Yıllarca sessiz kalmanın ailemi bir arada tutmanın en doğru yolu olduğuna inandım. Tartışmalardan kaçınmanın sevdiğim insanları korumak olduğunu düşündüm.

Ancak çok sonra, sessizliğin de bir çeşit ihanet olabileceğini anladım.

Yirmi üç yıllık evliliğimin sıradan cumartesi sabahlarından biriydi. Güneş mutfak zeminine vuruyor, ben ise içmeye niyetim olmadığı hâlde kahvemi karıştırıyordum.

On sekiz yaşındaki oğlum Emir, karşımdaki sandalyede pijamalarıyla oturmuş, bir market broşürünün arkasına kuş resmi çiziyordu. Küçüklüğünden beri sakin, hassas ve sanata düşkün bir çocuktu.

“Anne, kahveyi dökeceksin,” dedi.

“Sadece düşünüyorum,” diye cevap verdim.

Bu cümleyi sık sık kullanırdım. Gerçekte ise evliliğimin büyük bölümünü düşünerek ama hiçbir şey söylemeyerek geçirmiştim.

Kocam Rıza, üst katta yine gizli bir telefon görüşmesi yapıyordu. Son aylarda çalışma odasına kapanıyor, kiminle konuştuğunu sorduğumda işle ilgili olduğunu söylüyordu. Biraz daha üstelediğimde ise beni gereksiz yere endişelenmekle suçluyordu.

Bir gece önce Emir’in doğum günü yemeğinin fişlerini incelemiş, pasta ve mumların fiyatına sanki oğlumuzu kutlamak gereksiz bir harcamaymış gibi kaşlarını çatmıştı.

O sabah kız kardeşim Caroline yerine Ceyda aradı.

“Emir’in doğum günü nasıl geçti?” diye sordu.

“Sakin geçti. Rıza onunla neredeyse hiç konuşmadı.”

Ceyda, Rıza’nın Emir’e davranış biçiminden yıllardır rahatsızdı.

“O çocuğa nasıl konuştuğunu hiç sevmiyorum,” dedi.

“Biraz eski kafalı.”

“Hayır, abla. Eski kafalı olmak disiplin istemektir. Rıza’nın yaptığı başka bir şey.”

Sesimi alçalttım.

“Şimdi konuşamam.”

“Sen zaten hiçbir zaman konuşamıyorsun,” dedi. “Sadece Emir’e dikkat et.”

“Her zaman ederim.”

Telefonu kapattıktan sonra mutfağa döndüm. Emir çizdiği kuşu gösterdi. Çok güzel olduğunu söyledim. Yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.