8 Yaşındaki Kızımın Gece Yarısı Fısıltısı Hayatımı Yıktı: “Baba, Sen Uyuyunca Odana Bir Adam Giriyor…”

DOLAR

Alış: 49.94

Satış: 50.14

EURO

Alış: 55.82

Satış: 56.04

GBP

Alış: 66.80

Satış: 67.30

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 28.08.2026

8 Yaşındaki Kızımın Gece Yarısı Fısıltısı Hayatımı Yıktı: “Baba, Sen Uyuyunca Odana Bir Adam Giriyor…”

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kızım Elif henüz sekiz yaşındaydı. İlgi çekmek için hikayeler uyduran ya da yalan söyleyen çocuklardan değildi. Hatta heyecanlandığında bile sesini yükseltmez, dünyayı kendi sessiz ve masum penceresinden izlerdi. Ayın, sırf kendisini sevdiği için arabamızı takip ettiğine inanacak kadar saf bir çocuktu. İşte tam da bu yüzden, o sabah arabada o cümleyi o kadar sakin bir şekilde söylediğinde içimde bir şeyler paramparça oldu. — Baba… Sen her gece uyuduktan sonra odanıza bir adam giriyor. Direksiyon elimden kayar gibi oldu. Kanım beynime sıçradı. — Sen ne dedin Elif? Okula doğru ilerlerken camdan dışarı bakmaya devam etti. Sanki havanın durumunu anlatır gibi son derece doğal bir ses tonuyla devam etti: — Çok yavaş yürüyor. Parkelerin ses çıkarmasını istemiyor gibi. Annem gözlerini kapatıyor ama hiç ses çıkarmıyor. Sesinde ne bir korku ne de bir tereddüt vardı. Tamamen emin bir edayla konuşuyordu. İşte beni asıl donduran da bu sarsılmaz emniyetti. — Elif… Sen bunu nereden çıkarıyorsun kızım? Omuz silkti. — Görüyorum çünkü. Yolun geri kalanı adeta bir kabusa dönüştü. Onu okulun kapısında bıraktıktan sonra aklımda tek bir düşünceyle hızla eve döndüm. Karım Sibel mutfaktaydı. Sabah güneşi mutfağı doldurmuş, kahve makinesi çalışıyordu. Beni görünce her zamanki gibi gülümseyerek “Hemen döndün mü?” dedi.

: On yıllık karıma ilk kez yabancı bir kadına bakar gibi baktım. Kızımın bir rüyayı gerçek sandığına inanmak, evliliğimin hâlâ o güvenli liman olduğunu düşünmek istiyordum. Ancak durup dikkatle baktığımda daha önce gözden kaçırdığım detayları fark ettim: Gözlerinin altındaki koyu halkalar, sıcak havaya rağmen giydiği uzun kollu hırka ve yanına yaklaştığımdaki o hafif irkilmesi… Öğleden sonra Sibel’in telefonu çaldı. Arama geldiğinde telefonu hızla masadan aldı ve çamaşır odasına geçti. Peşinden sessizce yaklaştığımda kapının ardından sadece şu cümlesini yakalayabildim: — Bu gece o zaman… O uyuduktan sonra. Midem düğüm düğüm oldu. O gece yatmadan önce Sibel bana her zamanki bitki çayımı getirdi. “Uyku hapını aldın mı?” diye sordu. “Aldım” dedim. Ama hapı yutmak yerine lavaboya tükürüp cebime sakladım. Yatağa girdim, nefesimi derinleştirip uyuma numarası yapmaya başladım. Saat tam 01:13’te yatak odasının kapısı yavaşça aralandı. Koridordan sızan hafif ışığın içinde uzun boylu bir adam içeri girdi. Elinde siyah, dar bir çanta vardı. Hiç ışık açmadan doğrudan Sibel’in yattığı tarafa yürüdü. Sibel kıpırdamadı ama gözlerini sıkıca kapattı. Adam ona doğru eğildi ve fısıldadı: “Sadece bir dakika sürecek.” O an içimde kontrolsüz bir öfke patladı. Gözüm karardı, kaslarım gerildi. Yatak başlığındaki lambanın düğmesine bastım. Sarı ışık odayı doldurduğunda yataktan fırladım ve avazım çıktığı kadar bağırdım: “Defol git karımın yanından!”Adam anında gerileyerek ellerini havaya kaldırdı. Sibel ise çığlık atarak yataktan fırladı ve hırkasının yakasını kapatmaya çalıştı: “Serkan yapma! Dur, beklesene!” Şaşkınlıktan nefes nefese kalmış durumdaydım. Adamın üzerinde tıbbi bir önlük, boynunda bir kimlik kartı ve eldivenler vardı. Komodinin üzerindeki siyah çanta açık duruyordu. İçinde serumlar, enjektörler ve tıbbi malzemeler diziliydi. Gözlerim karıma kaydı. Hırkasının yakası kaydığında, köprücük kemiğinin hemen altında tıbbi bir bant ve cildindeki morlukları gördüm. “Bu… bu ne?” diye kekeledim. Sesim titriyordu. “Sibel, neler oluyor?” Sibel yüzünü ellerinin arasına alarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Odadaki yabancı adam, yani adının Murat olduğunu öğrendiğim özel evde bakım hemşiresi, eldivenlerini çıkararak araya girdi: “Serkan Bey, lütfen sakin olun. Ben özel bir sağlık kuruluşunda hemşireyim. Eşinizin devam eden lenfoma tedavisi için üç haftadır her gece bu saatte serum uygulamasına geliyorum.” O an başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Lenfoma. Kanser. Sibel gözyaşları içinde bana her şeyi anlattı. Sekiz ay önce teşhis konulmuştu. Ancak o dönemde babamı yeni kaybettiğim ve iş yerinde ağır bir krizle boğuştuğum için bana yük olmak istememişti. Gündüzleri kemoterapi alsa saç kaybından ve halsizlikten anlayacağımı bildiği için, deneysel bir immunoterapi protokolüne katılmıştı. Bu tedavinin her 24 saatte bir gece yarısı uygulanması gerekiyordu. Benim ruhum bile duymadan, her gece yatağın diğer ucunda sessizce hayat mücadelesi veriyordu. Elif ise geceleri parkelerin gıcırdamasını duyup kapı aralığından hemşireyi görüyor, annesinin hasta yüzünü fark edip korkuyordu. O gece Sibel’e sarılıp saatlerce ağladım. Kendi şüphelerimden ve karımın tek başına taşıdığı bu ağır yükten utandım. “Artık gizli saklı hiçbir şey yok,” dedim. “İş de kariyer de umurumda değil. Bunu birlikte atlatacağız.” Ertesi sabah işten uzun süreli izin aldım. Elif’e her şeyi onun anlayacağı bir dille anlattım: “O gece gelen amca bir hemşireydi kızım. Annene iyileşmesi için özel bir ilaç veriyor.” Elif boynuma sarıldı: “Annem artık üzgün bakmayacak mı?” dedi. “Asla,” diye yanıtladım. Takip eden aylarda evimizin havası tamamen değişti. Gece gelen hemşire Murat’ı artık ben kapıda karşılıyor, tedavi boyunca Sibel’in elini tutuyordum. Birlikte doktora gittik, birlikte ağladık, birlikte direndik. Aylar sonra, soğuk bir kış gününde doktorumuzdan o beklediğimiz telefon geldi. Sibel’in tüm tahlilleri temiz çıkmıştı. Hastalık tamamen gerilemiş, tam iyileşme sağlanmıştı. Oturma odasında üçümüz birbirimize sarılıp sevinç gözyaşları döktük. O gece, aylardır ilk kez evimizde derin ve huzurlu bir sessizlik vardı. Ne gizli adımlar ne de saklanan acılar kalmıştı. Elif odasından çıkıp yanımıza geldi, yatağın ortasına sokuldu. Camdan dışarıdaki kar yağışını izlerken fısıldadı: — Baba, ay gerçekten bizi takip ediyor, değil mi? Gülümseyerek kızımı ve karımı göğsüme çektim: — Evet bitanem… Nereye gidersek gidelim, bizi korumaya devam ediyor.

Haberin Devamı

8 Yaşındaki Kızımın Gece Yarısı Fısıltısı Hayatımı Yıktı: “Baba, Sen Uyuyunca Odana Bir Adam Giriyor…”

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Annemle babam o gece öldüğünde dört yaşındaydım. Kazadan ben sağ çıktım… ama bir daha asla yürüyemedim.