Yetmiş üç yaşındaki Nermin, emekli maaşı geçinmesine yetmediği için yıllar önce ayrıldığı Bursa’ya geri dönmek zorunda kaldı. Gençliğinde hemşire olarak çalıştığı hastaneye yeniden dönerek yaşamını sürdürmeye çalışıyordu. Yıllar boyunca hiç evlenmemiş, çocuk sahibi olmamıştı. Çünkü kalbinin en özel yerinde hâlâ ilk aşkı Kemal vardı.

İkisi de on yedi yaşındayken birbirlerine büyük bir aşkla bağlanmışlardı. Ancak Nermin üniversite eğitimi için başka bir şehre gitmeyi seçmiş, Kemal ise ailesinin nalbur dükkânında çalışmaya devam etmişti. Otobüs terminalinde ettikleri veda, hayatlarının son görüşmesi olmuştu. Nermin, elli altı yıl boyunca Kemal’i bir daha hiç göremeyeceğini düşünerek yaşamını sürdürdü.

Kasabaya döndükten sonra uzaktan akrabası Rasim, sürekli onu aramaya başladı. İlk bakışta ilgili ve yardımsever görünüyordu. Fakat konuşmalarının ortak noktası hep aynıydı; Nermin’in banka hesapları, birikimleri, vasiyeti ve mal varlığı. Yaşlı kadını yalnız yaşadığı konusunda korkutuyor, her fırsatta “Aile aileye sahip çıkar.” diyordu. Bu konuşmalar Nermin’i rahatsız etse de kötü niyet aramıyordu.

Bir gün hastanede uzun süreli tedavi görecek yeni bir hastanın dosyasını açtığında nefesi kesildi. Dosyada yazan isim Kemaldi. Başını kaldırıp yatağa baktığında karşısında gerçekten gençlik aşkını gördü. Hastalık onu oldukça yıpratmıştı ama gözleri hâlâ aynı sıcaklığı taşıyordu.

İlk şaşkınlığın ardından ikisi de geçmiş yılları konuşmaya başladı. Günler ilerledikçe her boş anlarında bir araya geliyor, kaybettikleri yılları telafi etmeye çalışıyorlardı. İkisi de hiç evlenmemişti. Hayat onları farklı yollara sürüklemiş olsa da birbirlerini unutamamışlardı.

Nermin, Rasim’in son zamanlarda sürekli kendisini aradığını anlattığında Kemal’in yüzündeki ifade bir anda değişti. Kısa süre sonra konuyu değiştirdi ama Nermin bunun nedenini anlayamadı.

Kemal ağır kanser hastasıydı ve ömrünün çok az kaldığını biliyordu. Bir gün Nermin’in elini tutarak yıllardır içinde taşıdığı dileğini söyledi.

“Hayatım boyunca seni sevdim. Bana son bir iyilik yapar mısın? Benimle evlenir misin?”

Nermin gözyaşları içinde bu teklifi kabul etti. Üç gün sonra hastane odasında sade bir nikâhla evlendiler. Nikâhta Kemal’in avukatı Vedat Bey de hazır bulundu. Nikâhın ardından Nermin’e bazı belgeler imzalatıldı. O sırada bunun sıradan evraklar olduğunu düşündü.