Gamze, sekiz yıllık evliliği boyunca eşi Burak ve kayınvalidesi Rukiye Hanım’ın bitmek bilmeyen isteklerine karşı her zaman alttan alan, ailenin görünmeyen direğiydi. Bayram yemeklerinden aile içi acil durumlara kadar her organizasyonun yükünü o sırtlar, harcadığı paralar ise Burak’ın “En kısa sürede sana geri ödeyeceğim” sözleriyle geçiştirilirdi. Ancak o “kısa süre” sekiz koca yıla yayılmıştı. Gamze ise sessizce yaptığı her harcamanın faturalarını, banka dekontlarını ve mesaj ekran görüntülerini parlak mavi bir dosyada biriktiriyordu.

Bir sabah saat altında, kayınvalidesi Rukiye Hanım’ın 70. yaş günü için hazırladığı lüks istek listesi buzdolabının üzerinde dururken Gamze telefonuna gelen banka bildirimiyle uyandı. Eşi Burak, 30 kişilik özel davet için hesabına yalnızca 500 lira aktarmıştı. Oysa Rukiye Hanım, İzmir Alsancak’taki elit çevresini etkilemek için özel pişirilmiş et yemekleri, katlı pastalar ve canlı orkideler talep ediyordu.

Gamze, golf sahasında olan eşini aradığında aldığı yanıt son derece umursamazdı: “Yetersizse üstünü kendi cebinden tamamla. Annemin bu özel gününde bizi millete rezil etme!”

Bu sözler Gamze için bardağı taşıran son damla oldu. Artık sesini yükseltmeye ya da tartışmaya gerek duymuyordu. İçini kaplayan tuhaf ama huzurlu bir kararlılıkla harekete geçti.

Davet günü geldiğinde Rukiye Hanım şık mor elbisesi ve kuaförden yeni çıkmış saçlarıyla gururla salona adım attı. Ancak organizasyonun yapılacağı yer lüks bir mekan değil, Manisa’daki mütevazı bir mahalle kültür merkeziydi. İçeri girdiklerinde Rukiye Hanım’ın ve sosyetik konukların gözleri donakaldı: Uzun katlanır masanın üzerinde 30 adet bardak hazır çorba düzenle dizilmiş, ortada ise sanayi tipi bir su ısıtıcısı kaynıyordu.