“Öldüğünde oğlum nihayet ona çocuk verebilecek bir kadınla evlenebilecek,” diye fısıldadı kapının arkasındaki acımasız ses.

Otuz beş yaşındaki Nalan, İzmir merkezli dev bir yapı malzemeleri dağıtım şirketinin başarılı kurucusuydu. Sıfırdan tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu bu ticari imparatorluk, Ege Bölgesi’nin en güçlü firmalarından birine dönüşmüştü. Kocası Erdem ise mütevazı bir maaşla idari personel olarak çalışıyordu. Çeşme’deki lüks malikaneleri, kapıdaki son model araçlar ve yaşadıkları konforlu hayat tamamen Nalan’ın alın teriyle sağlanıyordu. Nalan, tam on yıldır kayınvalidesi Keriman’a da kendi öz annesi gibi bakmış, evinin kapılarını ona ardına kadar açmıştı.

Ancak üç yıl önce başlayan çocuk sahibi olma mücadeleleri, ailedeki tüm dengeleri bozdu. Kayınvalidesi Keriman, Erdem’in yanında melek gibi davranırken, baş başa kaldıklarında Nalan’a yetersizlik hissi veren acımasız laflar dokunduruyordu. İki gün önce Nalan, iş seyahatleri ve şantiye riskleri nedeniyle 25 milyon liralık büyük bir hayat sigortası poliçesi yaptırdı. Fakat poliçeyi yemek masasında açık unutmak hayatının en büyük hatası oldu. Tek lehtar Erdem’di ve Keriman bu evrakı okumuştu.