DOLAR
Alış: 49.94
Satış: 50.14
EURO
Alış: 55.82
Satış: 56.04
GBP
Alış: 66.80
Satış: 67.30
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
28.08.2026
Kocamın Hazırladığı Yemekten Sonra Yere Yığıldık: Baygın Taklidi Yaparken Duyduğum Sözler Kanımı Dondurdu
-
- Akşam yemeğinde eşim Hakan’ın kendi elleriyle hazırladığı tavuklu pilavdan birkaç lokma aldıktan hemen sonra, 10 yaşındaki oğlum Efe ile birlikte mutfağın soğuk fayanslarına yığıldık. Bedenim felç olmuş gibiydi ama bilincim henüz kapanmamıştı. Hakan’ın rahat adımlarla salona doğru uzaklaştığını duydum. Hemen yanımda yatan Efe’nin hafifçe kıpırdandığını görünce dudaklarımı neredeyse hiç oynatmadan fısıldadım: “Sakın kıpırdama Efe, gözlerini kapat!” Oğlum korkudan titreyen sesiyle “Anne çok korkuyorum, bize ne oluyor?” diye ağlamaklı bir ses çıkardı. Onu sakinleştirip baygın taklidi yapmasını söyledim. O sırada Hakan’ın salondan gelen sesi duyuldu. Biriyle telefonda konuşuyordu: “Bu geceden sonra artık bir sorun teşkil etmeyecekler. İlaç hızlı etki ediyor, uyanıp hiçbir şey anlamayacaklar bile…” Korkudan kanım donmuştu. Hakan mutfağa geri döndü, yanıma diz çöküp nabzımı kontrol etti. Soğukkanlı bir tavırla, “Kendi işine baksaydın Berna…” diye fısıldadı. Ardından Efe’nin yanına gitti, oğlumun omzuna dokunup “Böylesi herkes için daha kolay olacak küçük adam” dedi. Masadaki tabakları toplayıp garaja doğru gittiğinde kapının kapanma sesini duydum. Hemen doğrulduk. Cep telefonlarımızın ikisinin de tezgahtan alındığını fark ettim; yardım çağırmamızı engellemek istemişti. Ancak Hakan’ın unuttuğu bir detay vardı: Kiler dolabının arkasındaki eski kablolu sabit telefon! Hemen ahizeyi kaldırıp 112 Acil Servis’i aradım. Durumu, adresi ve Hakan’ın bizi zehirlediğini bildirdim. Görevli ekiplerin yola çıktığını söyledi. Fakat tam o esnada garaj yolunda arabanın farları göründü. Hakan geri dönüyordu!
-
- Efe ile hemen önceki pozisyonumuza geçip yere uzandık. Hakan mutfağa girdi, masadaki zehirli yemeğin olduğu mavi tabağı alıp siyah bir çöp poşetine attı. Delilleri yok ettiğini sanıyordu. Oysa Hakan garajdayken ben çoktan harekete geçmiştim.Hakan, mutfaktaki tabağı çöpe atıp izleri temizlediğinden emindi. Ancak birkaç dakika önce ben, 112’yi aramadan hemen önce mavi tabaktaki zehirli yemekten büyük bir porsiyonu buzdolabı poşetine kazımış ve derin dondurucuya, donmuş bezelye paketinin arkasına saklamıştım. Aniden sokaktan polis ve ambulans sirenleri yükselmeye başladı. Siren seslerini duyan Hakan büyük bir panikle salona koştu. O an oyun oynamayı bıraktık. Efe ile birlikte yerden kalkıp masanın yanında durduk. Hakan mutfağa dönüp bizi ayakta görünce önce şoke oldu, ardından hemen sahte bir telaşla üzerimize koştu: “Şükürler olsun uyandınız! İkiniz birden bayılınca ne yapacağımı bilemedim!” “Bize yaklaşma Hakan, yemeğe ne kattığını biliyorum,” dedim soğuk bir sesle. Tam o sırada polisler ve sağlık görevlileri içeri girdi. Hakan hemen savunmaya geçti: “Memur bey, karım son zamanlarda çok yorgundu, sanırım ağır bir panik atak geçirdi ya da yanlış ilaç aldı!” Efe ise cesurca bağırdı: “Yalan söylüyor! Telefonlarımızı sakladı ve yemek tabaklarını çöpe attı!” Acil serviste yapılan ilk kan analizlerinde, ikimizin sisteminde de reçetesiz alınamayacak kadar ağır bir sakinleştirici ve zehirli kimyasal madde tespit edildi. Soruşturmayı yürüten Komiser Yaşar, Hakan’a döndü: “Eşinizin ve oğlunuzun kanında yüksek dozda zehir var. Yemekte bir şey olmadığını iddia ediyorsunuz ama masadaki yemekler nerede?” Hakan pişkinlikle, “Yemekler soğuduğu için çöpe attım, elimizde test edecek numune yok ki” diyerek sıyrılmaya çalıştı. Tam o anda eşofmanımın beline sakladığım ve hastaneye gelirken yanıma aldığım kilitli dondurucu poşetini çıkarıp polislere uzattım: “O yemeğin tamamını atamadı. İşte bize ikram ettiği yemeğin numunesi. Test edin!” Hakan’ın yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. Adli tıp laboratuvarından gelen sonuçlar poşetteki yemekte ölümcül dozda kimyasal olduğunu kesin olarak kanıtladı. Hakan, tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan tutuklandı ve müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Oğlum Efe ile birlikte o karanlık evden taşındık. O gece hayatımızı kurtaran şey sadece şans değildi; cesaretimiz, dondurucuya sakladığım o küçük poşet ve kilerdeki eski bir telefon hattıydı. Artık güvendeyiz ve yeni hayatımıza umutla bakıyoruz.
