Fotoğraftaki Beş Kardeş ve Bir Babanın Doğuşu

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 23.08.2026

Fotoğraftaki Beş Kardeş ve Bir Babanın Doğuşu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Mahkemede Hakim Mesut Bey’e anlattığım bir hikaye vardı. Anlattıklarım tamamen doğruydu ama gerçeğin tamamı değildi. Asıl gerçek çok daha karmaşık, anlatması zor ve mahkeme salonu sessizliğe bürünmeden önceki üç hafta boyunca anlayabilmek için çabaladığım şeydi. Benim adım Kerem. Yirmi dokuz yaşındaydım, bekardım ve Bursa’da üç odalı müstakil bir evde yalnız yaşıyordum. Elektrik ustası olarak çalışıyordum. Gelirim iyiydi; zengin değildim ama düzenli bir işim vardı. Kendime bir çiftlik evi alabilmek amacıyla dört yıldır biriktirdiğim 350 bin liralık birikimim vardı. Sonra o fotoğrafı gördüm. İl Sosyal Hizmetler’in acil yuva arayanlar listesinde yayımlanmıştı. Bir bankın üzerinde yan yana oturmuş beş çocuk duruyordu. En büyükleri yedi yaşındaydı, hemen yanında beş yaşında bir kız çocuğu, onun yanında dört yaşında bir erkek, iki yaşında bir bücür ve henüz on sekiz aylık küçücük bir bebek. Yüzlerinden ziyade oturuş biçimleri aklıma kazındı. Yedi yaşındaki ağabey, bir kolunu kız kardeşine sarmıştı; kız kardeş diğerine sarılmıştı. Kendilerini korumak istercesine birbirlerine kenetlenmişlerdi.

: Anneleri ani bir rahatsızlık sonucu hayatını kaybetmişti. Yedi yaşındaki Mert acil servisi arayan kişiydi. Akrabaları yoktu ve kurumun planı beş kardeşi üç farklı şehre, üç ayrı aileye bölüştürmekti. Sosyal hizmet uzmanı Derya Hanım’ı aradığımda, “Beş çocuğa birden bakabilecek tek bir ev bulamadık,” dedi. “Peki öyle biri çıksa?” diye sordum. “Kabul edilirdi,” dedi. Kararın çıkmasına sadece dokuz gün vardı. O öğleden sonra kereste satın aldım. Birikimimi harcamayı, arka bahçedeki atölyeyi çocuk odasına dönüştürmeyi kafama koydum. İki adet sağlam ranza inşa ettim. Beş ayrı araba koltuğu aldım. Ablam Deniz beni arayıp “Bu yaptığın delilik ama yanlış değil. Onları bir arada tutabilecek tek kişi sensin,” diyerek arkamda durdu. Dokuz gün boyunca aralıksız çalıştım. Eve gelen inceleme uzmanı Gül Hanım ranzaları görünce şaşırdı. Mahkeme günü geldiğinde salonda buz gibi bir hava vardı. Savcı, bekar olmamı, hiç çocuk büyütmediğimi ve riskleri uzun uzun anlattı. Ardından Yargıç Mesut Bey bana doğru eğildi. Yıllarca insanların samimiyetini ölçmüş o tecrübeli gözleriyle doğrudan gözlerimin içine baktı: “Bu çocukları almak istemendeki gerçek sebep ne Kerem? Onlara bakabileceğinden nasıl bu kadar eminsin?” Arkamda duran beş küçük çocuğa baktım. Mert, beş yaşındaki kardeşinin elini sımsıkı tutmuş, umutla bana bakıyordu. Derin bir nefes aldım ve…Gözlerimi hakimden ayırmadan konuşmaya başladım. “Sayın Hakimim,” dedim. “Kendi çocukluğumda ablamın nasıl küçük yaşta ebeveyn olmak zorunda kaldığını gördüm. Şuradaki yedi yaşındaki Mert, üç haftadır kardeşlerini bir arada tutmak için çırpınıyor. Ben geçmişi değiştiremem, mükemmel bir baba olacağıma dair söz de veremem. Ama onlara Mert’in çocukluğunu yaşayabileceği, artık yetişkin olmak zorunda kalmayacağı güvenli bir yuva verebilirim. Onlar zaten annelerini kaybetti, bir de birbirlerini kaybetmesinler.” Mahkeme salonunda derin bir sessizlik oldu. Hakim Mesut Bey önündeki evrakları inceledi, ardından kararı açıkladı: “Geçici koruyucu aile başvurusunu onaylıyorum.” O gün beş çocuğu da arabama bindirip eve getirdim. Mert eve girdiğinde uzun uzun odasına, inşa ettiğim ranzalara baktı. “Bunu bizim için mi yaptın?” diye sordu. “Evet,” dedim. Yere baktı ve fısıldadı: “Ben çok yoruldum Kerem Ağabey. Uykusuzluk değil… Kardeşlerime bakmaktan yoruldum.” “Artık ben varım Mert,” dedim. “Sen sadece çocuk olacaksın.” İlk aylar büyük bir karmaşa ve yoğun bir emekle geçti. Her birinin dilini çözmek zaman aldı. Aslı duygularını resim çizerek anlatıyordu. Cem zaman geçişlerinden korktuğu için her şeyi önceden haber vermemi istiyordu. Damla sınırları test ediyordu, küçük Nisa ise sadece kucak istiyordu. Ablam Deniz her hafta sonu gelip yemek yaptı, çocuklara teyzelik etti. Altı ay sonra aynı mahkeme salonunda bu kez resmi evlat edinme belgelerini imzaladık. Hakim Mesut Bey cübbesiyle yanımıza gelip çocuklarla tek tek ilgilendi. O sabah hayatımdaki en resmi ve en anlamlı imzayı attım. Zaman su gibi aktı. Bir yılın sonunda mutfakta kocaman bir çikolatalı pasta kestik. Birikimim tükenmişti, hayalimdeki çiftlik arazisinden vazgeçmiştim ama masanın etrafında bana “Baba” diye sarılan beş melek vardı. Mert o akşam gözlerimin içine bakarak, “İyi ki vazgeçmedin baba, bizi sen birleştirdin,” dedi. Herkes bana yaptığım şeyin imkansız olduğunu söylemişti. İmkansız değildi; sadece çok zor ve büyük bir sorumluluk isteyen bir yoldu. Ama o masadaki kahkahaları duyduğumda, ödediğim her bir kuruşun ve döktüğüm her damla alın terinin sonuna kadar değdiğini biliyordum. Biz artık ayrılması imkansız, kocaman bir aileydik.

Haberin Devamı

Fotoğraftaki Beş Kardeş ve Bir Babanın Doğuşu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yaşlı komşuma baktım; vefatından sonra polis kapımı çaldı ve nedenini öğrendiğimde dizlerim titredi.