne de gidecek bir yeri. Beni görünce korkuyla ayağa kalktı. — Seni aramayacaktım, yemin ederim. Kucağımdaki Mert, onun sesini duyunca gülümsedi. Sonra minik ellerini ona doğru uzattı. Müzeyyen Teyze elini göğsüne götürdü. — Yavrum… Derin bir nefes aldım. — Kızgınım. Canım yandı. Sizi ne zaman affederim, bilmiyorum. Başını eğdi. — Haklısın. — Ama Mert’in hiçbir suçu yok. Ve ben eski sırlar yüzünden daha fazla aile kaybetmek istemiyorum. Nefesini tutarak bana baktı. — Eğer geri dönerseniz — dedim — bu sefer komşu olarak değil. Dudakları titredi. — Bir babaanne olarak döneceksiniz. Sanki sonunda evine dönebilmiş gibi ağladı. Haftalar sonra annem şehir dışından geldi. Hemen kucaklaşmadılar. Gerçek hayat o kadar çabuk iyileşmiyor. Ama Müzeyyen Teyze’nin karşısına oturdu ve ondan af diledi. Kemal’den, onun almayı hayal ettiği o mavi beşikten, mektuplardan ve korkunun onlardan çaldığı her şeyden bahsettiler. Aylar sonra Mert, apartman koridorunda ilk adımlarını attı. Müzeyyen Teyze’ye doğru yürüdü, iki kez düştü ve iki kez kendi başına kalktı. Onun kollarına ulaştığında, Müzeyyen Teyze büfenin üzerindeki Kemal’in fotoğrafına baktı ve fısıldadı: — Geç kaldın be oğlum… ama sonunda geldin. O günden beri, her öğleden sonra yan kapıyı çalıyorum ve şöyle diyorum: — Babaanne, torunun seni görmek istiyor. Ve o kapıyı; bir evladını kaybetmiş ama minik bir çift kolda yeniden yaşama tutunacak bir sebep bulmuş o kadının gülümsemesiyle açıyor.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Bebeğimi her gün yalnızlıktan ölmesin diye komşuma bırakıyordum

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Küçük İbo