Evliliği sona erdiğinde Zeynep otuz bir yaşındaydı. Yanında dört yaşındaki kızı Elif, banka hesabında yalnızca sınırlı bir birikim ve çalışması için anahtarı iki kez çevrilmesi gereken eski bir otomobil vardı.

Sahip olduğu her şey bundan ibaretti.

Elif, babasının neden ayrıldığını veya eşyalarını neden karton kutulara yerleştirdiklerini anlayacak yaşta değildi. Mor kazağını kaldırarak annesine eğlenceli bir yere gidip gitmediklerini sordu.

Zeynep, kızına yalnızca yeni bir yere taşınacaklarını söyledi.

Elif babasının da gelip gelmeyeceğini sorunca, “Bugün değil, güzel kızım,” cevabını verdi. Ardından gözyaşlarını görmemesi için arkasını döndü.

Zeynep bir diş kliniğinde yarı zamanlı çalışıyordu. Kazandığı para temel ihtiyaçlarını karşılamaya ancak yetiyordu. Kiralık evlerin çoğunda yüksek depozito, düzenli gelir belgesi ve kefil isteniyordu. Bazı ev sahipleri, küçük bir çocuğu olduğunu duyduklarında cevap vermeyi bile bırakıyordu.

Bir gün İstanbul’daki bir marketin camında el yazısıyla hazırlanmış bir ilan gördü:

KİRALIK BAHÇE DAİRESİ. ÇINAR SOKAK. AYLIK 8.000 LİRA. HASAN BEY’E SORUN.

Daire, eski mavi bir evin arka tarafındaydı. Tek yatak odası, küçük bir mutfağı ve banyoya yakın bölümde hafifçe eğilmiş bir zemini vardı. Buzdolabı sürekli uğulduyor, lavabonun üzerindeki pencere ise sıra sıra domates fidelerine bakıyordu.