Cenaze Günü Doğum Günü Kutlayan Öz Aile, Milyonluk Tazminatı Duyunca Kapıya Dayandı!

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 23.08.2026

Cenaze Günü Doğum Günü Kutlayan Öz Aile, Milyonluk Tazminatı Duyunca Kapıya Dayandı!

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bolu Dağı otoyolunda meydana gelen feci kaza, hayatımı bir saniyede kararttı. Kontrolünü kaybeden bir tırın bizim şeridimize geçmesi sonucu eşim Kaan, yedi yaşındaki kızım Melis ve henüz dört yaşındaki oğlum Efe hayatını kaybetti. O sabah araçta bulunmadığım için şans eseri hayatta kalmıştım; ancak sevdiklerimin yokluğuyla yaşamak, ölümün kendisinden çok daha ağır bir yük haline gelmişti. Hastane koridorunda ellerim hâlâ kaza yerinin isi ve külüyle kaplıyken babamı aradım. Telefonda neşeli müzik sesleri, kahkahalar ve çatal bıçak tıkırtıları yankılanıyordu. Arka planda annemin, kız kardeşim Elif’in 25. yaş günü mumlarını üflemesi için herkesi masaya çağırdığını duydum. “Baba,” diye fısıldadım, sesim titreyerek. “Çok kötü bir kaza oldu. Kaan, Melis ve Efe… Hepsini kaybettim. Cuma günü cenazeleri var, lütfen yanımda olun.” Babam derin bir iç çekti. Sanki ona halledilmesi gereken tatsız ve lüzumsuz bir bürokratik engel çıkarmışım gibi soğuk bir ses tonuyla, “Selin, Cuma günü kardeşinin doğum günü yemeği var. O restorandaki VIP rezervasyonu haftalar öncesinden yaptırdık. Ailecek orada olacağız, planı bozamayız,” dedi.

: Kocası ve iki evladı ölmüş bir anneye verilebilecek en acımasız yanıttı bu. Cenaze günü üç yan yana tabutun arasında tek başıma durdum. Yanımda sadece Kaan’ın acılı ailesi ve acı haberi komşulardan öğrenip altı saatlik yoldan gelen Rukiye Teyzem vardı. Öz babam, annem ve kız kardeşim ise lüks bir restoranda kutlama yapıyordu. İlerleyen altı ay boyunca beni bir kez bile arayıp ihtiyacımı sormadılar. Evlatlarımın adını bir kez olsun anmadılar. Ben ise yalnız başıma evimde, Kaan’ın kahve kupasına, Melis’in hırkasına ve Efe’nin dağınık duran ayakkabılarına bakarak acımla boğuşuyordum. Ocak ayının soğuk bir sabahında hukuki süreç tamamlandı. Tır şirketinin ağır ihmali nedeniyle tarafıma 18.7 milyon dolarlık rekor bir tazminat ödenmesine karar verildi. Ancak ben bu paranın tek bir kuruşuna bile dokunmadım. Evlatlarımın anısını yaşatmak amacıyla tüm tutarı Çocuk Güvenliği Vakfı’na devrederek tarafsız bir yönetim oluşturduğunu ilan ettim. Haber ulusal basında manşet olunca, altı aydır beni yok sayan ailem saatler içinde telefonlarımı kilitledi. Akşam saatlerinde ise evimin kapısı adeta yıkılırcasına yumruklanmaya başladı. Babam dışarıdan hırsla bağırıyordu: “Selin kapıyı aç! Bizden habersiz ne yaptığını konuşacağız!”Kapının arkasında sessizce durdum. Elimde, ailemin tüm erişim ve miras yetkilerini iptal eden resmi hukuk evrakları vardı. Beni en karanlık günümde bir yemek rezervasyonu uğruna terk edenlerin, evlatlarımın kanıyla ödenen tek bir kuruş üzerinde bile söz hakkı olamazdı. Kapıyı açtığımda babam öfkeyle içeri girmeye çalıştı. Yanında kürk yakalı paltosuyla annem ve kin dolu gözleriyle kız kardeşim Elif duruyordu. Elif histerik bir çığlık attı: “18 milyon doları bir vakfa nasıl bağışlarsın?! Ben ilk evimi almaya çalışırken o parayı yabancılara dağıtmak ne büyük benciliktir!” “Bencillik mi?” diye fısıldadım, gözlerinin içine bakarak. “14 Temmuz günü saat ikiye çeyrek kala neredeydiniz?” Babam şaşkınlıkla duraksadı. “Söyleyeyim,” dedim öfkeyle değil, buz gibi bir kararlılıkla. “İstanbul’un en lüks restoranında şampanya patlatıp Elif’in doğum gününü kutluyordunuz. Bense aynı dakikalarda soğuk mezarlıkta eşim ve iki küçük çocuğumun toprağa verilişini izliyordum. Evlatlarım asla 25 yaşına giremeyecek. Ama siz bir yemek masasını iki torununuzun cenazesine tercih ettiniz.” Babam otoriter bir tavırla müdahale etmeye çalıştı: “Selin, mantıklı konuş. Şoktasın. O parayı bizim yönetmemiz gerekiyordu, biz senin aileniz!” “Siz benim ailem değilsiniz,” diyerek avukatımın hazırladığı resmi uzaklaştırma kararını babamın ayaklarının dibine attım. “Eğer bu bahçeye bir adım daha atarsanız, telefona sarılırsanız ya da vakfın statüsüne itiraz etmeye kalkarsanız, hastane koridorunda yaptığımız o telefon kaydını tüm basına dağıtırım. 30 yıldır inşa ettiğin saygın aile imajın bir gecede yerle bir olur.” Babamın yüzündeki renk çekildi, kireç gibi bembeyaz oldu. Annem ve Elif dehşet içinde geri çekildi. Kararlılığımı gördüklerinde artık beni manipüle edemeyeceklerini anladılar. Hiçbir şey söyleyemeden arkalarını dönüp kaçar gibi uzaklaştılar. Aylar sonra, Melis ve Efe Çocuk Güvenliği Vakfı görkemli bir törenle hizmete açıldı. Açılışta Rukiye Teyzem yanımdaydı. Vakıf, binlerce çocuğa araç güvenlik ekipmanı sağlıyor ve sürücü denetim projelerini finanse ediyordu. Evlatlarımın ve eşimin acısı hiçbir zaman azalmadı; ancak o acı artık çaresizlikle değil, başka çocukların hayatını kurtaran asil bir amaçla yaşıyordu. Beni hayatımın en zor gününde yalnız bırakan insanları geçmişin karanlığına gömmüş, sevdiklerimin ölümsüz anısıyla dürüst ve güçlü bir geleceğe adım atmıştım.

Haberin Devamı

Cenaze Günü Doğum Günü Kutlayan Öz Aile, Milyonluk Tazminatı Duyunca Kapıya Dayandı!

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Gaz Çıkarmanın